Aan Hans Nijenhuis

 Hans,

Als het gaat om de vraag ‘How low can you go?’ weet jij het land toch telkens weer te verrassen.

Nóg lager.

Want wie is de eerste journalist in Nederland die een ‘ik-verhaal’ schrijft over hoe hij thuis een Oekraïense vluchteling opvangt?

Hans Nijenhuis, de voormalig hoofdredacteur van het Algemeen Dagblad.

“De deur gaat open. En vervolgens is daar dan Masja: twee dunne benen, een dikke jas, een grote muts en een verrassend klein rugzakje. ‘Welcome to Holland. You are safe here’.”

Kots.

Voor de zoveelste keer.

Eerder deed ik dat al toen je die talentloze treiterturk uit Zaandam zogenaamd een ‘baan’ als vlogger aanbood.

Om hem na drie filmpjes en nadat je hem voldoende had uitgemolken in de publiciteit de straat op te gooien.

Kots.

Of toen je bij een demonstratie van/met dat Volt- en D66-volk van de openbare ordeverstoorders ‘Extinction Rebellion’ werd opgepakt.

En je ’s avonds bij een talkshow zat te janken over “de aantasting van de persvrijheid”, terwijl je niet eens de juiste perskaart bleek te hebben.

Kots.

Of toen je de stekker uit de jaarlijkse Haringtest, Oliebollentest en Friettest trok. Dat waren nou net de producties die het Algemeen Dagblad in jouw tijd niet voor de woke-agenda maar voor de lezers maakte.

Je hád de door jou aangestelde keurmeester bij de Haringtest kunnen vervangen en de betwiste spelregels bij de Oliebollentest eerlijker kunnen maken.

Maar je draaide liever een van de kernwaarden van het AD (de consumentenjournalistiek) de nek om, zodat je bij de Matthijs’en van deze wereld de integere hoofdredacteur kon spelen.

Kots.

Of toen je stoere praat stond te verkondigen over het feit dat je Mark Rutte had verteld dat jij als AD-hoofdredacteur wel even zou zorgen dat Geert Wilders de volgende keer premier zou worden als Rutte weer de voorkeur voor een interview zou geven aan De Telegraaf.

Kots.

Of toen je vanwege een stel klagende vrouwen en een jaloerse webredacteur op de redactie je sterverslaggever Wierd Duk het leven dusdanig onmogelijk maakte dat hij naar De Telegraaf vluchtte.

Kots.

Of toen je dat malle hoofddoekmeisje, Hanina Ajarai, niet tegen zichzelf in bescherming nam nadat ze een column opstel inleverde waarin ze stelde dat ze geen seconde treurde om de doden van de aanslag op de MH17.

En je haar, nadat je die column tot de laatste druppel had uitgemolken op social media, als een baksteen liet vallen toen de kritiek losbarstte.

Kots.

Of toen je jarenlang bleek te hebben gezwegen over de #metoo-affaire bij je werkgever De Persgroep/DPG Media rond Jaak Smeets, de man die jou zijn zegen gaf bij je aanstelling als hoofdredacteur van het AD.

Kots.

Of toen je op het ‘Cross Media Congres 2020’ tijdens een lezing je eigen successen bezong. En je over de coronacrisis zei: “Een verhaal dat héél veel gelezen is, was: twee oudere mensen in Brabant waarvan de één overleed aan corona en binnen twee dagen de partner ook. Ze zijn samen begraven. En dan zat je nog met het probleem dat begrafenissen eigenlijk niet kunnen. Dat was hét verdriet van Brabant in één verhaal… Werd massaal gelezen, heeft heel veel abonnees opgeleverd.”

Ik herinner me dat verhaal nog goed.

Eerst overleed Doortje Opheij aan corona, twee dagen daarna Harry Opheij. Twee geliefde tachtigers, die tot hun dood actief waren in het verenigingsleven in het Brabantse Erp. Harry was daarvoor nog koninklijk onderscheiden en bedeeld met de gouden speld van de KNVB.

Voor het dorp Erp waren het mensen.

Voor Hans Nijenhuis zijn het “veel nieuwe abonnees”.

Kots.

Of toen je vol trots het onlangs wegens ‘haat’ gestopte door je opvolgster ontslagen labiele nichtje van Jan Roos (Saskia Noort) introduceerde als nieuwe columniste in de zaterdagkrant. Terwijl je die plek al min of meer had toegezegd aan een vrouw die veel meer aansluiting had bij het groot-Rotterdamse lezerspubliek van het AD (hoi, Fidan!).

Kots.

En nu staat er dus een verhaal van bijna 2000 woorden in het Algemeen Dagblad over de geweldige Hans Nijenhuis die de verdieping van zijn geweldige dochters Nadia (23, studeert tot de zomer in Noorwegen) en Hanna (25, is het huis al uit) wel beschikbaar wil stellen aan Masja (27, twee dunne benen, een dikke jas, een grote muts en een verrassend klein rugzakje).

En die dat Oekraïnse meisje op de parkeerplaats van een Van der Valk-restaurant oppikt met de woorden: “Welcome to Holland. You are safe here.”

Wat natuurlijk helemaal prima is.

Je moet het alleen niet aan de grote klok hangen ter meerdere eer en glorie van de firma Hans Nijenhuis door er een groot verhaal voor de krant van te maken, ongelooflijk narcistische natnek dat je d’r bent!

Overigens maakte ik me aanvankelijk wel zorgen over hoe safe dat meisje echt zou zijn.

Want de kop in het AD luidde: ‘Hans woont nu samen met Oekraïense Masja’.

Maar gelukkig loopt er ergens in je ik-verhaal ook nog een mevrouw Nijenhuis je huis binnen.

Dus ik ga er maar vanuit dat Masja’s moeder, die haar juist naar Polen stuurde omdat ze wilde dat haar dochter veilig zou zijn, er inderdaad gerust op kan zijn dat dat meisje niet misbruikt wordt door een man van middelbare leeftijd in een ver en onbekend land.

Niet óók nog fysiek, bedoel ik.

low ga je toch niet, Hans?

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Omdat bij jou de natuurlijke aanmaak ook ooit toch wel opdroogt?

Aan Hans Nijenhuis

Beste Hans,

Ik had vannacht een enge droom.

Je had me vanwege het nakende vertrek van Saskia Noort als columniste bij je krant (lezersonderzoeken liegen niet, maatje) uitgenodigd op de redactie van het Algemeen Dagblad.

We zaten in jouw kantoor wat te babbelen over de Haringtestfraude, de tuigvlogger en andere hoogtepunten uit je AD-carrière, toen op de webredactie iemand keihard begon te juichen.

Je snelde je kantoor uit.

Ik achter je aan.

“Wat valt er te vieren, Chris?”, vroeg je.

“Uitstekende rechter!”, schreeuwde iemand met een wat boertig accent. “Niet geluisterd naar het rechts-populistische buikgevoel!”

Bij het horen van die woorden was je nóg meer geïnteresseerd.

“Vertel, Chris!”

“Weet je nog, Hans, die Ierse studente? Liep op 9 maart op de busbaan in Utrecht. Werd geschept door een automobilist die doorreed na de aanrijding en die zich pas ruim 24 uur later meldde bij de politie. Die man had alcohol en drugs in zijn lichaam. Had-ie wel vaker. Was-ie ook al eens voor veroordeeld. En hij reed marginaal te hard, iets van 90 ofzo. En toch hoeft-ie maar drie maanden de cel in. De rechtbank kon namelijk niet vaststellen of die alcohol en drugs van invloed waren op zijn rijgedrag. En de rechtbank hield er ernstig rekening mee dat die Ierse studente liep op een plek waar je niet mag lopen. Als zíj niet op de busbaan had gelopen, had híj haar in zijn auto niet geschept en had ze nog geleefd. Mooi, man! Gerechtigheid! Ik zie het trollenleger van Wierd Duk alweer woedend naar de toetsenbordjes rennen.”

Bij het horen van die naam, riep je naar je secretaresse: “Gretha, muziek!”

En je ging voor in een polonaise over de redactie.

Ergens halverwege hield een oudere redacteur van de economieredactie jullie tegen. Hij had de goeie ouwe tijd bij het AD nog meegemaakt.

“En nou ben ik het godverdomme zat!”, schreeuwde hij.

“Die 21-jarige Ierse studente, Nijenhuis, heette Aoife O’Connell. En dat had ook jouw dochter Hanna kunnen zijn. Eens kijken of je dan nog de polonaise liep met die dwaas van een Klomp.”

Bij het horen van die naam stond ook een stagiaire van de economieredactie op.

“Ja, Chris Klomp. Mijn moeder is doodgereden door iemand die met 90 kilometer en een zatte kop door de stad reed. Ik ben benieuwd hoe je reageert als dat met jouw vader of moeder gebeurt. Of je dan ook de polonaise loopt met de hoofdred…”

Op dat moment schrok ik wakker.

Ik weet dus niet of Chris Klomp die stagiaire daarna verkracht heeft of alleen maar in elkaar geslagen.

En of jij toen hebt ingegrepen, of dat je snel een filmpje maakte voor de clickbait op de website van het AD.

Vermoedelijk het laatste.

Groet,

JanD

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Aan Hans Maarten van den Brink

Bouwmarktcampagne 2019

Meneer Van den Brink,

Bejaarden die zich nooit op social media begeven, kennen u (misschien) nog als oud-journalist van NRC Handelsblad en oud-hoofdredacteur van de VPRO.

Zij hebben wellicht om die reden enig respect voor u.

Zalig zijn de onnozelen van geest.

Die weten dus niet dat u één van de grootste ratten bent die er in de periferie van de journalistiek rondlopen.

Als ik er een elftal van moest coachen, dan zouden Hans Laroes, Petertje Breedveld en u altijd als eersten op het wedstrijdformulier staan. Basisspelers, desnoods met een gebroken poot.

Ik heb het tijdens een interview weleens met Wierd Duk over mensen zoals u gehad.

Duk heeft u leren kennen toen hij -nog voor het AD- de in Duitsland werkende wetenschapper Ruud Koopmans interviewde over diens onderzoek waaruit bleek dat 50 tot 100 miljoen moslims geweldbereid zijn. U éiste toen op hoge poten het recht om een ingezonden stuk te plaatsen, waarin u vooral de boodschapper, Duk, feitenvrij verdacht maakte.

Sindsdien zuigt u richting Duk en andere mensen die niet in uw kampje zitten als een Nilfisk, ‘attendeert’ u werkgevers op ‘foute’ medewerkers als een NSB’er en verdraait u feiten als een kopschoppersadvocaat.

Mensen zoals u zijn gevaarlijk.

Duk wist dat beter te verwoorden dan ik het zou kunnen: “Fysiek zijn ze zelf niet gevaarlijk natuurlijk. Maar achter dat tuig kan altijd iets wegkomen. Een Volkert van wie we het bestaan nog niet kennen. Die door deze types denkt: goh, ik zou de natie een enorm plezier doen als ik die Duk uit de weg zou ruimen. Daarom verwijt ik het hen ook zo. Dat smerige verwijt dat ík mensen oprui, wat ik aantoonbaar níet doe, is zo verwerpelijk omdat het precies is wat zíj doen. Pure hetze.”

Spijker.

Kop.

Zomerlezen juni 2019

Vergeleken met Duk ben ik een kleine jongen.

Maar af en toe richt u uw giftige pijltjes ook op mij.

En dan block ik u maar weer op Twitter (andere media heeft u niet meer, wat dat betreft bent u een aflopende zaak) en lees ik het gezuig, de verdraaiingen en de verzinsels niet meer.

Maar eergisteren kwam u opeens héél dichtbij.

U werd donateur.

En mijn donateurs krijgen elke avond een zogenaamd ‘Toetje van Jan’ in hun mailbox, waarin ik soms over heel persoonlijke zaken schrijf, die alleen voor hun ogen bedoeld zijn.

Ik beschouw hen namelijk een beetje als mijn vrienden.

Omdat zij het mogelijk maken dat ik tijd kan besteden aan het vormen van mijn mening en het publiceren van mijn stukjes. Hun steun voor mijn online activiteiten vervangt een contract van traditionele media, waarvoor mensen met mijn mening nou eenmaal minder snel in aanmerking komen dan mindere schrijvers met een beter in het pulletje passende mening (of kleurtje). Daar hoort u mij overigens nooit over klagen, want ik heb de Volkskranten, de WNL’s en de subsidietieten juist dankzij dat donatiesysteem niet nodig.

Enfin, mijn donateurs zijn dus mensen van wie ik een beetje hou.

En toen kwam u opeens.

Ik ben zeker niet vies van euro’s, want euro’s betalen hier de hypotheek.

Maar van uw euro werd ik opeens héél erg misselijk.

Ik wil u niet als ‘vriend’.

Ik wil u niet eens als lezer.

En ik bepaal helemaal zelf wie ik in mijn leven toelaat.

Dus ik heb de mensen van Backme gevraagd uw euro terug te storten.

Principedingetje.

Kssssssttt, wegwezen, engerd!

Tot nooit!

JanD

PS. Ook mevrouw Dijkgraaf wil geen cent van u, dus de link naar https://bunq.me/mevrouwDijkgraaf ontbreekt vandaag. En die banners hieronder kan ik helaas niet zelf weghalen, anders zou ik een dagje overslaan.

Aan Thierry Baudet

Elektronica Deals 2019


Beste Thierry,

Dit is een stukje van mijn land en dit zijn onze drie nieuwe beesten, Silverio, Ramos en Chico:

Jaloers op?

Mooi, ik ook niet op jou.

Hebben we dat waanidee, waar sommige Baudetiers mee komen elke keer als ik maar een snippertje kritiek op jou of je partij durf te hebben, van tafel.

Wat dat betreft zijn het net de rapper Boef-dwepers; telkens als ik iets schrijf over dat geestelijk gehandicapte draaideurcrimineeltje komen die -doorgaans in krakkemikkig Nederlands- met mijn vermeende jaloezie op zijn bankrekening op de proppen.

Goed, terzake dan.

De peiling van Maurice de Hond van vandaag valt mee.

Die bitchfight tussen Henk Otten en jou kost je maar twee zeteltjes en ze gaan niet eens naar de VVD, maar naar de PVV en de PvdA.

Van een implosie, zoals de Wagendorpjes, de Sitalsingkjes, de Nijenhuisjes en de Tom-Jan Dingesjes hoopvol voorspelden, is dus bepaald geen sprake.

Sterker: die twee zeteltjes ga je makkelijk weer terug winnen – en nog met bonus ook.

Als sympathisant van iedereen die de praktijken van de zittende politieke elite blootlegt, dus ook van jouw partij, heb ik wel twee verzoeken aan je.

Het eerste betreft de partijkas.

Het is een beetje ondergesneeuwd in het echte gedoe, maar ik las dat het verblijf van je collega Hiddema in een zogenaamd zorghotel na diens heupoperatie door Forum voor Democratie is betaald. Daar is noch het belastinggeld dat je partij ontvangt, noch het ledengeld voor bedoeld, Thierry. Dat deugt dus niet. VVD’ers, die doen zulke dingen. Maar dat was toch juist dat kartel waartegen je je zo verzette? Misschien kun je er beter via het politieke handwerk voor gaan zorgen dat de zorg voor iederéén weer goed geregeld wordt, net als vroeger?

Het tweede betreft je taalgebruik.

Doe mij een lol en ga voortaan normaal praten.

Ik word echt onpasselijk van al die lui met je partijlogo in hun profielfoto die geen donder begrijpen van wat je allemaal loopt te lullen, maar bereid zijn het met hun leven te verdedigen omdat het nu eenmaal uit jouw mond komt.

En zet -mede in dat kader- Annabel Nanninga op 3 en Wierd Duk op 4 bij de volgende Tweede Kamerverkiezingen. Ook heel intelligente lui, maar het komt bij hen allemaal een stuk normaler hun strot uit.

Dan ligt de wereld pas écht voor je open.

Als de AIVD tenminste goed mag blijven opletten van het partijkartel…

Groet,

JanD

PS. Vanavond komt (eindelijk!) me nieuwe nieuwsbrief uit. Meld je snel aan!

Aan Wierd Duk (2)

Dier algemeen

Wierd,

Even serieus nu.

Je eiste gisteren dat een NRC-columnist bewijs zou leveren voor zijn stelling dat jij ‘radicaal rechts’ bent.

Dat bewijs kwam er natuurlijk niet.

En nu?

Nu staat je niets anders te doen dan een rectificatie eisen bij NRC Handelsblad en als NRC Handelsblad niet rectificeert bij de rechter.

Rectificatie van een zinnetje in een column.

Een column van een man die in 1987 zijn eerste en laatste prestatie van formaat leverde (en die ik er op 5 januari 2010 met de grootst mogelijke smile op mijn gezicht uit flikkerde als columnist bij HP/De Tijd).

In een krant die zich omwille van de losse verkoop afvroeg hoe prins Friso’s brein zich hield onder 50 minuten reanimatie.

Laat je toch niet zo opnaaien, Wierd.

Jouw grootste zorg is een hele andere dan een smeercampagne van een gemarginaliseerde columnist in een gemarginaliseerde krant.

Namelijk dat ze bij jouw twee voornaamste opdrachtgevers weke benen krijgen. Dat de hoofdredactie van je vaste werkgever, het Algemeen Dagblad, genoeg krijgt van je buitenkrantse optredens (of je politiek incorrecte meningen). En dat je vaste televisie- en radio-outlet WNL ingaat op een verzoek van de NPO om je weg te faden van de zenders in ruil voor een uurtje extra zendtijd her en der.

Wat je er aan kunt doen om dat te voorkomen?

Niets. Gewoon je werk blijven doen.

Maar als je de tijd die je nu besteedt aan het rapalje nou eens stopt in een plan B voor als dat moment komt, lijkt me dat een stuk zinvoller.

Want dat moment komt, Wierd.

Groet,

JanD

PS. En verzet af en toe de zinnen. Werkt bij mij altijd goed.

Cadeauwinkel