Aan Ronny Naftaniel

Valentijn

Beste Ronny,

Ik zat een beetje te zoeken naar informatie over Arnoud van Doorn, toen ik jouw naam voorbij zag komen.

Het Haagse gemeenteraadslid is weer eens in het nieuws, ja.

Deze keer niet omdat hij drugs verkocht aan jonge kinderen.

Ook niet omdat hij weer een verboden wapen in bezit had.

Evenmin omdat hij opriep om alle tegenstanders van de islam te vernietigen.

Nee, hij wordt verdacht van het lekken van de naam van de waarnemend burgemeester van Den Haag, Johan Remkes, en daarom is bij hem thuis en op zijn werkkamer in het Haagse stadhuis een politie-inval geweest.

Zionistisch complot natuurlijk.

En dat hij vlak na die inval voor dertig dagen van Facebook is geband (en dus tijdelijk zijn gal moet spuien vanaf het account van zijn echtgenote Liesbeth Hofman) is in de ogen van Van Doorn en zijn ‘fans’ uiteraard ook geen toeval.

De achternaam van de oprichter, Zuckerberg, zegt genoeg, nietwaar?

Eén groot joods complot.

Wat ze dan ‘zionistisch’ noemen, omdat ze anders weer voor antisemiet worden uitgemaakt.

En dat is natuurlijk wel het láátste wat Van Doorn en de zijnen zijn, jodenhaters.

Tot Twitter (Jack Dorsey is zeker niet joods?) heeft Van Doorn nog wel toegang.

Daar postte hij naar aanleiding van de doorzoeking van zijn huis en kantoor vanwege de verdenking van het ambtsmisdrijf een voorpagina van de NSB-krant Volk en Vaderland met de kop ‘De oplossing van het jodenvraagstuk’, met als commentaar “Komt dit u bekend voor? Moslims zijn de nieuwe joden”.

Saillant detail: als Van Doorn zich schuldig heeft gemaakt aan schending van het ambtsgeheim, is hij een recidivist. Meneer is namelijk óók al eens veroordeeld voor het lekken van geheime stukken 🙂. Dus misschien moet-ie een beetje dimmen.

Enfin, daar kwam ik jouw naam dus tegen over een heel ander gevalletje.

Je schreef: “Ik heb geen bezwaar tegen de nieuwe term ‘roomkoppen’. Alle mogelijke stappen tegen discriminatie zijn de moeite waard. Maar zullen we dan niet ook ‘jodenkoeken’ ‘boterkoeken’ gaan noemen?”

Doe dat nou niet, Ronny.

Al dat gezeik over namen voor producten (en straten en tunnels en gebouwen en weet ik veel wat allemaal nog meer) heeft helemaal níets met discriminatie te maken.

Denk je dat er één Arnoud van Doorn-achtige minder jodenhaat gaat voelen en uiten als je de jodenkoek voortaan ‘boterkoek’ gaat noemen? Denk je dat Joden straks weer wel met een keppeltje over straat durven als de jodenkoek voortaan ‘boterkoek’ heet? Denk je dat de beveiliging van joodse gebouwen en scholen kan worden teruggeschroefd als de jodenkoek is ingewisseld voor de ‘boterkoek’?

Hou toch op.

Naamdrammen is voor losers.

Voor mensen die geen echte problemen hebben en die subsidie willen scoren, of goedkope publiciteit.

En laten wij elkaar geen arnoudje noemen, Ronny. Jij en ik weten donders goed dat veel Joden tot op de dag van vandaag weigeren een ‘jodenkoek’ te eten, omdat de mare wil dat arme Joden hun koeken vroeger noodgedwongen dun moesten bakken, opdat ‘het nog wat leek’.

Een nieuwe naam gaat daar heus geen verandering in brengen.

Bovendien: de Joden hebben wel grotere problemen dan zo’n koek.

Je hoeft alleen de tot de islam bekeerde drugshandelaar en wapenbezitter Arnoud van Doorn maar te volgen om dat in te zien…

Groet,

JanD

‘Briefje van Jan’ wordt mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties via Back me en incidentele giften via Bunq me.

Bol.com Algemeen

Aan Femke Halsema

Beste mevrouw Halsema,

Eind vorig jaar kreeg uw man, Robert Oey, een taakstraf van 40 uur opgelegd omdat hij een onklaar gemaakt, maar verboden wapen in uw ambtswoning had verborgen.

Dit was aan het licht gekomen nadat uw zoon met dat wapen was gaan ‘klieren’ op de openbare weg en werd aangehouden door de politie – een prachtige scoop destijds van De Telegraaf.

U bent het vast nog niet vergeten 🙂

Gisteren lekte via dezelfde Telegraaf uit dat uw man de taakstraf niet accepteert. Daardoor komt er toch een zitting van de politierechter in Amsterdam en als de uitspraak van de politierechter uw man niet bevalt nog een hoger beroep bij het Gerechtshof.

Aangezien de rechtbanken nogal druk zijn, kunnen wij zomaar nog twee jaar lang genieten van deze soap.

Als ik heel eerlijk ben, prijs ik uw man voor zijn principiële houding.

Zelf heb ik eind jaren ’90 samen met twee Panorama-collega’s eens onder verdenking gestaan van een strafbaar feit. Iets met een auto met Ajax-vaantjes bij De Kuip. We werden van ons bed gelicht, we verbleven drie dagen op het politiebureau in Rotterdam-IJsselmonde, we werden na een paar maanden nog een keer verhoord door de rechter-commissaris en toen brak een lange stilte aan. Die werd een jaar en elf maanden na de arrestatie doorbroken met een schikkingsvoorstel.

Ik voelde er helemaal níets voor om dat voorstel te accepteren.

Uit forensisch onderzoek (naar, mind you, een rótje) was gebleken dat wij niet schuldig waren aan het ten laste gelegde (uitlokking van een poging tot brandstichting). Dus we stonden sterk als we het voor lieten komen.

Maar onze werkgever wilde van het gezeik af, hintte zelfs op problemen in mijn verdere carrière en was niet alleen bereid om het schikkingsbedrag te betalen, maar leverde ook een verklaring over compensatie bij eventuele inkomstenderving in de toekomst en bij eventuele problemen om mijn favoriete land Amerika in te komen door deze kwestie.

Daarnaast zag ik hoe mevrouw Dijkgraaf reageerde op de hele kwestie. Ze was en is weliswaar een bikkel, maar waar ik een tijdje in de bajes nog zag als ‘research voor een leuk boek’, zeiden haar ogen dat ze na ruim twee jaar eindelijk wel eens van het gezeik af wilde zijn. Dat gezeik omvatte niet alleen onzekerheid over ‘wat er zou gebeuren’, maar had ons gezin ook een tijdje op een onderduikadres in Friesland gebracht, omdat de politie ons huis in Wijk bij Duurstede voor ons niet veilig achtte.

Dus ik ging akkoord en mijn toenmalige werkgever VNU Tijdschriften betaalde 10.000 gulden en stuurde me een brief met allerlei toezeggingen.

Ik gooi altijd alles weg, maar uit de periode 1997-1999 heb ik één (dikke) ordner bewaard: dát dossier.

Dat zegt wel iets.

Namelijk dat die kwestie wel werd afgesloten, maar dat het me nog altijd niet helemaal lekker zit dat ik koos voor de weg van de minste weerstand: mijn carrière en rust.

Op uw man stond ook veel druk om zich neer te leggen bij de 40 uur taakstraf.

Ten eerste omdat jullie zoon bij de zaak betrokken is.

Ten tweede omdat u, zijn vrouw, in uw werk veel last van de kwestie heeft, zolang-ie niet definitief is afgesloten.

Ten derde omdat hij weet dat verzet tegen de taakstraf leidt tot een openbare rechtbankzitting, waarin weer meer details naar buiten zullen komen over de zooi in uw gezin.

Ten vierde omdat vrijspraak bij de Amsterdamse rechtbank (ondanks dat een Haarlemse officier van justitie wordt ingevlogen) weer zal leiden tot een beschuldiging van klasse-justitie. Of zelfs: beïnvloeding (zie: Grapperhaus, Ferd).

Kortom: als hij gewoon die 40 uur was gaan kopiëren in een buurthuis, was dát gezeik achter de rug geweest.

En nu begint de ellende weer van voren af aan.

En dat allemaal omdat hij per se geen strafblad wil hebben. Een strafblad kan hem, nu het om wapens gaat, namelijk ernstig beperken in zijn mogelijkheden om de wereld over te reizen – wat in jullie kringen een soort hobby is.

Iemand die in zijn ‘man-van’-situatie de keuze maakt om te vechten voor zijn vrijheid, gun ik nog dat-ie wint ook.

Alleen zie ik érg op tegen het triomfantalisme dat vanaf dat moment van uw toch al arrogante smoelwerk af te lezen zal zijn…

Groet,

JanD

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties via Back me en incidentele giften via Bunq me.

Films en series

Aan meneer Halsema

Wonen algemeen

Beste Robert Oey,

De term ‘iemand voor de bus gooien’ gaat nog eens heel groot worden.

Volgens u en uw vrouw heeft De Telegraaf in augustus jullie 15-jarige zoon ‘voor de bus gegooid’, toen de krant onthulde dat binnen de politie gevreesd werd voor een doofpotaffaire. Jullie zoon had met een vriendje ingebroken in een woonboot en was in het bezit van een verboden wapen en messen en toen De Telegraaf van de zorgen bij de politie hoorde, sprong de krant er bovenop.

Zelf gooide u anderhalve maand eerder ook iemand ‘voor de bus’: de gederadicaliseerde jihadist Jason Walters. Hij wilde per se onherkenbaar gemaakt worden in uw nieuwe documentaire ‘The Good Terrorist’, u had hem ook toegezegd dat u die eis zou inwilligen, maar u bracht hem in de Deense versie gewoon herkenbaar in beeld. Vrij gevaarlijk in die kringen, maar uw geldingsdrang was blijkbaar groter dan uw betrouwbaarheid.

En vandaag komen we de term ‘voor de bus gooien’ wederom tegen, namelijk in een ontluisterend interview dat u gaf aan NRC.

U gebruikt ‘m voor De Telegraaf en uw zoon, maar in dat interview gebeurt iets heel anders: u gooit uw eigen vrouw, de burgemeester van Amsterdam, voor de bus.

Blijkbaar was NRC er achter gekomen dat het ‘(verboden) nepwapen’ waarmee jullie zoon was aangetroffen niet zomaar een goed gelijkend klappertjespistool was, maar een echte revolver, die onklaar was gemaakt en die hij van u had ‘geleend’ toen hij op 15 juli de straat op ging.

U hád kunnen volstaan met een bevestiging aan NRC en kunnen beweren dat het een rekwisiet was dat u tijdelijk bewaarde omdat u het voor een film nodig had. De Imanuelle Grives-methode, zeg maar.

Maar dat deed u niet.

Uw ego won het van uw verstand.

U ging met twee NRC-verslaggevers in een bruin café zitten en liep volledig leeg.

U vertelde dat u uw vrouw toen ze u belde over de arrestatie van jullie zoon niet meteen zei dat het uw wapen was. “Het grappige is, in alle commotie heeft niemand gevraagd: ‘Waar komt dat wapen vandaan?’”

U vertelde dat uw vrouw niet wist dat u dat wapen in de ambtswoning verstopt had.

U vertelde dat uw vrouw wilde dat u terug kwam uit Bangkok, waar u voor werk was, om de rest van het gezin bij te staan, maar dat u dat weigerde. “Ik ben nog twaalf dagen in Bangkok gebleven. Ik heb het weggestopt en heb me volledig op m’n werk gestort. Ik heb gedacht: ik zie wel wat ik straks aantref thuis.”

U vertelde dat u niets weet van het verhoor van uw zoon, omdat u het er (twee maanden later…) nog niet met uw vrouw en uw zoon over heeft gehad.

U vertelde dat u, terwijl uw vrouw haar beruchte ‘brief aan alle Amsterdammers’ zat te tikken, rustig was gaan slapen.

U vertelde dat uw vrouw in die brief niet schreef over het feit dat het úw wapen was die in háár ambtswoning had gelegen, omdat er door de buitenwacht geen vragen werden gesteld over de herkomst. “Het was bij ons thuis ook geen discussie. Het tekent een beetje hoe wij in elkaar steken.”

U vertelde dat u het liefst een persconferentie had gehouden met uw vrouw en uw zoon. “Die jongen in een mooi pak.”

U vertelde dat uw vrouw, die De Telegraaf samen met u verweet en verwijt jullie zoon ‘voor de bus te hebben gegooid’, met haar woordvoerder en advocaat Peter Plasman anders besloten. “Dan ben ik geen factor van belang – en dat snap ik ook.”

U vertelde dat u en uw vrouw deze kwestie nooit hebben uitgesproken. “Ze heeft nog niet geroepen: ‘Paardenlul, hoe kún je nou…” Ze kan dat wel zeggen, maar dan zeg ik tegen haar: ‘Dit is gewoon mijn werk. Flikker op met je ambtswoning!’ Dat is de ruzie die we nu beiden uit de weg gaan.”

U vertelde, lachend, dat u over het meenemen van een Kalashnikov naar de ambtswoning door deze hele affaire “wat beter zou nadenken”.

Tenslotte: u vertelde dat als uw vrouw had geweten van dat wapen in de ambtswoning, ze zou zijn gaan gíllen. En ze zou gezegd hebben: “Dit is reden voor ontslag.”

Dit NRC-verhaal stond gisteravond al online.

Ik ben nu benieuwd naar twee dingen.

Ten eerste: hoe sliep het bed in de logeerkamer?

Ten tweede: heeft uw vrouw haar nieuwe ‘brief aan alle Amsterdammers’ al af?

Groet,

JanD

PS. Het wachten is natuurlijk op uw boek. En niet te bescheiden doen, zelfs Jandino schreef een boek. En die kan, zo heb ik uit betrouwbare bron vernomen, niet eens lézen 😉

UPDATE Oh ja, uw vrouw is een liegbeest.

UPDATE 2: Forum voor Democratie en VVD beslissen: nú is het geen privékwestie meer.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (via Back me) en door incidentele giften (via Bunq me).

Aan Arnoud van D.

Communie/Lentefeest 2019

Meneer Van D.,

Het is u weer gelukt.

Mensen vinden dat u een onfatsoenlijke tweet de wereld in stuurde.

NRC Handelsblad had een verhaal over een stelletje extreem-rechtse kneuzen. Wel 25 in Dump-kleding gestoken lowlifes van ‘Identitair Verzet’ die in Frankrijk halve liters Schültenbrau waren wezen drinken, wedstrijdjes armpje drukken hadden gehouden en met de piemel in de hand hadden gefantaseerd over hoe hun land er had uitgezien als die psychopaat met dat snorretje een kleine 75 jaar geleden wél had gewonnen.

De nogal overdreven kop die de redactie van NRC er boven zette luidde ‘Klaar voor nieuwe burgeroorlog’ en er stond een foto bij van twee van die rukkertjes op het dak van een islamitische school in Amsterdam met een spandoek met daarop de tekst ‘Wie islam zaait, zal sharia oogsten’.

En wat twitterde u, de oud-fractiemedewerker van D66 die zich tot de islam bekeerde, vervolgens?

“Kom maar op. Het verschil met de joden is dat wij ons niet als makke schapen laten afvoeren.”

Heel smaakvol is het natuurlijk niet.

Vooral niet omdat veel joden West-Europa op dit moment juist ontvluchten omdat hun levensgeluk verpest wordt door uw vrienden. Vraag maar aan de nabestaanden van Emanuel en Miriam Riva, Dominique Chabrier en Alexandre Strens, de vier slachtoffers van de islamitische aanslag op het Joods Museum in Brussel. Of, dichter bij huis, aan Daniel Bar-On, de eigenaar van het joodse restaurant HaCarmel in Amsterdam.

Het blijft, zullen we maar zeggen, in uw kringen niet altijd beperkt tot anti-semitische gedáchten.

Of de joden die in de Tweede Wereldoorlog werden afgevoerd naar de vernietigingskampen allemaal ‘makke schapen’ waren, waag ik te betwijfelen. Er zijn er ook heel wat gesneuveld omdat veel Nederlanders laffe wegkijkers waren of zelfs smerige verraders, die voor drie knaken ‘kopgeld’ bereid waren hun medeburgers aan te geven.

Maar waar u natuurlijk volkomen gelijk in heeft is dat jullie, de salafistische moslims, je niet als ‘makke schapen’ zullen laten behandelen als die ‘nieuwe burgeroorlog’ aanbreekt.

Weet u waarom?

De rol van ‘mak schaap’ is in een oorlog altijd weggelegd voor het slachtoffer.

Nooit voor de agressor.

Groet,
JanD