Aan Carry Knoops

Mevrouw Knoops,

Met excuses moet je zuinig zijn.

De laatste keer dat ik ze publiekelijk en welgemeend deed, was in 2014.

Aan Trijntje Oosterhuis.

Ik had in mijn dagelijkse columnpje in de treinkrant Metro in weinig vleiende bewoordingen geschreven over de speklappen op haar heupen (“dikke reet”) en de stand van haar ogen (“schele kop”).

Volledig onnodig, want het ging over haar deelname als ‘Traincha’ aan het Eurovisie Songfestival.

Dus daar heb ik een dag later op dezelfde plek mijn excuses voor aangeboden.

Als je echt in de fout gaat, moet je daar ruiterlijk in zijn, vind ik.

Ruim zeven jaar na Trijntje, bent u aan de beurt.

Ik wil u mijn welgemeende excuses aanbieden voor het feit dat ik u op deze plaats weleens ‘wormvormig aanhangsel’ (van uw man Geert-Jan Knoops) heb genoemd.

Dat deed ik de laatste keer naar aanleiding van jullie televisieoptreden bij ‘Jinek’ met Nilüfur Gündogan over de zaak tussen dat Tweede Kamerlid en haar (toenmalige) partij Volt.

Het was niet alleen beledigend van me, maar ook dehumaniserend en seksistisch.

Sorry!

Vanwaar deze excuses?

Nou, ik las dit weekend (achter de betaalmuur) een fantastisch interview van Nathalie Huigsloot met u en uw man in het Volkskrant Magazine.

Uit dat interview kwam het beeld naar voren van twee advocaten die buiten de rechtszaal bijzondere dingen hebben gepresteerd.

Toen uw ouders na de oorlog terugkwamen uit het concentratiekamp, waren zij alles kwijt. Van hun familie (vermoord) tot hun huis (ingepikt).

U zegt daarover: “‘Veel mensen kennen het posttraumatisch stresssyndroom, maar er bestaat ook zoiets als post traumatic growth potential. Dit laatste heb ik bij mijn ouders gezien. Dat je na een traumatische ervaring juist boven jezelf en je moeilijkheden kunt uitstijgen en opnieuw iets moois van je leven kunt maken.”

U wilde het voorbeeld van uw ouders volgen.

Dus ging u bijvoorbeeld op uw 22ste na een opleiding tot verloskundige zonder geld, werk en huis naar Londen om te onderzoeken of u ook met ‘niets’ kon overleven.

“Het begin was moeilijk, maar toen ik eenmaal een baan had en een plekje om te wonen, dacht ik: ok, now I’ve proved it. En toen dat was gelukt, ben ik steeds vaker dingen gaan doen waarvan anderen zeiden dat het me nooit zou lukken. Dat is mijn tweede natuur geworden.”

Vanwege uw liefde voor muziek besloot u daarna dat u naar het conservatorium wilde. U leerde viool spelen en werd negen maanden later aangenomen op het conservatorium.

Na een huwelijk met verblijf in de Verenigde Staten keerde u met drie kinderen terug in Nederland en wierp zich in de avonduren op een studie rechten, die u op uw 38ste afrondde.

Voor iemand met zo’n levensinstelling en discipline kan ik alleen maar diep respect hebben.

En dat wordt nog dieper als ik u niet beoordeel op een mal optreden met uw man en een ronduit irritante cliënte bij Jinek, maar op jullie succesvolle inspanningen voor voormalig Transavia-gezagvoerder Julio Poch.

De wijze waarop die door met name de toenmalig CDA-minister Ernst Hirsch Ballin geofferd werd om te zorgen dat de vader van koningin Máxima buiten schot zou blijven, was ronduit stuitend.

Zonder u en uw man was hij levenslang de gevangenis in gegaan.

Dankzij u en uw man heeft de Nederlandse Staat ‘slechts’ acht jaar van zijn leven vergald.

Dan maak je het verschil.

En verdien je een diepe buiging.

Ik hoop dat u mijn excuses aanvaardt.

Of er nu nog een dodelijke punchline komt omdat ik anders reputatieschade lijd?

Nee.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Omdat het netter kan dan ‘wormvormig aanhangsel’.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste donaties via Backme en incidentele donaties via Bunq. Waarvoor dank!

Aan Christian Van Thillo

PG
Films en seriesFilms en series

Meneer Van Thillo,

U kunt trots zijn op uw voetsoldaten in Nederland.

Voor de meeste mensen hier bestaat de #MeToo-doofpot bij uw DPG Media, de Vlaamse uitgever van ‘onze’ kranten de Volkskrant, Algemeen Dagblad, Trouw en Het Parool, op z’n vroegst vanaf vandaag.

Want het was eindelijk op het NOS Journaal.

Ik loop een paar dagen op de goegemeente voor, omdat ik vrijdagmiddag heb geluisterd naar de podcast ‘The Gygs’, waarin werd verteld dat u zelfs keihard huilend bij podcastmaker Yves Gijrath aan tafel zat nadat u had moeten bekennen dat uw ‘superhoofdredacteur’ Jaak Smeets ontslagen was omdat hij seksueel grensoverschrijdend gedrag had vertoond en u had gelogen over zijn vertrekreden.

Maar laten we naar de voetsoldaten gaan.

Een heel bijzondere reactie kwam van Volkskrant-columnist Sander Schmimmelpenninck.

Die schreef op zijn geliefde scheldpodium Twitter de primeur van ‘The Gygs’ kapot.

“Ik ben even een weekend rustig in Zweden aan het klussen zonder Twitter en er worden allerlei clowns op het schild gehesen als onderzoeksjournalist. Nu gun ik champagnecharlatan Gijrath het beste, maar het was toch echt Mark Koster die al in 2017 in Quote schreef over Jaak Smeets en zijn ontslag bij DPG. Maar goed, wie checkt nog een ouwe koe dood anno 2022, hè kinders?”

Nou, ik.

In 2017 (Schimmelpenninck was toen hoofdredacteur van Quote) schreef Mark Koster over Jaak Smeets: “Smeets is opgestapt, naar verluidt, omdat hij niet kon opschieten met Isabel Alders, sinds 2016 hoofdredacteur van HLN. (…) Men rept zelfs over onheuselijke bejegening van vrouwelijk personeel, al zou dat laster kunnen zijn”.

“Naar verluidt”.

“Onheuse bejegening van vrouwelijk personeel.”

“Al zou dat laster kunnen zijn.”

LOL.

Als je dát een primeur noemt, ben je inderdaad meer geschikt om te acteren in reclamespotjes dan voor het vak van journalist.

Yves Gijrath slaagde juist waar alle ‘onderzoeksjournalisten’ faalden: hij kreeg bevestiging van DPG Media, van u persoonlijk ook,  dat gelogen was over de reden van Smeets’ ontslag en dat de #MeToo-affaire in de doofpot was gestopt.

Oók door de Nederlandse hoofdredacteuren.

Onder wie de toenmalige van de Volkskrant, Philippe Remarque, thans directeur en uitgever van de Volkskrant, Trouw en Het Parool (en de man van Volkskrant-columniste Sylvia Witteman).

Remarque zegt nu dat er sprake was van “geringe nieuwswaarde” omdat het ging om “een onbekende Belg”.

Bovendien: “Nu is iedereen op jacht naar dit soort schandalen, dat was toen anders.”

Zo kun je er ook tegenaan kijken als de superhoofdredacteur, de man die ook carrières bij de Nederlandse kranten van DPG Media kon maken en breken, tijdens etentjes “droevig begon te vertellen over zijn overleden moeder, vrouwen op schoot trok, probeerde te zoenen en met zijn hand in hun ondergoed zat”.

Die ‘onbekende Belg’ was dus de eindbaas van de meeste Nederlandse kranten én een persoonlijke vriend van jou, de allerhoogste baas van DPG Media.

Iets meer dan de pianist, zeg maar.

En wel goed dat de kranten waarvoor Remarque nu nog als directeur/uitgever verantwoordelijk is met het oog op “andere tijden” geen letter schreven over VPRO-documentairemaker Bram van Splunteren, die in opspraak kwam omdat hij zich in 1989 (!) als 36-jarige eindredacteur had ‘opgedrongen’ aan een 18-jarige presentatrice.

Oh, nee, dat was natuurlijk anders.

Dus daar schreven die kranten van Remarque wel over.

Gelukkig was er ook nog een voetsoldaat van u om wie ik dit weekend keihard gelachen heb.

Nóg eentje van de Volkskrant.

Columniste Sheila Sitasling.

Zij was een paar jaar geleden één van de 140 vrouwen die een oproep in de Volkskrant (en NRC) plaatsten aan adverteerders om die jongens van Geenstijl brodeloos te maken wegens hun ‘vrouwonvriendelijke teksten’.

Toen Geenstijl-directeur Bart Nijman haar gisteren op Twitter een beetje pestte over de #MeToo-doofpot bij haar eigen belangrijkste opdrachtgever, stuurde ze hem de volgende tweet:

Zo viel er tóch nog wat te lachen.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Voor als u aanstaande vrijdag naar het vervolg van de podcast ‘The Gygs’ luistert.

Disclaimer: Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Mona Keijzer

Beste Mona,

Precies een maand geleden leidde jouw gewetensnood tot je ontslag uit het kabinet-Rutte 3.

De invoering van de verplichte coronapas in de uitgaanswereld was de druppel die jouw emmer deed overlopen.

Inmiddels gaan we richting nieuwe maatregelen.

Niet in plaats van de totaal kansloze coronapas, maar bovenóp de totaal kansloze coronapas.

De voorbereidende beschietingen werden afgelopen dagen verricht door ziekenhuisdirecteur Ernst Kuipers, die alvast ‘lokale lockdowns’ in de week legde.

Anderhalve meter afstand houden, verplicht mondkapjes dragen, thuis werken indien het kan en de winkels weer dicht, je kent het rijtje.

Kuipers kreeg al bijval van andere OMT-leden en Diederik Gommers die nooit meer bij talkshows zou gaan zitten schoof overal aan, dus we weten welke kant het op gaat: bij de volgende persconferentie draaien Mark Rutte en Hugo de Jonge de Nederlandse bevolking de duimschroeven weer aan.

Alleen de avondklok durven ze niet nog een keer te flikken, maar ze vinden die coronopas met alle toekomstige mogelijkheden veel geiler, dus dat zal ze jeuken.

Waarom ik jou schrijf?

Omdat het tijd wordt dat je opstaat.

Je hebt nu een maand kunnen uitslapen.

Misschien wel een korte vakantie gevierd met je man en jullie ‘vijf jongens’.

Lekker aan de wachtgeldtiet gehangen.

Je bent weer fris.

Fris genoeg om een bom te leggen onder een kabinetsbeleid dat nog altijd blijft streven naar zo mín mogelijk IC-bedden en tegelijkertijd de bevolking knecht met als argument een mogelijk tekort aan… IC-bedden.

Als Diederik Gommers al tijd vond om een Volkskrant-mevrouw een boekje te laten schrijven over zijn coronajaren, moet jij misschien ook maar eens een boekje open doen.

Niet voor je ego, zoals Gommers, maar voor het land.

Gewoon bij Nieuwsuur.

Dan maar geen burgemeester namens het CDA.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Wellicht inspireert het je!

UPDATE Sie haben es gewusst!

Aan Sander Schimmelpenninck

riet
We Mogen weer 2021We Mogen weer 2021

Kleine!

Ik dacht dat ik het nooit zou meemaken, maar het is toch gebeurd: #teamhaatsmurf.

I’m on your side 🙂

Er brak gisteravond namelijk een relletje uit toen Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort tot haar grote schrik ontdekt had dat jij, qua kijkcijfers met afstand de meest succesvolle Volkskrant-columnist van dit moment, haar geblockt had op Twitter.

Dé Harriet Duurvoort geblockt?

How dare you?

Sterker: hoe durf je jezelf ‘opiniecolumnist’ te noemen als je een ‘collega bij dezelfde krant’ uit de social media-aura verwijdert?

Als de tere ziel van Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort eenmaal geraakt is, weten de Twitter-veteranen wat er daarna steevast gebeurt.

Stap 2: Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort zegt dat ze Twitter verlaat (de vorige 1863 keer ‘voor altijd’, deze keer voor de rest van de avond).

Stap 3: Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort haalt haar problematische kind erbij (deze keer combineert ze stap 2 en 3 in één bericht).

Stap 4: Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort gaat helemaal niet ‘twexit’, maar moet even een paar uur zoeken naar ‘bewijs’ dat de man op wie ze boos is (het zijn altijd mannen op wie ze boos is) niet deugt en komt dan terug met een screenshot van wat iemand anders geroepen heeft.

Stap 5: Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort krijgt een helder inzicht en sluit na een extra uurtje nadenken ook zelf niet uit dat ze een beetje mataglap is.

Stap 6: Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort gaat echt slapen.

Stap 7: Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort kan de slaap niet vatten en gaat een beetje verder googelen en komt met met aanvullend ‘bewijs’.

Stap 7a: en meer:

Stap 7b: en meer:

Stap 8: Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort valt eindelijk echt in slaap.

Stap 9 (yet to come): Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort verwijdert, zonder de persoon die ze in al haar verdriet om een kutleven heeft aangevallen haar excuses aan te bieden, haar tweets.

Stap 10 (yet to come): Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort verlaat voor de 1864ste keer voor altijd Twitter.

Stap 11 (yet to come): Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort keert terug op Twitter.

Stap 12: het hele circus herhaalt zich.

En heel soms gaat aan stap 12 nog een tussenstap vooraf.

Films en seriesFilms en series

Dan ontdekt Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort dat ergens op het Friese platteland midden in de nacht iemand die godlof geen ‘collega’ door haar wordt genoemd screenshotjes van die bagger heeft gemaakt, zodat hij het éindelijk een keer voor zijn verticaal uitgedaagde collega-opiniecolumnist Sander Schimmelpenninck kan opnemen.

En duurt de razende storm in het hoofdje van Volkskrant-columniste Harriet Duurvoort, wier vader volgens de gelauwerde Surinaamse schrijfster Astrid Roemer wel érg lang een adept van zijn neef Desi Bouterse bleef, nog een dagje langer.

Smullen!

Ondertussen heb ik medelijden met de hoofdredactie van de Volkskrant.

Die zoekt nu al een paar jaar naarstig naar het geschikte moment om zonder al te veel gezeik over ‘institutioneel racisme’ die koekwaus in te ruilen voor een ‘columniste van kleur’ die ze wel allemaal op een rijtje heeft. Misschien is die dochter van de assistent van oorlogsmisdadiger Charles Taylor die nu bij NRC Handelsblad zit wel een goeie. 

Groetjes!

JanD

PS. Cadeautje. Omdat ik je toch een geinig ventje blijf vinden.

UPDATE Kijk, zo sla je terug. Goed gedaan, kleine vriend!

Aan Asha ten Broeke

Films en series

Beste Asha,

Ik moet altijd lachen als er bij jou in een moment van emotionele incontinentie geen van wetenschappers overgetikte citaten, maar ‘origineel materiaal’ uit je pen komt.

Gisteren schreef je dit:

Ene oor in, andere oor uit natuurlijk. En felicitaties aan de Volkskrant met zo’n verbale spuitpoeper in het colofon.

Toch kwam je bij de Dijkgraafjes gisteravond aan de eettafel nog even ter sprake.

Niet jij persoonlijk, maar drammers in het algemeen.

Pim Dijkgraaf vertelde dat homoseksuele vrienden van hem problemen hadden of hadden gehad met acceptatie door hun omgeving en mevrouw Dijkgraaf, die vroeger ‘op’ Rozenburg diverse homoseksuele vriendinnen en vrienden had, zei toen: “Ik snap daar niks van. Vroeger was dat helemaal geen punt. Toen vonden we alles normaal.”

Vreemd genoeg was dat een soort eye-opener voor me.

Verdómd!

Wij, geboren in het begin van de jaren ’60, zijn van de ‘leven en laten leven’-generatie.

Ben jij homo? Moet jij weten.

Wil jij als kerel in een jurk lopen? Lekker man!

Wil jij met een tekening van een buitenlandse massamoordenaar op je pens rondlopen? Gewoon doen, joh.

Maar… gun ons onze vrijheid om onze schouders erover op te halen.

En dáár, zo concludeerde ik ergens tussen het prakkie en de vlaflip, is het dus fout gegaan.

Iedereen móet tegenwoordig mee met wat de drammers eisen.

Sportzomer 2021

We móeten Zwarte Piet zien als een racistisch figuur.

We móeten mee in gekkigheid als genderneutrale toiletten (terwijl ik het niet als vooruitgang zie als een vrouw op een bril moet gaat zitten waar net een kerel op heeft staan spetteren).

We móeten dat hele LGBTQIA+-alfabet overnemen en eerst vragen hoe iemand zichzelf ‘identificeert’, zodat we het juiste lettertje gebruiken.

We móeten iedere gelukszoeker die hier een gratis huis, gratis zorg en gratis geld komt halen zien als een arme ziel die gevlucht is voor oorlog of vervolging.

We móeten als een Amerikaanse seriecrimineel door een foute politieman wordt vermoord dat agressieve BLM-gedachtengoed omarmen.

We móeten doen alsof morbide obestitas helemaal de bom is omdat één dikkerdje met toegang tot de courantenkolommen zelf geen maat weet te houden.

We móeten dit…

We móeten dat…

Terwijl wij alleen maar denken: joh, doe jij lekker jouw ding, dan doe ik het mijne.

Leven en laten leven.

Mij niet bellen.

Dat ‘jullie’ dat niet accepteren, dat jullie er zelfs een businessmodel van hebben gemaakt, dát is wat zo vreselijk irriteert.

En waar ik nóóit voor zal buigen.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Eat your heart out!

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ schrijf ik ‘om niet’. Wil je desondanks doneren, dan kan dat via Ahmed (die 10% krijgt) of via mevrouw Dijkgraaf (die 50% pakt, als ik mazzel heb).