Aan Femke Halsema

Beste mevrouw Halsema,

Eind vorig jaar kreeg uw man, Robert Oey, een taakstraf van 40 uur opgelegd omdat hij een onklaar gemaakt, maar verboden wapen in uw ambtswoning had verborgen.

Dit was aan het licht gekomen nadat uw zoon met dat wapen was gaan ‘klieren’ op de openbare weg en werd aangehouden door de politie – een prachtige scoop destijds van De Telegraaf.

U bent het vast nog niet vergeten 🙂

Gisteren lekte via dezelfde Telegraaf uit dat uw man de taakstraf niet accepteert. Daardoor komt er toch een zitting van de politierechter in Amsterdam en als de uitspraak van de politierechter uw man niet bevalt nog een hoger beroep bij het Gerechtshof.

Aangezien de rechtbanken nogal druk zijn, kunnen wij zomaar nog twee jaar lang genieten van deze soap.

Als ik heel eerlijk ben, prijs ik uw man voor zijn principiële houding.

Zelf heb ik eind jaren ’90 samen met twee Panorama-collega’s eens onder verdenking gestaan van een strafbaar feit. Iets met een auto met Ajax-vaantjes bij De Kuip. We werden van ons bed gelicht, we verbleven drie dagen op het politiebureau in Rotterdam-IJsselmonde, we werden na een paar maanden nog een keer verhoord door de rechter-commissaris en toen brak een lange stilte aan. Die werd een jaar en elf maanden na de arrestatie doorbroken met een schikkingsvoorstel.

Ik voelde er helemaal níets voor om dat voorstel te accepteren.

Uit forensisch onderzoek (naar, mind you, een rótje) was gebleken dat wij niet schuldig waren aan het ten laste gelegde (uitlokking van een poging tot brandstichting). Dus we stonden sterk als we het voor lieten komen.

Maar onze werkgever wilde van het gezeik af, hintte zelfs op problemen in mijn verdere carrière en was niet alleen bereid om het schikkingsbedrag te betalen, maar leverde ook een verklaring over compensatie bij eventuele inkomstenderving in de toekomst en bij eventuele problemen om mijn favoriete land Amerika in te komen door deze kwestie.

Daarnaast zag ik hoe mevrouw Dijkgraaf reageerde op de hele kwestie. Ze was en is weliswaar een bikkel, maar waar ik een tijdje in de bajes nog zag als ‘research voor een leuk boek’, zeiden haar ogen dat ze na ruim twee jaar eindelijk wel eens van het gezeik af wilde zijn. Dat gezeik omvatte niet alleen onzekerheid over ‘wat er zou gebeuren’, maar had ons gezin ook een tijdje op een onderduikadres in Friesland gebracht, omdat de politie ons huis in Wijk bij Duurstede voor ons niet veilig achtte.

Dus ik ging akkoord en mijn toenmalige werkgever VNU Tijdschriften betaalde 10.000 gulden en stuurde me een brief met allerlei toezeggingen.

Ik gooi altijd alles weg, maar uit de periode 1997-1999 heb ik één (dikke) ordner bewaard: dát dossier.

Dat zegt wel iets.

Namelijk dat die kwestie wel werd afgesloten, maar dat het me nog altijd niet helemaal lekker zit dat ik koos voor de weg van de minste weerstand: mijn carrière en rust.

Op uw man stond ook veel druk om zich neer te leggen bij de 40 uur taakstraf.

Ten eerste omdat jullie zoon bij de zaak betrokken is.

Ten tweede omdat u, zijn vrouw, in uw werk veel last van de kwestie heeft, zolang-ie niet definitief is afgesloten.

Ten derde omdat hij weet dat verzet tegen de taakstraf leidt tot een openbare rechtbankzitting, waarin weer meer details naar buiten zullen komen over de zooi in uw gezin.

Ten vierde omdat vrijspraak bij de Amsterdamse rechtbank (ondanks dat een Haarlemse officier van justitie wordt ingevlogen) weer zal leiden tot een beschuldiging van klasse-justitie. Of zelfs: beïnvloeding (zie: Grapperhaus, Ferd).

Kortom: als hij gewoon die 40 uur was gaan kopiëren in een buurthuis, was dát gezeik achter de rug geweest.

En nu begint de ellende weer van voren af aan.

En dat allemaal omdat hij per se geen strafblad wil hebben. Een strafblad kan hem, nu het om wapens gaat, namelijk ernstig beperken in zijn mogelijkheden om de wereld over te reizen – wat in jullie kringen een soort hobby is.

Iemand die in zijn ‘man-van’-situatie de keuze maakt om te vechten voor zijn vrijheid, gun ik nog dat-ie wint ook.

Alleen zie ik érg op tegen het triomfantalisme dat vanaf dat moment van uw toch al arrogante smoelwerk af te lezen zal zijn…

Groet,

JanD

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties via Back me en incidentele giften via Bunq me.

Films en series
 

Aan de hoofdredactie van Het Parool

Beste hoofdredactie,

Eerlijk is eerlijk: klasse!

Als wij contact met elkaar hebben, is het meestal omdat ik vind dat de teloorgang van de voormalige verzetskrant een nieuwe piek bereikt.

Vorige week nog.

Had een van jullie verslaggevers voor een verhaal over pubers die zich schaamden voor hun ouders ene Jeroen compleet bij elkaar verzonnen. Weet je nog?

Is natuurlijk geen zaak van groot belang, zo’n human interest-dingetje.

Maar het tekent de mores.

Erger is dat jullie doorgaans overdreven dienstig aan de lokale politici zijn.

Ik heb jullie althans nog nooit op een kritische noot richting Rutger Groot Wassink kunnen betrappen, terwijl deze cryptocommunist in elke andere stad op een strontkar zou worden gehesen en met eieren zou worden bekogeld omdat hij criminelen vertroetelt en het leven van gewone burgers tot een hel maakt.

En die bende wappies die blijkbaar de cijfercode van een GGZ-instelling hebben gekraakt, en die zich verenigd hebben in BIJ1, wordt door jullie minstens zo serieus genomen als pak ‘m beet Don Ceder, de fractievoorzitter van de ChristenUnie in de Amsterdamse gemeenteraad, een man die wel gewoon zijn school heeft afgemaakt en die (als advocaat) wél werkt voor zijn geld.

Of neem de taal. Als de toekomstige bezetter verordonneert dat ‘blank’ voortaan ‘wit’ moet heten, worden de letters b, l, a, n en k op de toetsenborden op de computers van jullie redactieleden bij de eerste gelegenheid voor de zekerheid zwart gelakt.

Zo ver waren jullie verwijderd geraakt van hoe het op 25 juli 1940 allemaal begon.

En opeens was er dus weer een sprankje hoop.

Door dit artikel:

Opeens durfden jullie het aan om een keer niet te dansen naar de pijpen van de macht.

Het was nog lafjes over de band, in de vorm van een ingezonden brief.

En één zwaluw maakt inderdaad nog geen zomer.

Maar er is hoop.

Jullie hebben La Halsema aan het stampvoeten gebracht.

Jullie hebben de toorn van de diva over je afgeroepen.

Geen briefings meer waarin jullie primeurs krijgen toegeschoven. Geen vriendschappelijke ram op de schouders meer. Geen off the record-biertjes meer op kosten van, waarin roddels worden gedeeld, vooral over ‘subversieve elementen’ als VVD’ers, CDA’ers en de ‘fascisten’ van FvD.

Jullie journalisten moeten weer op jacht naar verhalen. Tegels lichten! De democratie hoeden! Werken voor hun centen!

Het zal even wennen zijn.

Maar ga zo door!

Groet,

JanD

PS. Het Stimuleringsfonds voor de Journalistiek is toch ook in Amsterdam gevestigd? Stuur maandag eens een mannetje naar de Prinsengracht 19C. Mishandeling van een Marokkaan in een rolstoel. Doofpotzaakje. Ze proberen ‘m nu samen met de landsadvocaat financieel uit te roken. Hij is, om de kosten van zijn advocaat te betalen, zelfs een inzamelingsactie begonnen. En zoek daar meteen even naar subsidies aan familieleden van een van de hotshots 😉

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Back to school NL
 

Aan GroenLinks-wethouder Jorrit Nuijens

Zomer 2019 - Zomer Vieren

Beste Jorrit,

That escalated quickly.

Zo ben je een alleen lokaal bekend gemeenteraadslid voor GroenLinks in Amsterdam.

Zo ben je een GroenLinks-wethouder uit Diemen die vlak na zijn aantreden de landelijke pers haalt als hij zijn excuses aan VVD en CDA moet aanbieden omdat hij die partijen ‘fascistoïde’ heeft genoemd toen ze nieuwkomers die niet aan hun inburgeringsplicht voldoen hun stemrecht wilden ontnemen.

Zo ben je die GroenLinks-wethouder uit Diemen die op Twitter bekend staat als een irritant zuigertje dat zijn temperament maar niet onder controle krijgt en bijvoorbeeld deze week het Amsterdamse ChristenUnie-raadslid Don Ceder (kind van een Surinaamse vader en Ghanese moeder) ‘white privilige’ verwijt.

En zo ben je de GroenLinks-wethouder uit Diemen die heel Nederland leert kennen als Telegraaf-verslaggever Mike Muller filmt hoe je je verzet tegen je arrestatie wegens overlast op een terras. En hoe je je neerbuigend gedraagt tegenover de agenten die gewoon hun werk doen als ze een doorgesnoven kneus willen arresteren.

Het zijn zes ontluisterende minuten, voor jou én voor de partij die jou op het schild gehesen heeft in eerst Amsterdam en later Diemen en die toch al in razend tempo glans aan het verliezen is.

Tot zover vond ik het als ‘chroniqueur van de gekte’ vooral smullen.

Maar toen las ik dat je op het politiebureau nóg niet klaar was met je wanstaltige gedrag.

Ik ben vroeger voetbalscheidsrechter geweest én ik ben goed opgevoed door mijn ouders, dus ik weet wat het laagste van het laagste is dat een mens kan doen: een ander in zijn gezicht spuwen.

En dat deed jij dus op het bureau.

Bij een agent.

Ik hoor het mijn moedertje nog zeggen, ergens in de jaren ’70, toen ze getuige was geweest van zo’n spuugincident. “Iemand in zijn gezicht spuwen, dat dóe je gewoon niet. Wálgelijk. Het smerigste van het smerigste. Bah, bah, bah!”

En dat was dus vóór we überhaupt hadden gehoord van het hiv-virus.

Dus hoe ze nú over jou zou oordelen, laat zich raden.

Als ik de agent in kwestie was, zou ze me, ondanks het verwaarloosbare risico op overdracht, ongetwijfeld sméken om voor de zekerheid een hiv-test te doen.

Gelukkig ben ik die agent niet.

Want ik denk dat je dan de eerste maanden je eten via een infuus toegediend zou krijgen en ik de Rijksrecherche op mijn dak zou krijgen voor het neerhoeken van een GroenLinks-wethouder uit Diemen.

Vuile, vieze, smerige ransaap dat je d’r bent.

Groet,

JanD

UPDATE GHB? LOL! En twéé bespuugde agenten. Toe maar… Overigens, voor de kneuzen die niet goed kunnen lezen: ik zeg hierboven nergens iets over homoseksualiteit. Dat is ‘invulling’. Waar ik wel wat over zeg, staat er duidelijk)

UPDATE 2: Hoppa. Aan de wachtgeldtiet!

UPDATE 3: Jaartje werk, twee jaar wachtgeld.