Briefje van de Tweep des Vaderlands

Lieve lezers,

Het is een rare familie, de ‘des Vaderlandsjes’.

Wat begon bij de Vader des Vaderlands, die prompt werd omgelegd door onverlaat Balthasar Gerards, met een klein kanon, werd alras een krioelende potpourri van potsenmakers en schelmen; nuffige filosofen, schrijvers, theologen, denkers, meestal Zuid Amsterdammers, die op hoge glanshakjes over het spui trippelen van Athenaeum naar Hoppe. Af en toe de pas inhoudend om wuft de eigen windjes te ruiken.

Hun ‘des Vaderlands’ titel, zachtjes hun ballen knedend, voor de spiegel aan zichzelf toegekend of nog genanter door de baas toegewezen als een wat flauwe sales promotion-actie. Nietwaar, Daan Rovers van Filosofie Magazine?

De enige des Vaderlands van eniger waarde, behalve die van Tweep des Vaderlands uiteraard, is Dichter des Vaderlands. Uiteraard wordt ook die eretitel niet toegekend door het Nederlandse volk, dat helaas geen gedichten leest, behalve die van de Xenos (en dergelijke, JD.), maar nochtans door een wat bredere kring intellectuelen.

De Dichters des Vaderland zijn weliswaar niet allemaal even briljant en in hun sonnetten zie je doorgaans de politieke voorkeur, die gangbaar is rond het Singel, bovendrijven als een drol in het grachtenwater. Echter Bloem van Ester Naomi Perquin is prachtig. “En zelfs de stijf bevroren wintergrond blijkt roomijs met bastognesmaak”… zo’n bijzin maakt een geheel oeuvre. En dat meen ik.

Maar genoeg over de inflatoire rest.

Ik was de Tweep des Vaderlands, trots gekozen door noeste arbeiders en jongens en meiden van stavast. Mijn termijn zit er op. Dit pakken ze me nooit meer af. Hoewel ze het wel hebben geprobeerd. Sneue kwezelaars als die Rukkertukker en de Antifa-gnoom op steunzolen, die altijd zo stoer doet, maar nooit echt over de Greef gaat, omdat hij daar ten enen male te kort voor komt en is.

En ik heb mij zo goed en fanatiek mogelijk van mijn taken gekweten ondanks de ‘Nacht und Nebel’, de ‘Fog of War’ en de vele Nachten van Lange Messen die nu eenmaal gebruikelijk zijn in een oorlogsjaar. En ik zie terug op een mix van snedige essays, poëzie en aardige beschouwingen uit politieke krochten tussen het afleg.

Ik heb de zieken getroost, de dorstigen gelaafd, de bozen ge- en ontblockt, de vrouwtjes versierd, de Nikkies en landwhales uitgelachen, de psycho’s vermeden, de hongerigen aan de borst gelegd en de klootzakken de moeder geblockt.

En ik heb mijn titel misbruikt voor persoonlijke hobby’s. Niks corrupts is mij vreemd. Zo heb ik geprobeerd Biomassa te stoppen [x], molens in het Gein tegen te houden [x], weggegooide Mondkapjes van de straat te krijgen [0] en de dranken van Slijterij de Vuurtoren en wat lingerie te verkopen in tijden van winterhulp en bittere armoe [x].

Gezondheid

Ik heb mijn volgschare geprobeerd kennis te laten maken met de schoonheid van de Russische cultuur en taal. Mandelstam en Poesjkin. Achmatova en Serebro. En zo vast mijn vrienden en handlers (hallo boys!) van de diensten, veel puzzelpret bezorgd.

En daarnaast heb ik mijn op late leeftijd gewonnen Godsvreugd met genoegen uitgedragen als een pasgeboren lammetje.

Voorwaar was het een Heerlijk Jaar.

Enfin. Mijn strijd des vaderlands is gestreden. Ik wens mijn opvolger, Erik de ongenaakbare, mazzel oen brooche, in 1941 2.0. En ik zie jullie gewoon terug als @superjan, ontdaan van de versierselen, het eikenloof en de diamantjes.

Maar monter als altijd.

Nog even dit, boefjes.

Pas zag ik een foto uit 1945 van een keurige rij kindertjes die tussen de geblakerde ruïnes van flats in Stalingrad, lachend stonden te trappelen om naar hun school zonder ruiten te gaan.

Waarmee ik maar wil zeggen: we leven nog. Leer en lach. Al is het tussen de puinhopen.

Ik reken op veerkracht en Friezen. OZO.

Gegroet,

Jan Bennink

PS. I’ll be back. Want die kleine kale komt binnenkort met een cadeautje.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan de Tweep des Vaderlands

Solden juli 2019

Beste Sven,

Je hebt het instituut van de Tweep des Vaderlands gisteren te schande gemaakt.

Het bestuur van de gelijknamige stichting heeft haar best gedaan om in het kader van diversiteit elk jaar iemand met een bepaalde handicap te benoemen tot Tweep des Vaderlands. Op die manier konden we via de ‘show, don’t tell’-methode de inclusiviteit uitdragen.

Zo was het eerste jaar, 2015, het ‘Jaar van de Alopecia Androgenetica’. Een kale vrouw kon het bestuur niet vinden, dus namen ze mij.

Daarna kwam 2016, het ‘Jaar van de Genua Vara’. Toen vond het bestuur een man bereid Tweep des Vaderlands te worden bij wie een varken én een Asha ten Broeke tussen de benen door konden lopen. Tegelijkertijd!

In 2017 werden we gesponsord door O.B., van de tampons. Dat het ons ‘Jaar van de Pigmento Marrone’ was, kon het marketingmiepje daar niet schelen, dus toen namen we een neger met tieten.

Vorig jaar, het ‘Jaar van Ou Man Met Lelike Glase’, hadden we ons beste jaar. Niet in de laatste plaats wij van de stichting zelf, omdat we wegens ‘drukdrukdruk’ in zijn agenda maandelijks een lang weekend bij hém moeten ‘vergaderen’ (denk: bier, chips en lekkere wijven) in plaats van in het koude Nederland.

2019 moest het ‘Jaar van de Inclusieve Grap’ worden, dus we zochten gewoon een leuk iemand, een geadopteerde Koreaan ofzo. Dus toen kwam jij.

En wat flikte je gisteren?

Het staat er echt!

“Stond net bij de Lidl achter een heel oud vrouwtje met een halfvolle winkelwagen. Ze moest maar iets van € 30,- afrekenen, maar had niet genoeg saldo meer. En ondanks dat ze zei dat ze mijn hulp niet hoefde, drong ik aan. Binnen no-time had ik alles weer in de schappen gelegd.”

Kolere, man!

Een mop met een baard zo lang dat zelfs Ayatollah Khomeini de schaar er in gezet zou hebben.

Zelfs ik, iemand die niet bepaald in de grote stad woont, snap dat dit anno 2019 écht niet meer kan.

Waarom nou weer een vróuw die te dom is om eerst haar saldo te checken voor ze gaat pinnen? Waarom niet: een man?

Waarom nou weer een bejaarde de hoofdrol geven en Henkie Krol hoge bloeddruk bezorgen? Waarom niet: een millenial?

Waarom nou weer dat kleinerende ‘vrouwTJE’? Waarom niet: dame?

Waarom nou weer de Lidl? Waarom niet: de Tangermarkt?

Waarom nou weer een man die heel macho het beulswerk gaat verrichten? Waarom niet: Sylvana Simons?

Waarom trouwens dat aandringen? Waarom niet: het accepteren als een vrouw ‘nee’ zegt?

Waarom trouwens ‘stond’? Waarom niet, nu je de kans had om ook de rolstoeler eens in het zonnetje te zetten: zat?

En zo kan ik nog wel even doorgaan, Sven.

Het is dat je voor heel 2019 benoemd bent, maar anders zou ik het bestuur vandaag nog vertellen dat je per direct vervangen moet worden.

Nu dat niet kan, stel ik voor dat je de 2019-versie van die mop voortaan vertelt.

”Ik was bij de Tangermarkt bíjna aan de beurt bij de kassa, toen een oude boze witte man zijn overvolle winkelwagen brutaalweg voor mijn scootmobiel parkeerde. Toen ik een beetje beteuterd achterom keek, verliet een grote meneer van kleur de rij. Hij pakte zijn machete en sneed die oude witte man de keel door. Om verdere vertraging te voorkomen liep hij met de kar van die oude witte man naar buiten. De caissière, een lief meisje met een hoofddoek, zei in Nederlands waaraan hard gewerkt wordt: ‘Herstel betaling’. En binnen no time zong de hele winkel onder aanvoering van een paaldansende mevrouw het lied ‘Kill the Boer’.”

Inclusief, Sven.

Inclusief!

En ja, ik weet het.

Het is een slechte mop.

Je kunt er namelijk totaal niet om lachen.

Maar lachen wordt binnenkort toch verboden.

Groet,

JanD

PS. Wil je met rust gelaten worden? Zolang mensen lid worden van The Post Offline, mij sponsoren  via Backme.org of gewoon doneren aan mevrouw Dijkgraaf, blijf ik lekker in een land met WiFi.