Aan Glenda B.

Mevrouw B.,

Pim en Bob Dijkgraaf gingen op hun 15e ook weleens naar een supermarkt.

Als ze in zo’n winkel hadden gerookt en ze waren om die reden weggestuurd, had ik het winkelpersoneel gewoon gelijk gegeven.

Als ze een schaafwondje zouden hebben opgelopen omdat hun weigering om de winkel te verlaten met een duwtje richting uitgang was beantwoord, had ik ze uitgelegd dat er een gezegde bestaat voor zulke sukkels.

“Eigen schuld, dikke bult.”

Als ik er later was achtergekomen dat ze tegen de medewerker van de supermarkt die hen had weggestuurd of geduwd hadden geschreeuwd: “Weet je wel wie ik ben? Je weet niet met wie je te maken hebt. Ik kom met meer mensen terug. Jullie krijgen allemaal twee kogels door de kop”, had ik twee dingen gedaan.

Ten eerste: ze als een klein kind naar die winkel gestuurd om hun excuses aan te bieden en ze bestraft waar dat het meeste pijn doet (huisarrest, zakgeld, whatever).

Ten tweede: me dood geschaamd om de kennelijk mislukte opvoeding.

Ik ken iemand die in zo’n geval anders handelt.

Die een knokploeg optrommelt om verhaal te halen.

Die de supermarktmedewerker die haar zoontje zou hebben geduwd in zijn gezicht probeert te slaan en een knietje probeert te geven.

En die naar verluidt heeft gezegd: “Motherfucker, ik snijd je keel door als je het de volgende keer weer doet”.

Noem me ouderwets.

Maar serieus?

“Twee kogels door je kop”?

“Ik snij je keel door?”

Dan ben je toch gewoon vullis?

Of zoals mevrouw Dijkgraaf dan altijd zegt: “Stuk stront, wie heeft jou gescheten?”

Ik begrijp dat u het allemaal heel zielig voor uzelf vindt dat het door trial by media, de schaamlap die al die BN’ers gebruiken om zich te wentelen in hun slachtofferrol, eventjes niet zo goed gaat met e zangcarrière die u had onder de artiestennaam Glennis Grace.

Nou, ik zou er geen seconde wakker van liggen als het nooit meer goedkomt met die carrière van u en u -ik noem maar een dwarsstraat- achter de kassa van de supermarkt belandt.

Want er is er maar één schuldig aan het traumatiseren van drie jonge supermarktmedewerkers van de Jumbo-vestiging in wat kennelijk een achterbuurt in Amsterdam is: degene die vergat om dat joch van u een beetje fatsoenlijk op te voeden en die haar posse op die jongens afstuurde.

U.

Iemand die misschien wel een moederhart heeft, maar zeker geen moederverstand.

Daar is trouwens een woord voor.

Apenliefde.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Al vrees ik dat het te laat is.

PS2. Weet u wat ook heel slecht was? De ‘Bassie Special’ van de Nare Jongens Podcast.

Disclaimer: Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door donaties via Bunq en via Backme en door aankopen bij mijn dikke vriend. Waarvoor dank!

(Advertentie)

Koop nu de Meilandjes-scheurkalender 2023

Aan Marco Kroon

Beste Marco,

Donderdag 8 september 2022 gaat de boeken in als een treurige dag.

Piet Schrijvers dood.

Zó’n aardige man.

Ondanks negen jaar bij Ajax altijd zo gewoon gebleven.

Maar ik heb toch nog hard gelachen.

Door jou.

Althans: door je advocaat Gert-Jan Knoops.

Wat is het geval?

Jij bent definitief veroordeeld voor het uitdelen van een kopstoot aan een politieagent tijdens het carnaval in 2019.

Tachtig uur taakstraf.

En nu maakte Knoops bekend dat je in plaats van die taakstraf veertig dagen de (militaire) gevangenis in gaat.

Waarom?

“Om principiële redenen.”

Als je definitief veroordeeld bent voor het uitdelen van een kopstoot aan een ‘hulpverlener’, is tachtig uur gezellig schoffelen volgens jou een veel te lichte straf.

Dan verdien je, volgens jou, een echte straf.

Veertig dagen op water en brood.

Wel op dagen die passen in je drukke agenda, dus of de gevangenisdirectie daar even rekening mee wil houden.

“Om principiële redenen?”

Huh?

Corrigeer me als ik ernaast zit, maar volgens mij beweerde je bij de rechtbank en in hoger beroep dat je géén kopstoot had uitgedeeld.

Dat je dus onschuldig was.

Wat is daaraan veranderd nu je veroordeeld bent?

Volgens jou zaten de rechters er dan toch naast?

Die hebben toch geblunderd?

Dus ik moest lachen toen je bekend liet maken dat je een taakstraf “om principiële redenen” te licht vond voor een misdrijf dat je níet had begaan.

Sterker: ik lachte je een beetje uit.

Sorry.

Googel als je in de militaire gevangenis op de Generaal Majoor Kootkazerne in Stroe zit vooral even op het woordje ‘drogredenering’.

En als je dan toch bezig bent: ‘koekwaus’.

Er was trouwens iemand die ik nog veel harder moest uitlachen gisteren.

Die ‘verloofde’ van Peter R. de Vries.

Die een week na de dood van Peter R. de Vries een groot interview aan de Volkskrant gaf.

Met als kop: “Peter was de hoofdprijs.”

Die een halfjaar na zijn overlijden echt uit de anonimiteit stapte door met naam en toenaam de hoofdrol in een documentaire te spelen, waarin ze de meest intieme details openbaarde, tot liefdesbriefjes aan toe.

Die vertelde dat ze tot de dood van Peter R. de Vries hun relatie geheim wilde houden, omdat ze geen carrière in de media wilde maken op de bagagedrager van haar beroemde ‘verloofde’.

Ik zie haar weleens bij RTV Rijnmond het nieuwsprogramma ‘Rijnmond Vandaag’ presenteren.

Nou ja, ‘poging tot’ doen.

Ze kan er geen kloten van.

En die nu dus bekend maakte dat ze een boek aan het schrijven is over haar en haar hoofdprijs.

Tahmina Akefi heet ze.

Onthoud die naam.

We gaan er nog veel van horen.

Meer dan ons lief is.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Om te oefenen als je achter de tralies zit in Stroe.

Disclaimer: Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door maandelijkse donaties via Backme en losse donaties via Bunq. Waarvoor mijn dank. En die van mevrouw Dijkgraaf.

(Nieuw – Fuck You All – € 20,95!)

Aan Femke Halsema

Beste mevrouw Halsema,

Eind vorig jaar kreeg uw man, Robert Oey, een taakstraf van 40 uur opgelegd omdat hij een onklaar gemaakt, maar verboden wapen in uw ambtswoning had verborgen.

Dit was aan het licht gekomen nadat uw zoon met dat wapen was gaan ‘klieren’ op de openbare weg en werd aangehouden door de politie – een prachtige scoop destijds van De Telegraaf.

U bent het vast nog niet vergeten 🙂

Gisteren lekte via dezelfde Telegraaf uit dat uw man de taakstraf niet accepteert. Daardoor komt er toch een zitting van de politierechter in Amsterdam en als de uitspraak van de politierechter uw man niet bevalt nog een hoger beroep bij het Gerechtshof.

Aangezien de rechtbanken nogal druk zijn, kunnen wij zomaar nog twee jaar lang genieten van deze soap.

Als ik heel eerlijk ben, prijs ik uw man voor zijn principiële houding.

Zelf heb ik eind jaren ’90 samen met twee Panorama-collega’s eens onder verdenking gestaan van een strafbaar feit. Iets met een auto met Ajax-vaantjes bij De Kuip. We werden van ons bed gelicht, we verbleven drie dagen op het politiebureau in Rotterdam-IJsselmonde, we werden na een paar maanden nog een keer verhoord door de rechter-commissaris en toen brak een lange stilte aan. Die werd een jaar en elf maanden na de arrestatie doorbroken met een schikkingsvoorstel.

Ik voelde er helemaal níets voor om dat voorstel te accepteren.

Uit forensisch onderzoek (naar, mind you, een rótje) was gebleken dat wij niet schuldig waren aan het ten laste gelegde (uitlokking van een poging tot brandstichting). Dus we stonden sterk als we het voor lieten komen.

Maar onze werkgever wilde van het gezeik af, hintte zelfs op problemen in mijn verdere carrière en was niet alleen bereid om het schikkingsbedrag te betalen, maar leverde ook een verklaring over compensatie bij eventuele inkomstenderving in de toekomst en bij eventuele problemen om mijn favoriete land Amerika in te komen door deze kwestie.

Daarnaast zag ik hoe mevrouw Dijkgraaf reageerde op de hele kwestie. Ze was en is weliswaar een bikkel, maar waar ik een tijdje in de bajes nog zag als ‘research voor een leuk boek’, zeiden haar ogen dat ze na ruim twee jaar eindelijk wel eens van het gezeik af wilde zijn. Dat gezeik omvatte niet alleen onzekerheid over ‘wat er zou gebeuren’, maar had ons gezin ook een tijdje op een onderduikadres in Friesland gebracht, omdat de politie ons huis in Wijk bij Duurstede voor ons niet veilig achtte.

Dus ik ging akkoord en mijn toenmalige werkgever VNU Tijdschriften betaalde 10.000 gulden en stuurde me een brief met allerlei toezeggingen.

Ik gooi altijd alles weg, maar uit de periode 1997-1999 heb ik één (dikke) ordner bewaard: dát dossier.

Dat zegt wel iets.

Namelijk dat die kwestie wel werd afgesloten, maar dat het me nog altijd niet helemaal lekker zit dat ik koos voor de weg van de minste weerstand: mijn carrière en rust.

Op uw man stond ook veel druk om zich neer te leggen bij de 40 uur taakstraf.

Ten eerste omdat jullie zoon bij de zaak betrokken is.

Ten tweede omdat u, zijn vrouw, in uw werk veel last van de kwestie heeft, zolang-ie niet definitief is afgesloten.

Ten derde omdat hij weet dat verzet tegen de taakstraf leidt tot een openbare rechtbankzitting, waarin weer meer details naar buiten zullen komen over de zooi in uw gezin.

Ten vierde omdat vrijspraak bij de Amsterdamse rechtbank (ondanks dat een Haarlemse officier van justitie wordt ingevlogen) weer zal leiden tot een beschuldiging van klasse-justitie. Of zelfs: beïnvloeding (zie: Grapperhaus, Ferd).

Kortom: als hij gewoon die 40 uur was gaan kopiëren in een buurthuis, was dát gezeik achter de rug geweest.

En nu begint de ellende weer van voren af aan.

En dat allemaal omdat hij per se geen strafblad wil hebben. Een strafblad kan hem, nu het om wapens gaat, namelijk ernstig beperken in zijn mogelijkheden om de wereld over te reizen – wat in jullie kringen een soort hobby is.

Iemand die in zijn ‘man-van’-situatie de keuze maakt om te vechten voor zijn vrijheid, gun ik nog dat-ie wint ook.

Alleen zie ik érg op tegen het triomfantalisme dat vanaf dat moment van uw toch al arrogante smoelwerk af te lezen zal zijn…

Groet,

JanD

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties via Back me en incidentele giften via Bunq me.

Films en series