Aan Sigrid Kaag

Schoencadeaus (NL)

Beste mevrouw Kaag,

Wat fijn dat u tussen het uitdelen van ons belastinggeld aan de Palestijnen en het poetsen van het fotolijstje waarin dat gezellige kiekje van uw gezin met Yasser Arafat zit, nog tijd vond om het D66-congres te bezoeken.

Konden we op de voet volgen hoe u een ‘Özturkje’ deed.

Of eigenlijk: een ‘Dubbele Öztürk’.

Ten eerste sprak u op een congres van een Nederlandse politieke partij in een Nederlandse stad in een onverstaanbare taal tegen de aanwezigen. Bij Denk-Kamerlid Öztürk weten we dan nooit of het zijn beroerde Nederlands is of Turks, bij u bleek het Arabisch te zijn.

Ten tweede zei u op dat congres van een Nederlandse politieke partij in een Nederlandse stad dat Nederlandse media niet betrouwbaar zijn. “Laat je niet gek maken door de Nederlandse media!” was het letterlijke citaat.

Later zei u dat Nederlandse media niet alleen onbetrouwbaar zijn, maar ook nog potentieel bedreigend voor de inwoners van Nederland met een Syrisch paspoort. Anders kan ik de zin “Als je het onder Assad hebt overleefd, kun je Nederlanders ook wel aan” niet verklaren.

Ik wilde u, toen ik het u hoorde zeggen, al complimenteren met uw eerlijkheid. Het is natuurlijk ranzige opruiing van u, net als dat ‘moord’ van die Erdogan-loopjongen van Denk over de door Nederlandse militairen veroorzaakte burgerdoden in Irak, maar u draaide er tenminste niet omheen.

Maar toen de verslaggever van De Telegraaf u er op aansprak, maakte u er dus die ‘Dubbele Özturk’ van.

Dat wegzetten van de media als ‘onbetrouwbaar’ en ‘minder levensbedreigend dan Assad’ was ‘verkeerd begrepen’.

De Telegraaf schrijft: “Na afloop wilde de bewindsvrouw aan De Telegraaf graag benadrukken dat ze tijdens haar Arabische praatje de Syriërs op het hart had gedrukt dat het niet gaat om de media maar om de boodschap die hen via media bereikt. Kaag zou hebben bedoeld te zeggen dat als Nederlandse politici op tv iets zeggen over het terugsturen van Syriërs, dat niet betekent dat dat meteen het beleid is van de overheid. Het zou voor Syriërs lastiger te bevatten zijn dat het hier zo werkt, omdat ze uit een staat komen waar de media 1-op-1 de overheid is.”

LOL.

Films en seriesFilms en series

‘Kaag zou hebben bedoeld te zeggen…’

‘Öztürk zou hebben bedoeld te zeggen…’

Maar ondertussen zeiden Öztürk en u nét even iets anders.

Ondertussen hitsten Öztürk en u vakkundig het Volk met de Korte Lontjes tegen instituten als ons leger en onze media op.

Ik geloof niet dat er buiten De Telegraaf in de media veel aandacht was voor wat u zéi en wat u ‘bedoeld zou hebben te zeggen’.

Allemaal te druk met het zoeken naar niet-bestaande ooggetuigenfilmpjes van die ‘rassenrellen’ in Den Haag natuurlijk…

Groet,

JanD

PS. Als u nog iets zoekt voor in de schoen van Öztürk: gevonden!

Wil je dat het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ ook in 2020 blijft verschijnen? Doe dan een vaste maandelijkse donatie via Back me of een incidentele gift via Bunq me. En anders lekker niet. Vrij land.

Aan Mark Rutte

Meneer Rutte,

Toen ik Nederland acht dagen geleden verliet om een weekje te gaan kajakken, was er geen spráke van dat toekomstige moordmachines uit het kalifaat terug zouden komen naar Nederland.

Toen ik gisteren terugkwam in Nederland, las ik dat potentieel gevaarlijke kinderen van jihadisten na terugkeer in ons land worden ondergebracht in een speciale opvanglocatie. Daar gaan ‘experts’ ze namens de Kinderbescherming 24 uur per dag observeren en begeleiden.

Het Algemeen Dagblad schreef: “Door de kinderen in een ‘orthopedagogische setting’ nauwlettend te volgen, kan duidelijk worden of daar daadwerkelijk sprake van is, of en wat voor trauma’s de kinderen hebben opgelopen en welke (intensieve) hulpverlening nodig is. Er staan al specialisten klaar die deze hulp kunnen bieden.”

Nou, dan weten we het wel.

Stap 1: opa huurt, met rechtshulp, een activistische advocaat in die die kalifaatkinderen zo snel mogelijk naar ‘een vertrouwde omgeving’ ziet te krijgen.

Stap 2: advocaat probeert de kinderen met een beroep op VN-verdragen zo snel mogelijk hier met hun moeder te herenigen, volgens de Howick en Lili-methode.

Bouwmarktcampagne 2019

Stap 3: Áls die moeder al een tijdje de cel in moet van de rechter (bewijs maar eens dat ze meer deed dan stoffen, zuigen en de benen spreiden voor de productie van het volgende islamitische bommetje) zal ze de huppelkutjes van de Reclassering er zonder enige moeite van overtuigen dat ze vrij is van elke radicale gedachte en door een D66-rechter direct na dat jaartje spinhuis worden herenigd met haar kinderen.

Stap 4: haar in het kalifaat overleden echtgenoot blijkt toch een soort Jezus; een held die na zijn wederopstanding helemaal uit Syrië naar het flatje in Nederland is komen strompelen om zijn lieve vrouw en kinderen weer in de armen te kunnen sluiten.

Stap 5: in het plaatselijke ziekenhuis wordt de volgende dag door zijn collega’s gejuicht om de terugkeer van de geliefde hersenchirurg Ibrahim S. en zingen vrouwen met uitgroei van de lokale GroenLinks- en PvdA-afdelingen het lied “Welkom, welkom, in ons land”.

Als u daarvan beelden in het late NOS Journaal ziet, draait u zich om naar uw vriend, die u trots aankijkt en in uw oor fluistert: “Well done, honnepon. Laat die Wilders maar schreeuwen.”

Maar misschien ben ik wel te optimistisch.

Misschien gaat het helemaal niet zo.

Misschien is Wilders tegen die tijd al omgelegd.

Groet,

JanD

PS. Zou u mij het liefst eeuwig in de kajak zien? Zolang voldoende mensen lid worden van The Post Offline, mij sponsoren  via die Marokkaan in die rolstoel of gewoon doneren aan mevrouw Dijkgraaf, kunt u mijn rug op. Spreekwoordelijk, uiteraard.