Aan Ans, het jihadistenliefje

Valentijn 2019

Beste Ans,

De aanval is de beste verdediging.

Ik snapte het dus best, dat je in januari riep: “Ik ga ze allemaal terugpakken!

De NVJ, Kamerleden én de grote Fréderike Geerdink zelf wisten het namelijk zeker: het was een grove schande dat jij Turkije werd uitgezet!

En iedereen die ook maar een snipper begrip toonde voor de maatregel van de Turken (waarom zouden ze een vermoedelijke medeplichtige van Abdelaziz al-H, de ‘Balie-jihadist’, in hun land gedogen?) kon de wind van voren krijgen.

Alleen…

Gisteren was een pro-forma zitting over de man die jij destijds wel wilde helpen om naar Nederland te verkassen.

Het Openbaar Ministerie wist te melden dat:

  • hij lid was van Al Nusra, het Syrische zusje van Al-Qaida;
  • hij betrokken was bij een aanslag waarbij 200 doden vielen;
  • hij direct contact onderhield met hooggeplaatste Al Nusra-leiders;
  • hij zou zijn aangesteld als de ‘emir van Raqqa’;
  • hij geld zou hebben witgewassen in Nederland;
  • hij minstens drie valse paspoorten had;
  • hij werd afgeluisterd door de geheime diensten.

En nu komt het:

  • jij had op zijn iPad gezien dat hij contacten had met hooggeplaatste Al Nusra-leiders;
  • jij wist dat hij lid was geweest van een terreurcel;
  • jij wist dat hij mensen had afgeslacht.

Ik weet wel dat veel christelijke en linkse meisjes denken dat ze moordenaars met liefde kunnen ‘genezen’.

Maar als dat niet lukt en ze het slachtoffer blijken te zijn van een geslepen terrorist, is het misschien niet verstandig om de aanval te kiezen en te beloven dat je iedereen gaat terugpakken.

Dan kun je beter wegkruipen in een hoekje en hopen dat de storm overwaait zonder dat je zelf ook nog in de cel belandt wegens hulp aan de man die je misbruikt blijkt te hebben.

Ik hoop dat je alsnog bij zinnen komt.

Maar ik vrees het ergste.

Groet,

JanD

Aan Sjoerd Sjoerdsma

Beste meneer Sjoerdsma,

 

Gisteren noemde uw baas, Alexander Pechtold, een eventueel referendum in Nederland over uittreding van ons land uit de Europese Unie opeens een ‘Wilders-referendum’.

 

Dat is een vuil politiek trucje en aangezien dat (meer dan het bewaken van de kroonjuwelen van D66) de core-business is van uw baas, dacht ik: ik gooi er ook maar even een zuigend tweetje uit. “Als je spreekt over een ‘Wilders-referendum’ ben je echt een ongelooflijke hoop vuilnis #pechtold #intveld”. Ik weet dan namelijk dat er altijd wel een trouwe vazal van de vroegere veilingmeester het Pavlov-hondje wil spelen.

 

Die rol vervulde u gisteren, tijdens het Tweede Kamerdebat over de ‘Brexit’. “van vuilnis(zakken) weet u gelukkig alles…”, twitterde u binnen zes minuten (!) terug. U refereerde daarmee aan de vuilniszak die een fotograaf en verslaggever van het weekblad Weekend voor het politieke roddelblad Binnenhof, waarvan ik als toenmalig HP/De Tijd-hoofdredacteur een van de drie initiatiefnemers was, in 2010 voor een reportage leenden van Alexander Pechtold.

 

Da’s mooi, die Pavlov-reactie, want die biedt mij weer eens de gelegenheid te vertellen wat er in die maand voor de Tweede Kamerverkiezingen van 2010 precies gebeurde tussen Alexander Pechtold en mij.

 

Er was op 12 mei 2010 in Tripoli een vliegtuig neergestort (vlucht 771 van Afriqyah Airways) met 104 mensen aan boord, onder wie 70 Nederlanders. Er was één overlevende, het Nederlandse jongetje Ruben. Alle politieke partijen (behalve de marginale Piratenpartij) besloten uit piëteit met de slachtoffers en nabestaanden tot een campagnestop. Op zondag 16 mei ging bij mij in Eesterga de telefoon. “Met Alexander Pechtold. De campagnestop naar aanleiding van de vliegramp loopt binnenkort af. Hoe gaan u en ik dat met die vuilniszakken in de media doen?”

 

Ofwel: meneer Pechtold dacht even politiek gewin te kunnen halen uit het feit dat de redactie van Binnenhof (in navolging van keurige bladen als Propria Cures en Nieuwe Revu) in zijn vuilnis had zitten graaien en kon met het regelen van zijn moment van glorie niet wachten tot de campagnestop echt ten einde was.

 

Ik heb natuurlijk bedankt voor de eer. Als ik me laat gebruiken, wil ik er wel zelf ook een beetje van kunnen genieten. Bovendien: “PIËTÉIT!!!”

 

Maandag 17 mei 2010 zat dus een van de twee andere hoofdredacteuren van Binnenhof, Marc van der Linden van Royalty, bij Knevel en Van den Brink in een door Pechtold geregisseerd onderdeel van de uitzending tegenover uw baas.

 

Het is niet erg dat Pechtold zo’n opportunistische rat is. Ik wil alleen wel dat heel Nederland het weet.

 

En trouwens: omdat ik inderdaad een van de drie hoofdredacteuren van Binnenhof was, heb ik destijds besloten iedereen die opmerkingen in mijn richting over vuilnis maakte een halfjaar z’n goddelijke gang te laten gaan. Wie er daarna nog op terug zou komen (doorgaans zijn dat de zwaar gefrustreerde dwangbuiskandidaten) gaf ik een block. U bij deze dus ook.

Kunnen we niet meer DM’en.

 

Groet,

JanD