Aan het Kaagmens

BoekenBoeken

Mevrouw Kaag,

Ú op het Boekenbal?

LOL.

Het was Nederland namelijk volledig ontgaan dat u een boek geschreven heeft.

Terwijl dat echt zo is.

Nou ja, een boekje.

Van 157 pagina’s.

Op klein formaat.

Met veel ‘functioneel’ wit.

En dan schreef u (of een van uw magere of minder magere mannetjes) ook nog alleen het voorwoord van dat boekje.

Want ‘Wij zijn met velen’, dat uitgever Mai Spijkers vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen uitbracht, was verder gewoon opgewarmde prak.

Een bundeltje met oude toespraken.

Waarvan uw deel van de opbrengst vast naar een goed doel gaat.

Ik hoop alleen wel dat de nabestaanden van het 17-jarige Israëlische meisje Rina Shnerb Palestijnse terroristen niet rekenen op de hoofdprijs.

Dat boekje van u heeft namelijk helemaal níets gedaan.

Nog geen 60ste plaats in de Bestseller Top 60 van het CPBN, laat staan een eerste of een tweede plek.

Gewoon totaal niet verkocht, dat boekje.

D66-kiezers geven blijkbaar liever via de belasting 4000 euro per persoon uit aan kansloze Klimaat- en Stikstoffondsen, dan 15 euro aan hoogdravend geleuter over het bruinrechtse gevaar en de aantasting van de rechtsstaat die u bewéért te bestrijden (maar ondertussen…).

Zijn neus voor bestsellers liet uw uitgever Mai Spijkers blijkbaar éven in de steek.

En zijn ronkende aanbevelingstekst (“’Wij zijn met velen’ geeft je een boeiend inkijkje in de denkwereld van een van de meest inspirerende politici van onze tijd”) liet de kassa ook nergens rinkelen.

En dan wordt Mai vilein.

Dus hij kocht toch een kaartje voor het Boekenbal voor u.

Zodat hij zeker wist dat u een keer zonder de support act van Vera Bergkamp geconfronteerd zou worden met een auteur uit zijn stal die wél een topplek in de Bestseller Top 60 had bereikt.

Uw kwelgeest.

Pieter.

Pieter Omtzigt.

Die op dat onaniefeestje van echte schrijvers, mensen die ook ooit een boekje schreven en al die sneuneuzen die daar dolgraag bij willen horen natuurlijk óók totaal misplaatst was.

Maar goed, dat zei Connie Palmen in 2009 over en tegen het labiele nichtje van Jan Roos ook, dat ze er niets te zoeken had.

“Scheer je weg! Donder op!”

Een tekst die ik u, wegens de schade die u Nederland samen met die andere mensenhaters in Rutte 4 berokkent, ook zou willen toevoegen.

En niet alleen ik.

Wij zijn met velen.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Want ik gun ons het beste.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste donaties via Backme en incidentele donaties via Bunq. Waarvoor dank!

Aan Hans Nijenhuis

 Hans,

Als het gaat om de vraag ‘How low can you go?’ weet jij het land toch telkens weer te verrassen.

Nóg lager.

Want wie is de eerste journalist in Nederland die een ‘ik-verhaal’ schrijft over hoe hij thuis een Oekraïense vluchteling opvangt?

Hans Nijenhuis, de voormalig hoofdredacteur van het Algemeen Dagblad.

“De deur gaat open. En vervolgens is daar dan Masja: twee dunne benen, een dikke jas, een grote muts en een verrassend klein rugzakje. ‘Welcome to Holland. You are safe here’.”

Kots.

Voor de zoveelste keer.

Eerder deed ik dat al toen je die talentloze treiterturk uit Zaandam zogenaamd een ‘baan’ als vlogger aanbood.

Om hem na drie filmpjes en nadat je hem voldoende had uitgemolken in de publiciteit de straat op te gooien.

Kots.

Of toen je bij een demonstratie van/met dat Volt- en D66-volk van de openbare ordeverstoorders ‘Extinction Rebellion’ werd opgepakt.

En je ’s avonds bij een talkshow zat te janken over “de aantasting van de persvrijheid”, terwijl je niet eens de juiste perskaart bleek te hebben.

Kots.

Of toen je de stekker uit de jaarlijkse Haringtest, Oliebollentest en Friettest trok. Dat waren nou net de producties die het Algemeen Dagblad in jouw tijd niet voor de woke-agenda maar voor de lezers maakte.

Je hád de door jou aangestelde keurmeester bij de Haringtest kunnen vervangen en de betwiste spelregels bij de Oliebollentest eerlijker kunnen maken.

Maar je draaide liever een van de kernwaarden van het AD (de consumentenjournalistiek) de nek om, zodat je bij de Matthijs’en van deze wereld de integere hoofdredacteur kon spelen.

Kots.

Of toen je stoere praat stond te verkondigen over het feit dat je Mark Rutte had verteld dat jij als AD-hoofdredacteur wel even zou zorgen dat Geert Wilders de volgende keer premier zou worden als Rutte weer de voorkeur voor een interview zou geven aan De Telegraaf.

Kots.

Of toen je vanwege een stel klagende vrouwen en een jaloerse webredacteur op de redactie je sterverslaggever Wierd Duk het leven dusdanig onmogelijk maakte dat hij naar De Telegraaf vluchtte.

Kots.

Of toen je dat malle hoofddoekmeisje, Hanina Ajarai, niet tegen zichzelf in bescherming nam nadat ze een column opstel inleverde waarin ze stelde dat ze geen seconde treurde om de doden van de aanslag op de MH17.

En je haar, nadat je die column tot de laatste druppel had uitgemolken op social media, als een baksteen liet vallen toen de kritiek losbarstte.

Kots.

Of toen je jarenlang bleek te hebben gezwegen over de #metoo-affaire bij je werkgever De Persgroep/DPG Media rond Jaak Smeets, de man die jou zijn zegen gaf bij je aanstelling als hoofdredacteur van het AD.

Kots.

Of toen je op het ‘Cross Media Congres 2020’ tijdens een lezing je eigen successen bezong. En je over de coronacrisis zei: “Een verhaal dat héél veel gelezen is, was: twee oudere mensen in Brabant waarvan de één overleed aan corona en binnen twee dagen de partner ook. Ze zijn samen begraven. En dan zat je nog met het probleem dat begrafenissen eigenlijk niet kunnen. Dat was hét verdriet van Brabant in één verhaal… Werd massaal gelezen, heeft heel veel abonnees opgeleverd.”

Ik herinner me dat verhaal nog goed.

Eerst overleed Doortje Opheij aan corona, twee dagen daarna Harry Opheij. Twee geliefde tachtigers, die tot hun dood actief waren in het verenigingsleven in het Brabantse Erp. Harry was daarvoor nog koninklijk onderscheiden en bedeeld met de gouden speld van de KNVB.

Voor het dorp Erp waren het mensen.

Voor Hans Nijenhuis zijn het “veel nieuwe abonnees”.

Kots.

Of toen je vol trots het onlangs wegens ‘haat’ gestopte door je opvolgster ontslagen labiele nichtje van Jan Roos (Saskia Noort) introduceerde als nieuwe columniste in de zaterdagkrant. Terwijl je die plek al min of meer had toegezegd aan een vrouw die veel meer aansluiting had bij het groot-Rotterdamse lezerspubliek van het AD (hoi, Fidan!).

Kots.

En nu staat er dus een verhaal van bijna 2000 woorden in het Algemeen Dagblad over de geweldige Hans Nijenhuis die de verdieping van zijn geweldige dochters Nadia (23, studeert tot de zomer in Noorwegen) en Hanna (25, is het huis al uit) wel beschikbaar wil stellen aan Masja (27, twee dunne benen, een dikke jas, een grote muts en een verrassend klein rugzakje).

En die dat Oekraïnse meisje op de parkeerplaats van een Van der Valk-restaurant oppikt met de woorden: “Welcome to Holland. You are safe here.”

Wat natuurlijk helemaal prima is.

Je moet het alleen niet aan de grote klok hangen ter meerdere eer en glorie van de firma Hans Nijenhuis door er een groot verhaal voor de krant van te maken, ongelooflijk narcistische natnek dat je d’r bent!

Overigens maakte ik me aanvankelijk wel zorgen over hoe safe dat meisje echt zou zijn.

Want de kop in het AD luidde: ‘Hans woont nu samen met Oekraïense Masja’.

Maar gelukkig loopt er ergens in je ik-verhaal ook nog een mevrouw Nijenhuis je huis binnen.

Dus ik ga er maar vanuit dat Masja’s moeder, die haar juist naar Polen stuurde omdat ze wilde dat haar dochter veilig zou zijn, er inderdaad gerust op kan zijn dat dat meisje niet misbruikt wordt door een man van middelbare leeftijd in een ver en onbekend land.

Niet óók nog fysiek, bedoel ik.

low ga je toch niet, Hans?

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Omdat bij jou de natuurlijke aanmaak ook ooit toch wel opdroogt?

Aan Sinterklaas

Lieve Sinterklaas,

Omdat ik sinds de komst van mijn 41 jaar oude Lada Niva alles al heb, hoef ik dit jaar geen cadeautjes van u. Daarom staan op mijn verlanglijstje dit jaar alleen maar cadeaus voor andere mensen. Vrienden en bekenden.

Ik weet dat het gezien de grote drukte bij de pakjesbezorgers een beetje aan de late kant is, maar ik ken zat werklozen die de komende week wel even als hulp-Zwarte Piet kunnen fungeren, zodat de cadeaus toch allemaal nog op tijd aankomen.

Voor Eva Vlaardingerbroek, de ex van Thierry Baudet en de huidige van de Franse ‘filosoof’ Julien Rochedy, dacht ik nu de koude maanden aanbreken aan iets voor op haar hoofd.

Voor Claudia de Breij, van wie ik naarmate mensen langer zeiken over hoeveel vluchtelingen ze nou eigenlijk in huis heeft genomen demonstratief steeds een beetje meer ga houden, dacht ik aan een cheque voor dat zij dan bij ons mag.

 Sint 2020

Voor Anne-Fleur Dekker, het malle meisje dat zo gruwelijk werd misbruikt door GroenLinks, Fransisco van Jole van de Joop en daarna elk tv-programma dat even een mal meisje nodig had, dacht ik aan tips over hoe je eerlijk aan je geld kunt komen. Ze weet zelf wel waarom juist dat cadeau.

Voor Margriet van der Linden, die niet alleen voor een kopschopper als Akwasi de rode loper uitlegt maar ook Laura H.-achtigen, dacht ik aan een dingetje voor na afloop van haar ‘interview’ met de volgende kalifaatkoe. Ik weet alleen niet van welke smaak ze houdt, dus u moet maar kiezen.

Voor Sigrid Kaag, die die sneakers na gebruik voor de promotiefilmpjes van D66 natuurlijk wil terugsturen naar Zalando (want wat heeft ze aan witte schoenen als ze na de verkiezingen toch weer in de woestijn gaat werken?), dacht ik aan een heel praktisch cadeau.

Voor de VVD-Kamerleden Dilan Yesilgöz en Bente Becker, die twee van ‘wel woorden, geen daden’, dacht ik allebei aan hetzelfde cadeau, omdat er een heldere boodschap in verpakt zit.

Black Friday 2020

Voor Annabel Nanninga dacht ik aan een link naar een website. Die is slim genoeg om te snappen wat ik dan bedoel. Wat ik kan, kan zij ook. En je wordt er veel gelukkiger van dan van die slangenkuil.

Voor CDA-staatssecretaris Mona Keijzer, die om MKB’ers te paaien “Ga shoppen!” bleef roepen toen de eerste coronacrisis naar een hoogtepunt ging en door fouten van haar partijgenoot Hugo de Jonge talloze bejaarden in eenzaamheid letterlijk de moord stikten, dacht ik aan een cadeau dat haar tegen zichzelf beschermt. En ons tegen haar.

Voor schrijfster en columniste Saskia Noort dacht ik, mede in het belang van de lezers van het Algemeen Dagblad, aan iets heel flauws, maar het helpt wel om de gekte uit haar kop te verdrijven.

Daar wil ik het voor vandaag graag bij laten, Sinterklaas.

En ja, dit zijn inderdaad allemaal cadeautjes voor vrouwen. Ladies first.

Morgen zijn de mannen aan de beurt.

De overige soorten laat ik graag over aan iemand die daar, om financieel-technische redenen, wat meer mee heeft dan ik.

Dank en groet, ook aan Zwarte Piet!

JanD

PS. Voor u heb ik natuurlijk zelf wat gekocht. Zo rol ik.

(Advertentie)

De dagelijkse ‘99 woorden’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan de Amsterdamse politie

Couponactie INT boeken - aug


Beste politie,

Passen jullie wel op dat jullie geen racisten worden?

Afgelopen week blafte in een villa aan het Vondelpark een hond. De eigenaar van het pand ziet op de beelden van de beveiligingscamera dat er iemand over het twee meter hoge hek de tuin in gaat. Als de eigenaar naar buiten rent, verdwijnen twee mensen als dieven in de nacht.

De bewoner belt met 0900-8844 en meldt dat er een jongen en een meisje in de tuin waren. Daar zegt de dienstdoende agent dat het vermoedelijk baldadigheid is. De introductieweek van het studentencorps, vast een studentengrap, de bewoner weet zelf… En als de bewoner per se wil, wil de politie best de camerabeelden in ontvangst nemen, maar de kans dat de Amsterdamse politie er vervolgens naar kijkt, is heel klein.

Zelf vind ik het allemaal wel logisch klinken.

Het Amsterdamse politiecorps heeft niet eens tijd om criminelen die inbreken in het pand van een Turkse ondernemer en dat vervolgens bezetten en half vernielen een proces-verbaal mee te geven. Laat staan dat ze dan uitgebreid rechercheonderzoek gaan doen naar een studentenstelletje dat in de tuin van een villa aan het Vondelpark een beetje aan elkaar wil friemelen.

Maar de bewoner in kwestie denkt daar anders over.

Vorig jaar brak er een keer een Noord-Afrikaan in dezelfde tuin in (uiteraard niet tijdens de introductieweek van de studenten). En die is opgepakt!

En nu het een blank stelletje betreft met een paardenstaart (zij) en -ik citeer- “Thierry Baudethaar” (hij) komen jullie niet eens even kijken.

Dus de vraag is nu: zijn jullie racisten?

Of is de bewoner in kwestie, mevrouw S. Noort, op weg naar een kliniek waar de deuren van de afdeling alleen met een cijferslot door het verzorgend personeel geopend kunnen worden?

Groet,

JanD

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Aan Hans Nijenhuis

Beste Hans,

Ik had vannacht een enge droom.

Je had me vanwege het nakende vertrek van Saskia Noort als columniste bij je krant (lezersonderzoeken liegen niet, maatje) uitgenodigd op de redactie van het Algemeen Dagblad.

We zaten in jouw kantoor wat te babbelen over de Haringtestfraude, de tuigvlogger en andere hoogtepunten uit je AD-carrière, toen op de webredactie iemand keihard begon te juichen.

Je snelde je kantoor uit.

Ik achter je aan.

“Wat valt er te vieren, Chris?”, vroeg je.

“Uitstekende rechter!”, schreeuwde iemand met een wat boertig accent. “Niet geluisterd naar het rechts-populistische buikgevoel!”

Bij het horen van die woorden was je nóg meer geïnteresseerd.

“Vertel, Chris!”

“Weet je nog, Hans, die Ierse studente? Liep op 9 maart op de busbaan in Utrecht. Werd geschept door een automobilist die doorreed na de aanrijding en die zich pas ruim 24 uur later meldde bij de politie. Die man had alcohol en drugs in zijn lichaam. Had-ie wel vaker. Was-ie ook al eens voor veroordeeld. En hij reed marginaal te hard, iets van 90 ofzo. En toch hoeft-ie maar drie maanden de cel in. De rechtbank kon namelijk niet vaststellen of die alcohol en drugs van invloed waren op zijn rijgedrag. En de rechtbank hield er ernstig rekening mee dat die Ierse studente liep op een plek waar je niet mag lopen. Als zíj niet op de busbaan had gelopen, had híj haar in zijn auto niet geschept en had ze nog geleefd. Mooi, man! Gerechtigheid! Ik zie het trollenleger van Wierd Duk alweer woedend naar de toetsenbordjes rennen.”

Bij het horen van die naam, riep je naar je secretaresse: “Gretha, muziek!”

En je ging voor in een polonaise over de redactie.

Ergens halverwege hield een oudere redacteur van de economieredactie jullie tegen. Hij had de goeie ouwe tijd bij het AD nog meegemaakt.

“En nou ben ik het godverdomme zat!”, schreeuwde hij.

“Die 21-jarige Ierse studente, Nijenhuis, heette Aoife O’Connell. En dat had ook jouw dochter Hanna kunnen zijn. Eens kijken of je dan nog de polonaise liep met die dwaas van een Klomp.”

Bij het horen van die naam stond ook een stagiaire van de economieredactie op.

“Ja, Chris Klomp. Mijn moeder is doodgereden door iemand die met 90 kilometer en een zatte kop door de stad reed. Ik ben benieuwd hoe je reageert als dat met jouw vader of moeder gebeurt. Of je dan ook de polonaise loopt met de hoofdred…”

Op dat moment schrok ik wakker.

Ik weet dus niet of Chris Klomp die stagiaire daarna verkracht heeft of alleen maar in elkaar geslagen.

En of jij toen hebt ingegrepen, of dat je snel een filmpje maakte voor de clickbait op de website van het AD.

Vermoedelijk het laatste.

Groet,

JanD

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).