Aan de boze, bezorgde, teleurgestelde en afgehaakte kiezers

Mobile & Tablets

Beste kiezers,

Weten jullie hoe politici ons zien?

Als een stem.

Als ze denken dat ze kans lopen dat wij op ze stemmen, zijn ze bereid hun goed ingestudeerde zinnetjes op ons af te sturen. Dan beloven ze ons alles wat we willen horen en geven ze andere partijen de schuld van alles wat we niet willen horen.

Ze willen dan onze stem.

Als ze denken dat ze geen kans lopen dat wij op ze stemmen, negeren ze ons, want dan hebben ze niks aan ons. Niets menselijks is de politicus vreemd.

Ze willen dan liefst dat we op het laatste moment nog omgaan en zetten alles op alles om de laatste dagen voor de verkiezingen toch nog onze stem te krijgen. Zie Rutte met de Turken in 2017.

Als ze denken dat wij op een ‘verkeerde’ partij gaan stemmen, bijvoorbeeld FvD of PVV, bespotten of criminaliseren ze ons. Zijn we in het beste geval dom en in het slechtste geval racist en xenofoob.

Ze willen dan dat wij niet stemmen.

Dat laatste lukt doorgaans aardig.

Kiesgerechtigden die het heel belangrijk vinden dat VVD, CDA, D66, ChristenUnie, GroenLinks en de PvdA ons land verder in de ellende gaan storten door de gevolgen van dat Verdrag van Marrakesh en dat maffiose Klimaatakkoord, zullen op 20 maart zeer gemotiveerd naar de stembus gaan.

Kiesgerechtigden die niet geloven dat we Rutte en de rest van die politieke elite kunnen stoppen, of die gewoon te bedonderd zijn om met hun luie reet van de bank te komen, zullen eerder niet gaan stemmen. En daarmee elke stem op die andere partijen relatief belangrijker maken.

Ik háát die mensen.

Als je vindt dat er iets moet veranderen, maar je gaat –om welke reden dan ook- niet stemmen, desnoods bij volmacht, dan ben je wat mij betreft geen knip voor je neus waard.

Dan verdien je niet beter dan dat Rutte-, Jetten- en Jesse-achtigen in eendrachtige samenwerking met Brussel dit land verder naar de verdommenis gaan helpen. Dan zijn de burgers er inderdaad voor het bestuur en niet andersom.

We krijgen één heel goede kans om ze weg te stemmen: op 20 maart. Hun meerderheid wankelt, zélfs als ze steun krijgen van GroenLinks en de PvdA.

Het is tijd voor een stemrevolutie.

Vanuit de redactiekelder van The Post Offline hebben wij gedaan wat binnen onze mogelijkheden ligt. We hebben materiaal gemaakt waarmee jullie nu aan de slag kunnen. En we gaan meer materiaal maken. Zie: stemrevolutie.nl.

Maar het woord is nu aan jullie.

Politici zien ons slechts als: een stem. Dat zijn we ook: een stem. Dat is alle macht die we écht hebben: één stem.

Als iedereen zelf gaat stemmen en één andere kiesgerechtigde ervan overtuigt dát hij moet gaan stemmen en wat hij níet moet gaan stemmen, is de stemrevolutie een feit.

En doe jij ook nu niks, stop dan verder met klagen en accepteer dat je een sukkel bent.

Groet,

JanD

PS. Ik droomde vannacht dat iemand mij op 21 maart stiekem fotografeerde op het moment dat ik de opper-Pinokkio, Mark Rutte, tegenkwam…

 

Aan de leiders van ‘de foute zes’

Heren, Robbie en Jessepesse,

Ik ontving gisteren een verhaal van Wally Soute.

Jullie hoeven niet bij hem op een muurtje te komen zitten met in je kielzog de campagnefotograaf. En op een doorgeschoven vaas van Klaas zit-ie ook niet te wachten.

Wally wil alleen maar dat jullie zijn verhaal lezen.

Komt het:

“Zondagmiddag 13 januari 2019, half vier.

Uit het achterhuis dat uitkijkt over ‘t Gelders Landschap zag ik zojuist de reetjes zich tegoed doen aan de verse liksteen, die ik daar vorige week heb opgehangen. Vanuit mijn woonkamer, zie ik de meesjes zich de veertjes uit ’t lijf vliegen rondom de vetbollen met zaad, daar gisteren door mijn vrouw opgehangen. Terwijl mijn pelletkachel snort, schenk ik bij m’n nét vers gezette koffie tubruk een bel Napoleon VSOP in.

Het is zondag, dus het mag.

Een euforisch gevoel overmant me. Achterover hangend denk ik: ik heb ’t goed. Twee afgestudeerde dochters, en een zoon die de pabo als een speer doorloopt. Een lieve vrouw, die daarnaast ook nog eens mijn maatje voor ’t leven is. Een woonlocatie die voor mij de ideale is.

Wat wil ik nog meer?

Terwijl mijn pelletkachel nog stééds snort, begin ik er stééds meer en meer een soort van difonium in te ontwaren. Een mengeling van ‘Tchaikovsky’s 1870′, en ‘Voordat de bom valt’ van Doe Maar. Uiteindelijk krijgt de Marseillaise de overhand.

Gisteren voorlopig de laatste Erasmusbrug-loop gedaan. Samen met Jan, Ebru en Marco. De plicht roept op zaterdag.

Die Marseillaise blijft verdomme maar door dreunen. Ik zie die verschrikkelijke Robespierre-achtige beelden weer op mijn netvlies voorbij komen.

Terwijl ik nog een nip van mijn Napoleon neem, terwijl de tubruk al zo goed als koud is, overvalt mij ineens de vraag: voelt dit nu écht zo goed?

Mijn gedachten dwalen terug naar het jaar 1953. Toen ik als klein jongetje vanuit Indonesië met mijn ouders en broertjes met de M.S. Sibajak als repatriant ‘terugkeerde’. Als basis naar Lemmer in Friesland gestuurd, waar ooit de roots van mijn vader lagen. Waar ik als getectyleerd manneke van vijf te maken kreeg met de vooroordelen van de toenmalige bevolking. Mij moest laten welgevallen uit een klapperboom te zijn gelokt met een spiegeltje. Of ik nog kraaltjes en schelpjes had om te ruilen.

Later in Eindhoven gedropt door mijn moeder op de lagere school, omdat ik niet wilde dat ze met mij mee naar binnen ging. Ik was toch die grote flinke vent? Maar na tien minuten kroop ik hysterisch als aangeschoten wild onder de rokken van mama, na belaagd te zijn door kabouters, elfjes en andere monsterachtige types. Wisten wij veel wat carnaval was.

Mijn eerste spreekbeurt in de tweede klas van de lagere school, die werd afgedaan door de juf met: ‘Je mag niet jokken, Waltertje’. Terwijl ik alleen maar mijn verhaal deed over hoe wij in Jakarta als kind woonden en speelden op onze daktuin in onze trapauto’s, altijd in de gaten gehouden door de verantwoordelijke baboe. Hoe mijn moeder daarna gewapend met fotoalbums mijn gelijk moest gaan halen om onze status daar te bewijzen.

Wonend in een door nota bene Rietveld ontworpen woning aan de Indramayu Weg in Jakarta, die er trouwens nog steeds staat, hadden wij een zorgeloze eerste jeugd.

Ik voel het grootste respect voor mijn vader, die als 45-jarige met vier kinderen een nieuw bestaan moest opbouwen hier in Nederland. Er was toen niemand die het voor ons opnam. Geen linkse groenen die een welkomstlied voor ons zongen, we moesten het allemaal zélf doen.

Wij hebben ons als kind altijd al moeten manifesteren tegenover de ons als vreemdeling bejegende jeugd. Dat deden mijn broers en ik door ze lik op stuk te geven bijvoorbeeld op de ijsbaan, door ze uit te dagen, een sprintje te trekken. “Kom ons maar halen, blanda.”

En nooit wonnen ze. Zo dwongen wij ons respect af.

De jaren daarna, toen ik na ’t afronden van mijn HBS tegen wil en dank van mijn academisch opgeleide moeder als muzikant mijn leven wilde gaan slijten.

De fantastische ‘wild 60’s’ die ik mocht meemaken, de 70’er, 80’er en 90’er jaren vol overvloed waarvan ik méé mocht genieten, toen politiek nog enigszins voor het volk was, toen stemmen nog niet écht het grote verschil maakte, en toen ik in vette benzineauto’s het land doorkruiste naar mijn werk en optredens, en toen 15 miljoen mensen zich nog bewust waren van een rijk bestaan.

Die tijd, daar schreven Fluitsma en Van Tijn hun lied over.

Een tijd die ik ook mijn kinderen en kleinkinderen zou willen toewensen.

Een tijd waarin respect voor elkaar nog doodgewoon was.

Waarin een patat of frietje met een klodder mayo een eigen keus was, zonder dat je er op werd aangekeken.

Waarin je je Turkse kapper nog gewoon met ‘Ali’ kon aanspreken zonder als racist te worden weggezet.

Waarin een Marokkaanse jongen nog gewoon ‘meneer’ en ‘U’ tegen je zei, zonder het kk-vocabulaire te gebruiken.

Waarin groen nog stond voor de kleur van nieuw leven en hergeboorte.

Waarin we Balkenende nog de maat konden nemen.

Waarin we zonder het ‘Kwartje van Kok’ onze tank nog boordevol konden gooien.

Waarin een asielzoeker nog gewoon een vluchteling was.

Waarin de D nog stond voor Democratie en niet voor plucheplakkerij.

Kortom, waarin een volk nog de zin des levens kon associëren met een gelukkig bestaan.

Dáár denk ik nu aan, terwijl ik mijn laatste nip Napoleon tussen mijn tong en verhemelte laat wegglijden.

Terwijl ik naar de bar loop om een nieuwe bel in te schenken, word ik geconfronteerd met mijn gele hesje, dat gedecoreerd met het speldje van The Post Offline sinds gisteren nog steeds in de hal hangt.

Ben er trots op. Voel me een revolutionair zonder het guillotine-touw te hoeven te hanteren. Maar hoop wel, dat alle Robespierre’s ooit eens aan hún trekken zullen komen.

Het begint te schemeren. Mijn bel Napoleon verwarm ik in de palm van mijn hand. Buiten zie ik nog net hoe een roodborstje haar plekje bij de vetbol probeert te verdedigen. Succes, Red Robin. Die koolmees kun je best aan.

Als ik met de afstandsbediening de kachel op ‘turbo’ zet omdat buiten de temperatuur daalt, snort-ie met een andere intonatie.

En als ik goed luister, hoor ik het Wilhelmus.

De telefoon rammelt.

Mijn oudste dochter.

‘Pap, heb je nog wat te eten in huis?’

Terwijl ik mijn belletje leeg drink, spoed ik mij naar de keuken om uit de diepvries een dubbele kant- en klaarmaaltijd te pakken. Een voor mijn vrouw en een voor mijn dochter.

Gezellig, dadelijk samen dineren.

Mijn gemoed neemt weer een neutrale houding aan.

Ik denk dat ik het tóch goed heb.”

Wally is zo iemand die zich een paar jaar geleden de benen uit het lijf liep voor het Oekraïne-referendum. Hij wist wel dat jullie je reet zouden afvegen met de uitslag, maar hij deed het toch.

Wally is zo iemand die elke zaterdag waarop hij geen andere verplichtingen heeft een geel hesje aantrekt. Hij weet wel dat jullie er om lachen, maar hij blijft het doen.

Wally doet het niet voor zichzelf, want hij heeft het goed. Hij doet het voor de volgende generaties. En voor de mensen die jullie al genaaid hebben, de afgelopen jaren.

Ik weet niet wat Wally op 20 maart gaat stemmen.

Ik weet wel dat het niet op jullie, de politici van VVD, D66, CDA, ChristenUnie, GroenLinks en de PvdA, zal zijn.

Het wordt de laatste kans om jullie te leren dat de burger er niet is voor het bestuur, maar dat jullie er zijn voor de burger.

Het is nu of nooit.

Wally komt jullie halen, blanda’s!

Groet,

JanD

 

Aan alle bezorgde en aan alle boze burgers

Beste mensen,

Nog 58 nachtjes slapen en jullie hebben de eerste en voorlopig enige kans om écht iets te veranderen in dit land.

Op 20 maart wordt namelijk via de Provinciale Statenverkiezingen de samenstelling van de Eerste Kamer bepaald. En als de vier coalitiepartijen VVD, CDA, D66 en ChristenUnie daar niet sámen met hun gedoogpartners van GroenLinks en PvdA minimaal 38 zetels halen, zijn we van ze af.

Gisteren haalden die zes partijen in de peiling van Maurice de Hond omgerekend naar de Eerste Kamer 40 zetels.

Er lijkt dus heel weinig voor nodig om ze weg te stemmen.

De waarheid is: er is heel veel voor nodig.

Jullie moeten namelijk allemaal op 20 maart naar de stembus.

En dat doen jullie met te velen te vaak niet, zo bleek uit de lage opkomstpercentages bij de vorige verkiezingen voor Provinciale Staten (47,76 procent).

Sommige van jullie blijven thuis om principiële redenen. “Ik wil het systeem niet legitimeren”, zeggen die dan. Veel meer van jullie blijven thuis omdat ze teleurgesteld zijn (en/of lui). “Het is toch allemaal één pot nat”, zeggen die – om vervolgens lekker een potje te gaan zitten schelden over wat ‘de politiek’ hen allemaal heeft aangedaan.

Sale Januari 2019

Nóóit eerder in de naoorlogse geschiedenis was de kans zo groot om de politieke elite, die al decennia bestaat uit dezelfde partijen, een echte draai om de oren te geven. Welke reden je er persoonlijk voor hebt, maakt niet uit, maar benut over 58 dagen die kans. Stem ze weg.

Op Twitter schreef Joop van (of: de) Groot het volgende: “Er is een dorp met 100 inwoners. In dat dorp wonen 20 GroenLinks-stemmers en 80 mensen die zeggen dat ze op de PVV gaan stemmen. De stembussen gaan open. Alle 20 GroenLinks-stemmers hebben gestemd en 18 PVV-stemmers hebben gestemd. Gefeliciteerd, GroenLinks.”

Even los van de partijen die hij als voorbeeld gebruikt: zó werkte het de afgelopen verkiezingen elke keer weer. De kiezers van de ‘kartelpartijen’ komen braaf op, de kiesgerechtigden die teleurgesteld zijn in de ‘kartelpartijen’ blijven thuis. En de ‘kartelpartijen’ winnen.

Ik vind (persoonlijk vooral vanwege de aanslag op de vrijheid van meningsuiting, het Verdrag van Marrakesh en dat waanzinnige klimaatfascisme) dat het tijd wordt om de politieke elite van VVD, CDA, D66, ChristenUnie, GroenLinks en PvdA naar huis te sturen.

Vanuit mijn positie als hoofdredacteur van The Post Offline zet ik daarom vandaag bij de notaris mijn handtekening onder de oprichtingsakte van de ‘stichting Stem Ze Weg’. Doel van die stichting: “Het verbeteren van het toekomstperspectief voor jong en oud in Nederland.” Hoe die stichting daaraan gaat bijdragen? “De stichting tracht haar doel onder meer te verwezenlijken door het steunen en uitvoeren van online en offline campagnes.”

We gaan proberen zoveel mogelijk mensen naar de stembus te krijgen.

Jullie hoeven je bezorgdheid (of je boosheid) alleen maar te uiten door op 20 maart een vakje rood te kleuren.

Maar als jullie wéér thuis blijven (of wéér in de inmiddels op volle toeren draaiende propagandacampagnes van die zes partijen met de bevriende staatsomroepen en kranten en op social media trappen), moet je na 20 maart misschien maar je klep houden.

Dan is het ook gewoon je eigen schuld.

Groet,

JanD

PS. Website gaat begin februari live, volgen op Twitter kan al.

 

Aan de bezorgde burgers

Sale Januari 2019

Beste mensen,

Gisteren hebben we een mooi voorproefje kunnen zien van hoe het er tot de verkiezingen van 20 maart aan toe zal gaan.

Ik doel op de kwestie Kees van der Staaij.

Kees van der Staaij had bevestigd wat hij altijd al vond: het heteroseksuele huwelijk heeft qua relatievorm zijn voorkeur. Tamelijk ouderwets standpunt, maar zolang hij homo’s niet ranselt met de zweep, stenigt of van hoge gebouwen afgooit, zoals de aanhangers van dat andere fundamentalistische geloof, mag hij dat natuurlijk vinden.

Dat weten media, dat weten politici, dat weten BN’ers en dat weten politie en justitie.

Toch ontstond er gisteren een shitstorm.

Een extreem goed georkestreerde shitstorm.

Álle traditionele media, van de gesubsidieerde staatsomroepen tot de couranten van de Belgische uitgeefhuizen De Persgroep en Mediahuis, doken op Kees van der Staaij als ware hij een politicus die pleitte voor de herinvoering van de doodstraf voor iedereen die ook maar een beetje van potenstein is.

En in de verte blafte Rob Hoogland.

Álle politici, van het herhaalhomootje van D66 tot de carnavalklaas van de VVD, doken op Kees van der Staaij, met trouwfoto’s, met odes aan de liefde en met gratuite verklaringen waarin werd gesuggereerd dat Nederland dankzij Kees van der Staaij werd teruggeworpen naar de Middeleeuwen.

En in de verte glimlachten de spindocters.

Álle BN’ers, van de A-, de B-, de C- en vooral de D-categorie, doken op Kees van der Staaij, met hun tweets, hun Facebook-berichten, hun hashtags op Instagram en hun handtekening onder elke handtekeningactie die ze maar konden vinden, opdat Nederland toch maar vooral zou horen hoezeer zij –met gevaar voor eigen leven- tegen de verkondigers van een geloof zijn dat het niet zo nauw neemt met de gelijke rechten van hetero’s en homo’s.

En in de verte riep iemand ‘islam!’.

Ophef alom.

En als klap op de vuurpijl was de politie meer dan bereid de aangifte op te nemen van een mevrouw tegen Kees van der Staaij en wist het Openbaar Ministerie metéén dat er een onderzoek gaat komen naar de strafbaarheid van de opvattingen van Kees van der Staaij.

En in de verte huilde Vrouwe Justitia.

Dit ‘Briefje van Jan’ gaat niet over Kees van der Staaij.

Kees van der Staaij kan zich prima redden, geharnast als hij is in zijn ouderwetse opvattingen. En er komt never nooit een proces tegen Kees van der Staaij. Maakt u zich geen zorgen om Kees van der Staaij.

Dit ‘Briefje van Jan’ gaat over hoe media, politici, BN-achtigen én desnoods zelfs politie en justitie samenspannen.

Dit staat politici te wachten die richting 20 maart de politieke elite van VVD, D66, CDA, GroenLinks, PvdA en ChristenUnie gaan bedreigen. Dit staat opiniemakers en columnisten te wachten die dat zogenaamde ‘partijkartel’ niet stiekempjes ondersteunen, maar aanvallen.

Als er ergens in Nederland nog een PVV-raadslid te vinden is die als tiener weleens een meisje heeft klemgezet in het fietsenhok met de bedoeling haar op de wang te kussen, dan zal dat tot ‘Seksschandaal bij PVV’- achtige proporties worden opgeblazen. Als Thierry Baudet ademt, worden we geacht het geluid te horen van treinen die naar het oosten rijden. Als Syp Wynia nog maar aan de eerste drie letters van het woord ‘klimaatterreur’ is begonnen, wordt de moeilijk te ontkrachten suggestie gewekt dat hij zich als nieuwbakken zzp’er laat omkopen door de firma Gazprom en dat de eerstvolgende tsunami toch echt op het conto van hem en zijn ‘guurrechtse’ collega’s mag worden geschreven.

En in de verte zal Mark Rutte het slagveld tevreden gadeslaan.

Om vlak voor de verkiezingen als een ware staatsman nog eens te markrutteën dat hij echt, 100 procent zeker, absoluut niet al jaren aan het voorsorteren is op een baantje in Brussel. Dat dat Verdrag van Marrakesh de volgende generaties helemaal niet opzadelt met honderdduizenden primitieve Afrikaanse beroepsuitkeringsgerechtigen die homo’s willen ranselen met de zweep, willen stenigen of van hoge gebouwen willen flikkeren. Dat dat Klimaatakkoord echt niet betekent dat iedereen voor tienduizenden euro’s extra móet lenen om de natte droom van Jesse Klaver-achtigen te realiseren en dat iedereen duizenden euro’s verliest op waardeloos geworden benzine- en dieselauto’s, want daar gaat de VVD heus nog een stokje voor steken als echte Vroemmm-partij.

En hij, en zijn soortgenoten van D66, CDA, GroenLinks en in mindere mate PvdA en ChristenUnie, krijgen zoveel airtime op de staats-tv, de staatsradio en in de Brusselse couranten en kopen zoveel bereik op Facebook en Twitter, dat u het misschien nog gaat geloven ook.

Zo zal het gaan.

Aan u de nobele taak om de rug recht te houden.

Trap er niet in.

Ga vooral wél stemmen op 20 maart.

En stem ze weg.

Groet,

JanD