Aan Robbie Jetten

Bol.com Algemeen

Robbie!

De dag is gekomen!

De dag waarop ook D66-partijkrant NRC Handelsblad het door heeft.

Binnenhof-watcher Tom-Jan Meeus had er een paar jaar voor nodig om het te ontdekken, maar nu is het dan toch zover: je bent afgeserveerd. Afgeserveerd omdat je de enige politicus nog bent die tijdens de corona-crisis politiek met een heel kleine ‘p’ bedrijft.

Niet meer alleen door geobsedeerd met Thierry Baudet bezig te zijn (zoals Pechtold dat was met Geert Wilders), maar nu ook door de voorkennis die je als lid van de coalitie hebt te misbruiken voor eigen gewin.

Op zich trouwens tragisch dat die NRC-gast het licht nu pas heeft gezien.

Iederéén die een beetje streetwise is, heeft namelijk vanaf het eerste moment dat-ie jou ziet al door hoe je in elkaar steekt.

Je was het kind dat zijn jongere zusje in elkaar beukte en als het wicht dan éindelijk iets terugdeed naar zijn moeder Yvonne rende en riep: “Mama, Nicole sláát me!”

Je was de basisschoolleerling die halverwege een vraag van de juf al heel fanatiek met zijn vinger omhoog zat om als eerste het antwoord te kunnen geven.

Je was de scholier die na een foutloze repetitie aan de zwakste leerling van de klas, iemand die úren had zitten zwoegen om met geluk een mager zesje te kunnen halen, vroeg: “Ik heb een 10, wat heb jij voor cijfer?”

Je bent de homo die met zijn vriend op vakantie gaat naar een islamitisch land en dan twee vriendinnen meeneemt omdat je niet voor je geaardheid durft uit te komen.

Je bent de politicus die kinderen van partijgenoten misbruikt om op een warm mens te lijken.

Je bent de…

Ach, laat ik ophouden.

Laat ik eens een positieve invalshoek kiezen.

Elke keer als we jou zien, bij Jinek, bij Op1, in de Tweede Kamer, wordt de afkeer van Alexander Pechtold een beetje minder groot.

Een héél klein beetje.

Groet,

JanD

PS. En natuurlijk heb ik weer een topcadeautje voor je gevonden!

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor dank! (Kopen bij Bol.com via mijn partnerlink wordt ook gewaardeerd)

Gezondheid

Aan de werkgeversbellers

Winter 2020

Beste NSB’ers,

Ja, Arzu Aslan, het lichtgetinte gedrocht dat in een serieuze krant als NRC Handelsblad een podium kreeg voor haar blanke-mannenhaat, is schuim.

Ja, ik heb ook gezien dat ze piste op het nog warme lijk van Aart Staartjes.

En ik geloof meteen dat ze een natte poes kreeg toen ze zag dat haar zoveelste provocatie weer vol in de roos was en jullie allemaal achter je toetsenbord kropen.

Maar uitzoeken op welke school ze les geeft aan 10-jarige kinderen?

Voorstellen om vandaag allemaal die school te gaan bellen?

Naar die school toegaan?

Ik ben niet gelovig, maar ik ken het Thoragebod der Naastenliefde wel: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet.

Jullie zouden het zelf ook tamelijk onsmakelijk vinden als jullie werkgever werd benaderd vanwege jullie privé-gedrag op social media of vanwege jullie al dan niet rabiate meningen.

Ook ik kots van die GGZ-patiënte.

Ook ik vind het treurig als een school een dergelijke gif in kinderen injecterende randdebiel door de sollicitatieprocedure laat komen.

Ik vind het zelfs ronduit zorgwekkend dat de betreffende school haar juist beschermt door in openbare informatie alleen haar voornaam te vermelden – die school wéét dus van de hoed en de rand.

Maar wat je ook kunt zeggen van de mafklapper Arzu Aslan, ze doet het níet laf vanachter een anoniem account.

Zij niet…

Denk daar maar eens over na.

Groet,

JanD

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties via Back me en incidentele giften via Bunq me.

Films en series

Aan meneer Halsema

Wonen algemeen

Beste Robert Oey,

De term ‘iemand voor de bus gooien’ gaat nog eens heel groot worden.

Volgens u en uw vrouw heeft De Telegraaf in augustus jullie 15-jarige zoon ‘voor de bus gegooid’, toen de krant onthulde dat binnen de politie gevreesd werd voor een doofpotaffaire. Jullie zoon had met een vriendje ingebroken in een woonboot en was in het bezit van een verboden wapen en messen en toen De Telegraaf van de zorgen bij de politie hoorde, sprong de krant er bovenop.

Zelf gooide u anderhalve maand eerder ook iemand ‘voor de bus’: de gederadicaliseerde jihadist Jason Walters. Hij wilde per se onherkenbaar gemaakt worden in uw nieuwe documentaire ‘The Good Terrorist’, u had hem ook toegezegd dat u die eis zou inwilligen, maar u bracht hem in de Deense versie gewoon herkenbaar in beeld. Vrij gevaarlijk in die kringen, maar uw geldingsdrang was blijkbaar groter dan uw betrouwbaarheid.

En vandaag komen we de term ‘voor de bus gooien’ wederom tegen, namelijk in een ontluisterend interview dat u gaf aan NRC.

U gebruikt ‘m voor De Telegraaf en uw zoon, maar in dat interview gebeurt iets heel anders: u gooit uw eigen vrouw, de burgemeester van Amsterdam, voor de bus.

Blijkbaar was NRC er achter gekomen dat het ‘(verboden) nepwapen’ waarmee jullie zoon was aangetroffen niet zomaar een goed gelijkend klappertjespistool was, maar een echte revolver, die onklaar was gemaakt en die hij van u had ‘geleend’ toen hij op 15 juli de straat op ging.

U hád kunnen volstaan met een bevestiging aan NRC en kunnen beweren dat het een rekwisiet was dat u tijdelijk bewaarde omdat u het voor een film nodig had. De Imanuelle Grives-methode, zeg maar.

Maar dat deed u niet.

Uw ego won het van uw verstand.

U ging met twee NRC-verslaggevers in een bruin café zitten en liep volledig leeg.

U vertelde dat u uw vrouw toen ze u belde over de arrestatie van jullie zoon niet meteen zei dat het uw wapen was. “Het grappige is, in alle commotie heeft niemand gevraagd: ‘Waar komt dat wapen vandaan?’”

U vertelde dat uw vrouw niet wist dat u dat wapen in de ambtswoning verstopt had.

U vertelde dat uw vrouw wilde dat u terug kwam uit Bangkok, waar u voor werk was, om de rest van het gezin bij te staan, maar dat u dat weigerde. “Ik ben nog twaalf dagen in Bangkok gebleven. Ik heb het weggestopt en heb me volledig op m’n werk gestort. Ik heb gedacht: ik zie wel wat ik straks aantref thuis.”

U vertelde dat u niets weet van het verhoor van uw zoon, omdat u het er (twee maanden later…) nog niet met uw vrouw en uw zoon over heeft gehad.

U vertelde dat u, terwijl uw vrouw haar beruchte ‘brief aan alle Amsterdammers’ zat te tikken, rustig was gaan slapen.

U vertelde dat uw vrouw in die brief niet schreef over het feit dat het úw wapen was die in háár ambtswoning had gelegen, omdat er door de buitenwacht geen vragen werden gesteld over de herkomst. “Het was bij ons thuis ook geen discussie. Het tekent een beetje hoe wij in elkaar steken.”

U vertelde dat u het liefst een persconferentie had gehouden met uw vrouw en uw zoon. “Die jongen in een mooi pak.”

U vertelde dat uw vrouw, die De Telegraaf samen met u verweet en verwijt jullie zoon ‘voor de bus te hebben gegooid’, met haar woordvoerder en advocaat Peter Plasman anders besloten. “Dan ben ik geen factor van belang – en dat snap ik ook.”

U vertelde dat u en uw vrouw deze kwestie nooit hebben uitgesproken. “Ze heeft nog niet geroepen: ‘Paardenlul, hoe kún je nou…” Ze kan dat wel zeggen, maar dan zeg ik tegen haar: ‘Dit is gewoon mijn werk. Flikker op met je ambtswoning!’ Dat is de ruzie die we nu beiden uit de weg gaan.”

U vertelde, lachend, dat u over het meenemen van een Kalashnikov naar de ambtswoning door deze hele affaire “wat beter zou nadenken”.

Tenslotte: u vertelde dat als uw vrouw had geweten van dat wapen in de ambtswoning, ze zou zijn gaan gíllen. En ze zou gezegd hebben: “Dit is reden voor ontslag.”

Dit NRC-verhaal stond gisteravond al online.

Ik ben nu benieuwd naar twee dingen.

Ten eerste: hoe sliep het bed in de logeerkamer?

Ten tweede: heeft uw vrouw haar nieuwe ‘brief aan alle Amsterdammers’ al af?

Groet,

JanD

PS. Het wachten is natuurlijk op uw boek. En niet te bescheiden doen, zelfs Jandino schreef een boek. En die kan, zo heb ik uit betrouwbare bron vernomen, niet eens lézen 😉

UPDATE Oh ja, uw vrouw is een liegbeest.

UPDATE 2: Forum voor Democratie en VVD beslissen: nú is het geen privékwestie meer.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (via Back me) en door incidentele giften (via Bunq me).

Aan Hans Maarten van den Brink

Bouwmarktcampagne 2019

Meneer Van den Brink,

Bejaarden die zich nooit op social media begeven, kennen u (misschien) nog als oud-journalist van NRC Handelsblad en oud-hoofdredacteur van de VPRO.

Zij hebben wellicht om die reden enig respect voor u.

Zalig zijn de onnozelen van geest.

Die weten dus niet dat u één van de grootste ratten bent die er in de periferie van de journalistiek rondlopen.

Als ik er een elftal van moest coachen, dan zouden Hans Laroes, Petertje Breedveld en u altijd als eersten op het wedstrijdformulier staan. Basisspelers, desnoods met een gebroken poot.

Ik heb het tijdens een interview weleens met Wierd Duk over mensen zoals u gehad.

Duk heeft u leren kennen toen hij -nog voor het AD- de in Duitsland werkende wetenschapper Ruud Koopmans interviewde over diens onderzoek waaruit bleek dat 50 tot 100 miljoen moslims geweldbereid zijn. U éiste toen op hoge poten het recht om een ingezonden stuk te plaatsen, waarin u vooral de boodschapper, Duk, feitenvrij verdacht maakte.

Sindsdien zuigt u richting Duk en andere mensen die niet in uw kampje zitten als een Nilfisk, ‘attendeert’ u werkgevers op ‘foute’ medewerkers als een NSB’er en verdraait u feiten als een kopschoppersadvocaat.

Mensen zoals u zijn gevaarlijk.

Duk wist dat beter te verwoorden dan ik het zou kunnen: “Fysiek zijn ze zelf niet gevaarlijk natuurlijk. Maar achter dat tuig kan altijd iets wegkomen. Een Volkert van wie we het bestaan nog niet kennen. Die door deze types denkt: goh, ik zou de natie een enorm plezier doen als ik die Duk uit de weg zou ruimen. Daarom verwijt ik het hen ook zo. Dat smerige verwijt dat ík mensen oprui, wat ik aantoonbaar níet doe, is zo verwerpelijk omdat het precies is wat zíj doen. Pure hetze.”

Spijker.

Kop.

Zomerlezen juni 2019

Vergeleken met Duk ben ik een kleine jongen.

Maar af en toe richt u uw giftige pijltjes ook op mij.

En dan block ik u maar weer op Twitter (andere media heeft u niet meer, wat dat betreft bent u een aflopende zaak) en lees ik het gezuig, de verdraaiingen en de verzinsels niet meer.

Maar eergisteren kwam u opeens héél dichtbij.

U werd donateur.

En mijn donateurs krijgen elke avond een zogenaamd ‘Toetje van Jan’ in hun mailbox, waarin ik soms over heel persoonlijke zaken schrijf, die alleen voor hun ogen bedoeld zijn.

Ik beschouw hen namelijk een beetje als mijn vrienden.

Omdat zij het mogelijk maken dat ik tijd kan besteden aan het vormen van mijn mening en het publiceren van mijn stukjes. Hun steun voor mijn online activiteiten vervangt een contract van traditionele media, waarvoor mensen met mijn mening nou eenmaal minder snel in aanmerking komen dan mindere schrijvers met een beter in het pulletje passende mening (of kleurtje). Daar hoort u mij overigens nooit over klagen, want ik heb de Volkskranten, de WNL’s en de subsidietieten juist dankzij dat donatiesysteem niet nodig.

Enfin, mijn donateurs zijn dus mensen van wie ik een beetje hou.

En toen kwam u opeens.

Ik ben zeker niet vies van euro’s, want euro’s betalen hier de hypotheek.

Maar van uw euro werd ik opeens héél erg misselijk.

Ik wil u niet als ‘vriend’.

Ik wil u niet eens als lezer.

En ik bepaal helemaal zelf wie ik in mijn leven toelaat.

Dus ik heb de mensen van Backme gevraagd uw euro terug te storten.

Principedingetje.

Kssssssttt, wegwezen, engerd!

Tot nooit!

JanD

PS. Ook mevrouw Dijkgraaf wil geen cent van u, dus de link naar https://bunq.me/mevrouwDijkgraaf ontbreekt vandaag. En die banners hieronder kan ik helaas niet zelf weghalen, anders zou ik een dagje overslaan.

Aan Rosanne Hertzberger

Bouwmarktcampagne 2019

Beste Rosanne,

Er waren momenten dat ik me echt afvroeg of je ze wel alle 147 op een rijtje had.

Toen je gesteund door de hoofdredacteuren Peter Vandermeersch van NRC en Phillippe Remarque van de Volkskrant samen met 140 andere mediakipjes de jou onwelgevallige website Geenstijl financieel de nek om probeerde te draaien bijvoorbeeld.

En toen je mij het stempel neonazi op mijn voorhoofd plakte.

Maar ik ben niet rancuneus.

Dus als je eens een keer wél iets verstandigs zegt, vind ik dat ik je ook wel even wat shine mag geven buiten het publiek van NRC-bejaarden.

Je column gisteren ging over de boekenwereld.

Er komt een nieuw bedrijf (Bookaroo) waar je online boeken kunt bestellen, die dan niet ergens in een centraal magazijn in een envelop worden gestopt, maar bij je lokale boekhandelaar of een andere boekhandelaar (die het heeft gekregen van dat centrale magazijn).

Waarom zou je dat als consument willen?

Omdat honderd in hun kringen bekende schrijvers (de Asha ten Broeke-, Daan Heerma van Vos– en Mano Bouzamour-achtigen) dat willen.

En om de lokale boekhandel te steunen.

Terecht vroeg jij je af waarom je in godsnaam de lokale boekhandel zou moeten willen steunen.

Je schreef: “Als een winkel met uitgeprinte teksten zich anno 2019 niet heeft weten te vernieuwen, en zichzelf interessant te houden voor de consument, dan hoort die te verdwijnen.”

En je deed dat in een papieren NRC, die ik met de auto vier kilometer verderop bij de boekhandel was wezen kopen, omdat ik in het weekeinde nou eenmaal even wil lezen hoe eurofielen op een wittemensencourantenredactie denken.

Daarna kocht ik online natuurlijk meteen het boek van je man, waarvoor je weinig subtiel in je column reclame maakte.

Dat boek van jouw man, met “iets van zeven of acht nominaties”, wordt vandaag, op zondag, door mijn eigen Bookaroo hier in Eesterga bezorgd.

Dus je hebt hélemaal gelijk.

Zou jij Bookaroo doen?

Ik ook niet.

Groet,

JanD

PS. Wil je dat ik mijn stomme bek hou? Zolang voldoende mensen lid worden van The Post Offline, mij sponsoren  via die Marokkaan in die rolstoel of gewoon doneren aan mevrouw Dijkgraaf, kun je mijn kloten kussen. Spreekwoordelijk, uiteraard.