Aan Asha ten Broeke

Winter 2020Winter 2020

Beste Asha,

Ik moet altijd zo lachen om de manier waarop jij je columns in de Volkskrant ondertekent.

‘Asha ten Broeke is wetenschapsjournalist’, staat er onder.

Op zoek naar lachprikkels lees ik die opstellen van jou weleens. En gisteren, toen je voor de miljoenmiljardste keer schreef dat morbide obesitas helemaal de bom is, snapte ik eindelijk wat een ‘wetenschapsjournalist’ is.

Een wetenschapsjournalist is een columnist die selectief shopt in Amerikaanse artikelen die zijn/haar/dinges stelling bewijzen. Meestal zijn de bronnen dan niet eens echte wetenschappers, maar psychologen (Bram Bakkers Light, zeg maar) of gewone mensen die hun particuliere ervaring delen.

Gisteren voerde je psycholoog Traci Mann op, die schrijft dat dikke mensen een paar jaar nadat ze gingen afvallen even zwaar zijn als mensen die nooit op een dieet stonden. Dat was volgens haar geen teken van karakterzwakte. Nee, om op hun ‘nieuwe’ gewicht te blijven, moesten ze steeds mínder gaan eten.

En als N=1-bewijs schreef je uit The New York Times het verhaal van Janice Bridge over, die al vijf jaar lang 70 kilo lichter is dan op haar ‘hoogtepunt’. Je schrijft: “Ze is elke minuut van de dag gefocust op eten: ze weegt zichzelf elke ochtend, weegt al haar eten, houdt nauwgezet een eetlogboek bij. Ze sport elke dag twee uur. ‘Het is een worsteling’, zegt ze”.

Als je dat leest, zo gaat je betoog verder, dan snap je dat mensen een maagverkleining willen.

Maar ook dat vind je weer niks, want misselijkheid, want braken, want naadlekkages, want bloedingen, want ontstekingen, want uitvallende haren en nagels, want chronische buikpijn, want maagzweren, want vitaminetekorten, want darmafsluitingen, want chronische vermoeidheid, want doden…

Je concludeert, uiteraard weer door iemands woorden over te schrijven: “Door verschrikkelijke, levenslange bijwerkingen en zelfs sterven te zien als een volstrekt redelijk resultaat van maagverkleiningen, geven artsen toe dat ze het volkomen oké vinden om onder het mom van ‘gezondheidszorg’ dikke mensen te doden of ernstig kwaad te doen, zolang er maar een kans is dat we er dun van worden.”

Las ik dat goed?

Artsen vinden het oké om mensen te dóden?

Staat dat er nou werkelijk?

Ja, dat staat er werkelijk!

En nu vraag ik me natuurlijk af of je van morbide obesitas ook krankzinnig kunt worden.

Of geldt dat alleen voor jou?

Groet,

JanD

PS. Ik heb voor jou trouwens wel een volstrekt ongevaarlijk dieet. Komt geen dokter aan te pas.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties via Back me en incidentele giften via Bunq me.

Films en series