Aan het linkse deugvolk

Beste deugers,

Ik ga het één keer met jullie over bedreigingen hebben.

Ja, het is kut als mensen een paar stickers met vervelende teksten op je voordeur plakken.

Ja, het is kut als je je realiseert dat kneusjes je adres weten en de moeite nemen bij je langs te rijden.

Maar het heeft niets, maar dan ook níets met ‘bedreigingen’ te maken.

Ik erger me al jaren dood aan de devaluatie van het begrip ‘bedreiging’. En daarvoor heb ik een reden.

Begin 2004 werden een collega van mij, ik persoonlijk als de ‘direct leidinggevende’ die hem ‘faciliteerde’ en alle andere collega’s in het algemeen schriftelijk bedreigd met de dood.

Ruim een halfjaar en diverse nieuwe bedreigingen later werd die collega van mij inderdaad vermoord. Hij werd neergeschoten, zijn keel werd doorgesneden en hij kreeg een mes in zijn buik.

Het stond zelfs in de krant.

Kijk maar:

Een paar féiten over die periode.

Feit 1: Toen wij begin 2004 aangifte deden van bedreiging tegen die collega en onszelf, stopte de politie die aangifte zonder enig serieus onderzoek in een la.

Dat was het moment waarop ik mijn vertrouwen in de politie definitief verloor.

Feit 2: Toen de verantwoordelijke minister (Piet-Hein Donner, CDA) zich moest verantwoorden voor de moord op mijn collega, loog hij glashard dat er wél onderzoek verricht was naar onze aangifte (hij loog nog wel meer over die moordzaak, maar daar gaat het nu even niet om).

Dat was het moment waarop ik mijn vertrouwen in de integriteit van ‘de politiek’ definitief verloor.

Feit 3: Toen de zaak politiek werd, was er één Tweede Kamerlid dat wél zijn best deed om de onderste steen boven te krijgen: Boris Dittrich. Van D66.

Dat was het moment waarop ik me definitief realiseerde dat échte steun altijd uit onverwachte hoek komt en je mensen moet beoordelen op hun daden, niet op hun politieke kleur.

Feit 4: Toen onze collega was vermoord, moesten wij zélf maandenlang zorgdragen voor de beveiliging van ons pand (dat zich op steenworp afstand bevond van het woonhuis van de moordenaar) en onze mensen (die in dat pand werkten en naar dat pand reisden).

Dat was het moment waarop ik me definitief realiseerde dat je in tijden van nood en gevaar door de overheid aan je lot wordt overgelaten.

Feit 5: Toen onze collega was vermoord, vonden mensen zoals jullie, uit de media, uit de politiek, uit de culturele sector, dat onze collega weliswaar niet vermoord had mogen worden, máárrr… hij was zelf ook geen lieverdje. Dus hij had het ook wel een beetje over zich afgeroepen, die kogels in zijn lijf, die opengesneden keel en dat mes in zijn pens. Of erger: hij had het verdiend.

Dat was het moment waarop jullie  nog volop aanwezige stuitende hypocrisie mij definitief deed kotsen.

Ik wil maar zeggen: kom bij mij niet aan met gejank over een paar stickers op een deur als het om iemand uit jullie eigen kring gaat.

En ga voorál aangifte doen als ik op Twitter een (volgens mijn jongste zoon foute) grap maak dat ik ‘mijn jachtgeweer ga smeren’ om mensen die míj (en daarmee ook mijn gezin) thuis komen intimideren van mijn erf te kunnen jagen.

Fuck you!

Groet,

JanD

UPDATE En natuurlijk duikt Huubje meteen in de slachtofferrol met een lesje BNBL (Bewust Niet-Begrijpend Lezen).

Maar de waarheid is: hij is ook maar een gewone kwartjeshoer op zoek naar aandacht.

PS. Cadeautje. Kun je lekker verder dromen over al het leed dat jou wordt aangedaan.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ kun je gratis lezen. Wil je doneren (waarvoor mijn dank!), dan kan dat via Ahmed of via mevrouw Dijkgraaf.

Aan Theo van Gogh

Beste Theo,

Het gaat er vandaag amper over.

Ze zijn te druk met hoe ze vanuit Hilversum en de Westergasfabriek en hun krantenkantoren Donald Trump kunnen stoppen. Bloednerveus zijn ze. Doodsbang dat de kiezers in de Verenigde Staten wéér een middelvinger durven op te steken naar het establishment.

Enfin.

Vandaag is het precies zestien jaar geleden dat er een islamitische aanslag in Amsterdam werd gepleegd.

Op jou.

Je werd geraakt door acht kogels uit een KS 2000-pistool en je keel werd doorgesneden met een kukri-machete die daarna in je borst werd gestoken. Vervolgens kwam er nog een fileermes in je buik met een briefje waarin Ayaan Hirsi Ali met de dood werd bedreigd.

Geen half werk.

Daarna huurden ze een tijdje vrachtwagens en busjes en reden ze gewoon op de massa in. Of maaiden ze met automatische wapens om zich heen.

Sinds kort doen ze, zo lijkt het, wat moeilijker bij Hertz en Avis. Daarom is de Theo-methode weer van stal gehaald.

Mes.

Keel.

En natuurlijk: “Allahu Akbar”.

Gezondheid

Altijd weer dat “Allahu Akbar”.

God is de grootste.

Maar die barbaarse slachtingen hebben niks te maken met de islam. Echt niet! Wie anders beweert, ies rassies.

Bij mij gaat het er vandaag wel over, Theo. Want je wordt nog altijd node gemist.

Het is doodzonde dat je anno 2020 niet meer op je fiets, met Albert Heijn-tas met floppy-disk, een pakje Gauloises en een aansteker van een euro aan het stuur, naar de redactie van ons ‘treinkrantje’ rijdt om je column af te leveren.

Door die kut-islam.

Groet,

JanD

PS. Beetje raar misschien, een cadeautje voor een dooie. Maar ze zeggen dat het aankomt

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Tofik Dibi

Beste Tofik,

Toen jij in 2018 bij het Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West aan een baantje werd geholpen omdat je wachtgeldperiode als oud-GroenLinks-Kamerlid er op zat, hoopte ik dat we eindelijk van je verlost waren.

Maar dan had ik buiten de mainstream media gerekend.

Je schreef weer een boekje.

En ondanks een vernietigende recensie van Volkskrant-columniste Sylvia Witteman, die bijvoorbeeld sprak over “een bespottelijk, ongerijmd einde” zag een krant als Trouw er wel een aanleiding in je in de Arjan Visser-serie De Tien Geboden aan het woord te laten.

Dus nu weten we dat je zwart rijdt in de tram, dat je je moeder ‘eert’ door haar een tas van Louis Vuitton te geven en dat je je in het homo-circuit gedraagt als (naar ik aanneem: onbetaalde) prostitué.

Gaap.

Lekker boeiend.

Films en series

Wat ik wel interessant vond: of je in je nieuwe rol een beetje gestopt bent met opruien.

Ik bedoel: Amsterdam Nieuw-West is zo ongeveer de bakermat van het Nederlandse moslimterrorisme. Mohammed Bouyeri, de Hofstadgroep, je weet zelf.

Je wilt dan toch niet dat een ‘bestuursadviseur’ olie op het vuur gooit.

En dat doe jij dus wel.

Al die Marokkaanse terroristjes in de dop die dagblad Trouw lezen (sorry, ik kon het inkoppertje niet laten liggen), wijs jij de weg naar het grootste gevaar dat in Nederland rondloopt: Thierry Baudet.

Als reactie op het zesde gebod (Gij zult niet doodslaan), zeg je namelijk: “Doden is nooit geoorloofd, absoluut niet. Zelfs over het lot van de meest walgelijke variant van de mens op dit moment, Donald Trump, hebben we niks te zeggen. Bovendien: overal lopen Trumps rond. Bij ons heet hij Thierry Baudet. Het zijn monsters die we zelf hebben gecreëerd en ik kan alleen maar hopen dat we er via een soort zelfreinigend vermogen ook weer vanaf zullen komen.”

De hoogopgeleide lezer die de Nederlandse taal beheerst, snapt dat hier niet staat dat ‘het monster Thierry Baudet’ net als eerder Theo van Gogh ritueel moet worden afgeslacht.

Maar ja.

Gezondheid

Als die opleiding en taalvaardigheid ontbreekt, kun je er ook een aanmoediging in zien van een succesvolle jonge Marokkaan, werknemer van de gemeente Amsterdam bovendien, om ons te verlossen van “de meest walgelijke variant van de mens” (Thierry Baudet in dit geval).

En dat weet jij.

Je legitimeert het in de ogen van de potentiële martelaars, zonder zelf vuile handen te maken.

Je bent geen steek veranderd.

En het zal me niks verbazen als GroenLinks-wethouder Rutger Groot Wassink en GroenLinks-burgemeester Femke Halsema je gisteren per WhatsApp hebben gefeliciteerd met je interview in Trouw.

Of je er zelfs voor hebben bedankt.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje, voor als je over vijf jaar je derde boekje schrijft.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan de burgemeester van Amsterdam

(Noot voor de fotoredactie: bij de man rechts graag nog een balkje)

Mevrouw Halsema,

Theo van Gogh regisseerde in 2004 de korte film ‘Submission part 1’ van de afvallige moslima Ayaan Hirsi Ali.

Van een ‘part 2’ kwam het nooit.

In de brief die moslimterrorist Mohammed Bouyeri op 2 november van dat jaar aan de Linnaeusstraat met een mes in de borst van de door hem zojuist omgelegde Van Gogh prikte, bedreigde Bouyeri Ayaan Hirsi Ali met de dood. Van Gogh was volgens Bouyeri, net als Hirsi Ali, “een vijand van de islam” en had dus de eerste in een reeks moeten worden.

Theo van Gogh was een makkelijk doelwit voor de moslimterrorist.

Hij zag er namelijk nogal herkenbaar uit.

En niemand fietst sneller dan een kogel.

Ik wil maar zeggen: in de radicale islamitische wereld kijken ze niet op een dooie meer of minder als het gaat om mensen die ‘de goede zaak’ verraden.

Radicale moslims die deradicaliseren, zijn voor de Bouyeri’s van deze wereld, en voor de geestelijk leiders die dat soort vullis inspireren, ook een doelwit.

Zo houdt de AIVD al jaren ene Jason Walters (Abu Mujahied Amrikie) in de gaten.

Walters was, net als Bouyeri, lid van de Hofstadgroep. Nadat hij in 2013 een lange gevangenisstraf wegens het gooien van een handgranaat naar een arrestatieteam en het lidmaatschap van een criminele organisatie had uitgezeten, deradicaliseerde hij.

Sindsdien is Walters regelmatig in de media geweest. Uit angst voor aanslagen op zijn leven uit de radicale moslimhoek altijd onherkenbaar.

Maar nu is het leven van Walters alsnog extra in gevaar gebracht.

Er is namelijk een filmmaker die hem tussen 2013 en 2015 een aantal keren sprak. Die, volgens Walters (en de Reclassering), afspraken over veto-recht en het onherkenbaar maken van Walters aan zijn laars lapte. En die glashard zou liegen over de inschatting van Walters’ risico’s door de AIVD. Of de NCTV, whatever.

Daardoor is de film in Denemarken al te zien geweest met een volledig herkenbare Jason Walters. In de Nederlandse versie is hij inmiddels alsnog ‘geblurd’, maar het leed is natuurlijk al geschied.

Moslimterroristen hebben ook internet.

Die filmmaker krijgt in alle Nederlandse media deze week ruim baan om zijn film te promoten en zijn frustratie te uiten over het feit dat Jason Walters zich in 2015 terugtrok uit het project.

Die publiciteitshausse heeft de filmmaker niet te danken aan de kwaliteit van de film. Want die kreeg maar twee sterren in NRC Handelsblad en de Volkskrant.

Dus aan iets anders.

Ik vermoed: aan het feit dat de filmmaker, Robert Oey, de man is van de burgemeester van Amsterdam.

Zo werkt dat bij de Staatsomroep en de mainstream media.

En nu maar hopen dat Jason Walters niet door uw lieve stad gaat fietsen, net als Theo destijds…

Groet,

JanD

PS. Wilt u dat ik dit soort sympathieke kattebelletjes blijf schrijven? Dat kan! Wilt u juist liever dat ik er mee stop? Dan zijn er vast zát mensen die dat zullen verhinderen 😉