Aan de Meilandjes

Martien en Erica,

Elk jaar liep ik halverwege juli zwetend door Groningen of Rotterdam.

Om een verjaardagscadeau te zoeken voor Thea.

Die geen idee had (“Want ik heb alles al, joh”), die in maart nog wel wat gezegd had (“Geen idee meer wat, had je dat moeten opschrijven”) of die bij het uitpakken van iets wat ik dan éindelijk wel gevonden had haar teleurstelling probeerde te verbergen (“Dat was de kleur van je móeder”).

In 2019 was het anders.

Zij zapte op een maandagavond naar SBS 6, ik liep langs en hoorde haar zeggen: “Dáár zou ik nou wel eens een paar dagen willen logeren.”

Ik deed of ik niks hoorde en boekte de volgende ochtend voor máánden later twee nachten in Chateau Marillaux en eentje aansluitend in Bordeaux.

Haar verjaardagscadeau.

Ik was zo trots mezelf, dat ik tussen het boeken van die kamer en haar verjaardag op 19 juli zeker tien keer heb gezegd dat ik “dít jaar toch een leuk cadeau voor je heb gekocht” en “dat je het nóóit gaat raden”.

Toen ze het cadeau uitpakte en ik haar als een hond die een knuffel hoopt te krijgen aankeek, zag ik weer die ‘kleur-van-je-moeder’-blik in haar ogen. Maar ook wat medelijden, want ze waardeerde wél mijn poging.

“Nu zijn we 35 jaar samen en nu weet je nóg niet wanneer ik een grap maak en wanneer ik serieus ben. Natuurlijk heb ik helemaal geen zin om daar heen te gaan. Al die gasten lopen natuurlijk de hele dag apies te kijken. Ik háát het om tussen mensen te zitten die tegen anderen opkijken.”

Op 16 oktober 2019 stapten Thea en ik jullie chateau binnen.

De rest is geschiedenis.

Die vier bekken als scheermessen en ongeleide projectielen die jullie, Thea en ik zijn, konden het bijzonder goed met elkaar vinden, vertrouwden elkaar en gunden elkaar dingen, begonnen samen een uitgeverijtje en ontwikkelden een waardevolle vriendschap.

Die gisteravond met de nominatie van ‘Martien’ voor de NS Publieksprijs een publiek hoogtepunt beleefde.

En komende donderdag bij de perspresentatie van het tweede boek van Osjato, ‘Erica’, weer.

Maar mensen die denken dat het jullie of ons om het geld te doen is, hebben er níets van begrepen.

Het is een mooie ‘bijzaak’ van de bijzondere klik die wij vieren hebben.

En waarvoor ik óók dankbaar ben.

Net als ik dat ben richting íedereen die jullie of ons iets gunt en op ‘Martien’ gaat stemmen voor de NS Publieksprijs.

Het is voor een boek in mijn ogen, net als voor een tv-programma met de Gouden Televizier Ring, het hoogst haalbare om de NS Publieksprijs te winnen.

Omdat het publiek beslist en het een mooie middelvinger is naar al die ‘serieuze media’ die het compleet negeerden omdat ze niet door Martiens gilletjes of hun hekel aan mij door een paar vervelende stukkies heen wilden kijken.

Nu we zo ver zijn gekomen, met ons eigen mini-uitgeverijtje, wil ik die prijs winnen ook!

Dus roepen jullie de fans ook even op om te stemmen?

Dat kan op: nspublieksprijs.nl/stemmen/martien

Tot snel!

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Als herinnering aan twee mensen voor wie wij alle vier een zwak hebben.

Aan Wilfred Genee

Goede Voornemens 2020

Wilfred!

Da’s een tijd geleden, gozer.

Is meegevallen hè, de schade van de rel van afgelopen zomer?

Bij Veronica Inside zijn alle adverteerders die toentertijd ‘principiële bezwaren’ hadden tegen jullie programma gewoon weer teruggekeerd toen de Arie Boomsma’s van deze wereld hun vizier op het volgende hypeje richtten.

Gijp en Derksen, die nóóit meer met je aan een tafel zouden gaan zitten, gedogen je -vanwege makkelijk verdiend geld respectievelijk angst voor vergetelheid- zonder ook maar een begin van buikpijn.

En op de radio ben je zelfs gepromoveerd van de middag naar de veel belangrijker ochtendspits.

Waarbij je ook nog zelf je werktijden mocht bepalen, waardoor iedereen die tussen zes en zeven uur Radio Veronica aanzet het moet doen met ‘De Warming Up’, waarin mijn grote vriend Rick Romijn de presentatorstoel vast opwarmt tot de ster zelf om zeven uur zijn opwachting maakt.

Niet slecht, voor een matennaaier.

Eerlijk gezegd was het allemaal een beetje aan me voorbij gegaan wat je allemaal nog deed, maar één ding is niet veranderd: je neiging tot zelfdestructie.

Zo kwam ik je weer tegen in het Algemeen Dagblad.

Dat had een stukje gemaakt over jouw terugblik op jullie eenmalige programma ‘VI Meestervoorspellers’, dat afgelopen zaterdag op prime-time bleek te zijn uitgezonden en dat 16.980.634 andere Nederlanders en ik gemist hadden.

Je was zelf niet zo tevreden over dat programma, zei je. En je klaagde over de montage.

“Alle grappen over John de Mol zijn eruit geknipt.”

Daarin herkende ik de oude Genee weer.

Films en seriesFilms en series

Want met die opmerking suggereerde je dat Gijp, Derksen en jij heel stoer grappen hadden zitten maken over de grote baas. Terwijl wij nooit zullen weten of dat echt zo was, want wij kunnen immers alleen de gemonteerde uitzending terugzien.

Ik vroeg me natuurlijk ook meteen af of dat alleen grappen over de oude Mol waren (waar niet zo heel veel lef voor nodig is zolang de kijkcijfers oké zijn), of ook over de jonge Mol, Johnny.

Want ik neem aan dat jullie net zo principieel tegen het mishandelen van vrouwen zijn als ik.

En dat jullie in zo’n ‘waarzeggers-show’ de kans niet laten lopen om te voorspellen of de ex van Johnny haar aangifte wegens mishandeling en poging tot doodslag in ruil voor een zak geld in 2021 gaat intrekken of niet.

Toch?

Zoveel ballen hebben Gijp, Derksen en jij toch wel?

Dankzij de geweldige website Mediacourant kreeg ik trouwens nog wel mee wat voor grappen wél door de selectie kwamen bij jullie programma ‘VI Meestervoorspellers’.

Jullie moesten voorspellen of Martien Meiland dit jaar wel of geen partner zou vinden. En toen ging het gesprek zo:

René van der Gijp: “Is een nieuwe partner iemand die hij een keer een duwtje geeft of is een nieuwe partner echt iemand die bij hem in huis gaat wonen ofzo? Met zijn vrouw erbij? Ik zeg: nee. Dat moet je toch niet willen?”

Jij: “Wat moet je niet willen?”

René van der Gijp: “Dat je dan dadelijk met z’n drietjes woont en dat Martien de ene keer Kees in zijn p**pgaatje neukt en de volgende dag Erica in d’r k*tje. Dat moet je toch allemaal niet willen? Dat wordt toch allemaal veel te ongemakkelijk, voor die kinderen ook? (…) Dan is het ’s avonds van: jongens, welk kamertje stapt Martien binnen? Dan is het ook maar net hoeveel wijn hij op heeft, weet je wel.”

Johan Derksen: “Martien is niet voor één gaatje te vangen.”

Jullie pech: de Meilandjes schakelen niet de hele grachtengordel in en bellen geen adverteerders om jullie koppen op het hakblok te leggen én daarmee jullie kijkcijfers op te krikken.

Hooguit halen ze, als ze het al meekregen, hun schouders erover op.

Een beetje wat Veronica Inside-kijkers bij jullie hele programma doen sinds jij van je vrouw dat mes in de rug van Derksen en Van der Gijp moest steken 😉

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! Het komt uit een goed hart, zoals je weet.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ kun je gratis lezen. Wil je doneren, dan kan dat via Backme.

(Advertenties)

De Top 25 van 2020 (slot)

Goede Voornemens 2020

Beste mensen,

Als Radio 2 ouwe hits mag recyclen, mag ik het ook. De laatste vijf dagen van het jaar presenteer ik daarom de 25 best gelezen ‘Briefjes van Jan’ van 2020.

Vandaag de Top 5.

5

Aan Martien Meiland

Aan een man die échter is dan 99 procent van al het andere volk dat via de televisie tot ons komt. En die ik dankbaar ben voor zijn vertrouwen.  (29 augustus 2020)

4

Aan Akwasi en Sylvana

Aan twee hitsers van kleur die handel zien in een verzonnen verhaal over het leed dat hen tot op de dag van vandaag door blanken wordt aangedaan. En die ik diep veracht. (12 juni 2020)

3

Aan Wilred Genee

Aan een man die zo doorsloeg in politieke correctheid, dat hij me dwong om midden in het coronajaar een dief te zijn van mijn eigen portemonnee. En die ik eigenlijk zielig vind. (9 juli 2020)

2

Aan Femke Halsema

Aan een vrouw die vandaag vast niet denkt aan Bas van Wijk, de jongen wiens dood ze wellicht had kunnen voorkomen als ze niet zo zou draaien rond preventief fouilleren. En die ik ronduit gevaarlijk vind. (10 augustus 2020)

En de winnaar is…

1

Aan de blanke Nederlander

Beste kaaskoppen,

Ik ben hélemaal klaar met dat gezeik over ‘institutioneel racisme’ in Nederland.

Wij móeten Zwarte Piet in een ander kleurtje schminken.

Wij móeten onszelf een spiegel voorhouden.

Wij móeten schuld bekennen voor dingen die wij, noch onze eigen voorouders, kleurlingen hebben gedaan.

Wij móeten ‘blank’ opeens ‘wit’ noemen.

Wij móeten de namen van gebakjes veranderen.

Wij móeten de politie ontwapenen.

Wij móeten alle boeken verbranden waarin de zwarte medemens geen directeur, maar werknemer is.

Wij móeten alle films en televisieseries verwijderen die mensen van kleur eventueel zouden kunnen kwetsen.

Wij móeten alle musea ontdoen van schilderijen waarop blanken de bovenliggende partij zijn.

Wij móeten toegeven dat we racisten zijn.

(Advertentie)

Wij móeten onze kinderen gastlessen laten geven door criminele activisten die als illegaal naar Nederland kwamen uit een keurig land als Ghana en die hier alle kansen kregen om een fatsoenlijke opleiding te volgen en echt werk te zoeken.

Wij móeten voetbalclubs verketteren die Ron Jans aanstellen als trainer omdat hij een liedje met daarin het woord ‘nigger’ meezong in de kleedkamer.

Wij móeten -wacht maar af!- herstelbetalingen gaan doen aan nakomelingen van slaven.

Wij móeten kapot geïndoctrineerd worden door de publieke omroepen en de kranten tot we werkelijk gaan geloven dat kleurlingen in dit land achterin de bus moeten zitten op weg naar de slavendrijvers en hun plantages.

Wij móeten namen van tunnels, straten, gebouwen en organisaties veranderen.

Wij móeten het ‘een mooi voorbeeld van democratie van onderaf’ vinden als tuig van Black Lives Matter en Antifa standbeelden gaat neerhalen.

Wij móeten het normaal vinden dat we bedreigd worden met geweld als we meedoen aan een verkleedpartij.

Wij móeten het Engelstalige oorlogsjargon van de Black Panthers aanhoren.

Wij móeten “ourselves educaten”.

Wij móeten verhalen over ‘aanslagen’ door ‘groepen rechtsextremisten’ geloven en heel erg verontwaardigd doen, ook als we op onze klompen (mag dat nog, klompen?) aanvoelen dat er eigenlijk geen moer aan de hand was?

(Advertentie)

Wij móeten meer Tara Singh Varma’s en John Leerdammen in de Tweede Kamer kiezen ter vervanging van de blanke overheersers.

Wij móeten knielen voor activisten van kleur.

Wij móeten dit.

Wij móeten dat.

Wij móeten zus.

Wij móeten zo.

En weten jullie wat het ergste is?

Steeds meer blanken dóen het nog ook!

In de eerste plaats natuurlijk de blanke deug-BN’ers, niveau Charly Luske en Georgina Verbaan, die bang zijn dat het hen handel kost als ze geen petities tekenen, geen zwarte vlakken op social media zetten of niet oproepen om demonstraties te bezoeken.

Maar helaas ook steeds meer onbekende blanken. Naïevelingen. Angsthazen. Meelopers.

(Advertentie)

Als makke schapen lopen ze achter ordinaire hitsers als Jerry Afriyie, Sylvana Simons en die vreselijke nepper Akwasi aan.

Walgelijk!

Zal ik jullie eens zeggen wat we móeten?

Wij moeten helemaal níks.

Ja, wij moeten ons houden aan Artikel 1 van de Grondwet.

Wij moeten ook onze kinderen leren dat ze niet mogen discrimineren op basis van iemands godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook. Dat heet: opvoeden.

En we moeten, als we de kans hebben, mensen die het echt moeilijk hebben af en toe een kontje geven.

En voor de rest: laat ze de kolere krijgen.

Groet,

JanD

PS. Ik heb een cadeautje uitgekozen dat jullie heel hard nodig zullen hebben als jullie besluiten niet te buigen voor de BLM-terreur.

PS2. Ik wil iedereen bedanken die me dit jaar steunde met  vaste maandelijkse donaties via Back me, incidentele giften via Bunq me of producten kocht via mijn partnerlink bij Bol.com!

Aan Sinterklaas (2/2)

Lieve Sinterklaas,

Ladies first gisteren, dus vandaag heb ik het verlanglijstje voor de mannen voor u.

We beginnen natuurlijk met Thierry Baudet. Het is nogal wat als je in een tijdsbestek van een week van zelfbenoemd toekomstig minister-president van Nederland verandert in een man die de rest van zijn politieke carrière zal worden afgebeeld in een bruin overhemd en met een bloksnorretje onder zijn neus. Die heeft een grote les geleerd en daarbij past maar één cadeautje.

Voor Royce de Vries, de advocaat die ik ook zou inhuren als ik wel via papa bij RTL Boulevard positieve publiciteit wilde scoren met een rechtszaak maar winnen of verliezen me totaal niet boeide, had ik natuurlijk een boekje in gedachten.

Voor Hugo de Jonge, die ik zelf dit jaar al vol heb gestopt met toepasselijke cadeautjes, wilde ik het simpel houden. Vult u maar gewoon zijn voorraad (pardon, voorraden) aan voor als-ie zonder chauffeur de weg op moet.

 Sint 2020

Voor Pieter Omtzigt, die zich als een slappe lul neerlegde bij de frauduleuze uitkomst van de lijsttrekkersverkiezing van zijn partij, dacht ik aan beetje hulp van buitenaf om ook daar zijn eh… rug recht te houden.

Voor Humberto Tan, die afgelopen jaar vooral in het nieuws was als mede-eigenaar van het dievencollectief Rumag, dacht ik aan een inspiratiebron voor nieuwe projecten.

Voor Mark Rutte, die we eergisteren nog zagen acteren dat hij van de Toeslagenaffaire niks wist en dat hij helemaal geen onafhankelijk onderzoek tegenwerkt naar sponsoring door Nederland van islamitische terroristen, is het kiezen van een cadeau natuurlijk appeltje eitje: iets voor in bed als grote Jort niet kan.

Voor koning Willem-Alexander, die in coronatijd een lekkere ‘loonsverhoging’ binnenharkte en toen wij allemaal vooral niet moesten reizen het regeringsvliegtuig pakte naar zijn Griekse stulpje, is het zo mogelijk nog makkelijker om een gepast cadeau te vinden (ik heb ‘m zelf in allerlei andere kleuren). Als-ie dat nou in beeld zet bij zijn volgende ‘meelevende toespraak’ voor het Nederlandse volk, kunnen wij in elk geval nog een beetje lachen van ons belastinggeld.

Voor mijn gabber Martien gaan we niet moeilijk doen: gewoon een nieuwe dinges, want die oude met al die barsten kan echt niet meer.

Voor mijn talloze Twitter-vrienden en bloedgabbers die een tijdje geloofden in Thierry Baudet (of zich zelfs aan hem verbonden) heb ik een heel flauw nanananana-cadeautje in gedachten. Want ik ram ook de voorzetten voor open doel graag tegen de touwen.

Black Friday 2020

En omdat-ie gaat janken als ik ‘m vergeet te noemen: doe ook maar iets in de schoen van Chris (niet Aalberts, Klomp).

Ach, waarom ook niet? Ik begon met Thierry Baudet, ik eindig met Thierry Baudet. Althans: met de man die zich zo obsessief verdiepte in Thierry Baudet dat de verloofde(s) van Thierry Baudet er vast iets van gingen denken. Chris Aalberts dus. Voor hem ook maar wat nuttigs kopen, dacht ik zo. Scheelt ons ook meteen een miljoenmiljard winkeldochteraankondigingen op Twitter.

Heb ik iedereen gehad?

Nee, natuurlijk niet.

Ik vergat iets voor Wilfred Genee, ik vergat iets voor Gordon, ik vergat iets voor mijn vrolijke vrienden Arnold en Joost van Ongehoord Nederland en ik vergat iets voor dat criminele activistentuig waarvoor deugend Nederland al veel te lang loopt te knipmessen. Maar ik ben er wel even klaar mee.

Nou, u komt er verder wel uit toch, Sinterklaas?

En anders: mij niet bellen!

Groet,

JanD

PS. Voor u heb ik alvast wat voor ná 5 december gekocht. Van een andere ouwe baas. Maar nog altijd actueel.

(Advertentie)

De dagelijkse ‘99 woorden’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Willem-Alexander

Bol.com Algemeen

Beste Willem,

Ik had gisteren in Huis ter Duin in Noordwijk de presentatie van de biografie van Martien Meiland.

In twee gigantische zalen zaten minder dan dertig personen zover van elkaar verwijderd dat je bij wijze van spreken moest gillen om elkaar te kunnen verstaan. De aanwezige pers werd aan de rode loper door spatschermen van elkaar gescheiden. De medewerkers van Huis ter Duin kwamen tot vlak voor de start met nieuwe regels vanwege de aangepaste noodverordening en fungeerden waar dat nodig was als onbezoldigd buitengewoon opsporingsambtenaar.

De spontaniteit gaat er dan wel vanaf natuurlijk.

Maar je kunt het aan de Meilandjes wel overlaten om een zaal van Oost-Europese afmetingen met zo weinig mensen tóch een feestelijke uitstraling te geven en bij de overhandiging(en) van het officiële eerste boek aan broer Jaap Meiland pinkte menigeen een traantje weg.

Gezondheid

Niet alleen omdat Martien vertelde dat Jaaps vrouw Evelien wegens een hartinfarct in het ziekenhuis lag, maar ook omdat de liefde tussen twee zó verschillende broers van het podium afspatte.

Ik wist als schrijver van die biografie natuurlijk allang dat de tranen en de brok in de keel bij alle Meilandjes snel zicht- en hoorbaar zijn. Maar als mede-eigenaar van de uitgeverij die de biografie uitgeeft, had ik er dolgraag de televisiecamera’s op zien staan – want het was weer zo’n voorbeeld van de heel andere kant van de Meilandjes.

Maar ja, corona hè.

Dus nu moeten de mensen het maar allemaal gaan lezen in het boek.

Bij jou nog iets gebeurd gisteren?

Groet,

JanD

PS. Ik wil je graag een persoonlijk cadeau sturen. Moet het naar je paleis in Den Haag, je Griekse woning of het vakantiehuis van de familie in Italië?

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)