Recesbriefje (5/8) – aan Mark Rutte

(Door omstandigheden verschijnt deze week een ‘best of’ van Briefjes van Jan van 2022)

Meneer Rutte,

Dinsdag 28 juni stond er een oud vrouwtje te schelden tegen de vrouw van CDA-Kamerlid Derk Boswijk.

Donderdag 30 juni was er een spoeddebat in de Tweede Kamer over hoe de Nederlandse politie omging met de boerenprotesten.

De boodschap: te vriendelijk.

Politieagenten die naar dat debat keken, konden net als wij de indruk krijgen dat er een stoet van woedende boeren op trekkers naar het huis van CDA-Kamerlid Derk Boswijk was opgetrokken en dreigde de voorgevel te rammen.

Of erger.

FvD-Kamerlid Gideon van Meijeren deed een poging uit te zoeken wat er echt gebeurd was bij het huis van CDA-Kamerlid Derk Boswijk, omdat hij informatie had dat er alleen maar een scheldend oud vrouwtje aan Boswijks deur had gestaan.

GroenLinks-fractievoorzitter Jesse Klaver, D66-fractievoorzitter Jan Paternotte, CDA-fractievoorzitter Pieter Heerma en D66-Kamervoorzitter Vera Bergkamp (met backing vocals van gillende keukenmeid Attje Kuiken van de PvdA en dodende ogen van Vrouwtje Tassendrager van de VVD) wilden níets weten van deze poging tot waarheidsvinding.

Sterker: ze spraken er schande van.

Terwijl zij, omdat ze contact hadden gehad met Boswijk of elkaar, precies wisten wat er echt gebeurd was: een oud vrouwtje had staan schelden.

Toch wilden zij per se dat iedereen die het debat volgde de indruk hield (of kreeg) dat de boeren halve of hele terroristen zijn.

Hele of halve terroristen waartegen keihard moet worden opgetreden.

Gisteravond, dinsdag 5 juli 2022, bleek dat de opruiing door een deel van de Tweede Kamer succes heeft gehad.

Omstreeks 22.40 uur schoot de Friese politie bij het knooppunt Heerenveen gericht op een boer die met zijn trekker langs een politieauto reed.

De politie meldt in een bericht “dat er door trekkerbestuurders geprobeerd is in te rijden op agenten en dienstvoertuigen” en dat er daarom gericht geschoten is.

Ik weet nog niet of er “door trekkerbestuurders geprobeerd is in te rijden op agenten en dienstvoertuigen”.

Ik sluit het niet uit, want wanhopige mensen doen gekke dingen.

We zullen de beelden daarvan wel te zien krijgen, toch?

Of zouden die er toevallig niet zijn?

Net als het bonnetje van de Teevendeal, uw sms’jes tijdens de coronapandemie en al die andere dingen die kwijtgeraakt (of kwijtgemaakt) zijn.

Ik weet inmiddels wel dat de trekkerbestuurder op wie gericht is geschoten, op dat moment níet probeerde in te rijden op agenten en dienstvoertuigen.

Daar zijn namelijk wél beelden van (zolang uw mannetjes ze niet van internet laten verwijderen).

Deze beelden:

Wat we zien?

Een trekkerbestuurder die agenten passeert.

Op ruime afstand.

En op wie toch gericht geschoten wordt.

Die trekkerbestuurder was zogezegd het oude vrouwtje voor het huis van CDA-Kamerlid Derk Boswijk.

Ik ben niet zo van het vlaggen, maar ook hier gaat straks een omgekeerde Nederlandse vlag aan het huis.

Als steun voor de boeren, die dankzij de opruiiers Jesse Klaver, Jan Paternotte, Pieter Heerma, Vera Berkamp, Attje Kluiken en Vrouwtje Tassendrager hun leven niet meer zeker zijn.

Ik heb trouwens geen trekker (en mijn Lada Niva staat bij de garage).

Dus misschien wilt u even aan Dilan vragen om aan de politie door te geven dat ze niet gericht op me moeten schieten als ze in de buurt zijn.

Je kunt in Rutte- en Kaagland elk risico maar beter uitsluiten.

Groet,

JanD

PS. Cadeau. Voor als de aandrang toch te sterk blijft.

UPDATE 1 Een man een man, een woord een woord.

UPDATE 2 Een tassendrager een tassendrager, een lippendienst een lippendienst.

Dank voor jullie donaties!

Aan de Kamerleden

Films en seriesFilms en series

Beste Kamerleden,

Koning Armoe klopt inmiddels bij miljoenen Nederlanders op de deur.

Het lijkt er sterk op dat het kabinet die miljoenen Nederlanders met Prinsjesdag gaat vertellen dat het een klein deel van hen, de armste armen, ná oud en nieuw een aalmoes gaat toewerpen.

Niks in september 2022.

Niks in oktober 2022.

Niks in november 2022.

En niks in december 2022.

Wel íets vanaf januari 2023 (die sigaar uit eigen doos, gefinancierd uit de hogere belastingen en accijnzen die al vele maanden bij Sigrid Kaag tegen de plinten klotsen).

Een blinde ziet nog dat hier een put gedempt gaat worden als het kalf verdronken is.

Sterker: slechts een deeltje van de put.

En het kalf loopt de put niet in, voor-ie gedempt gaat worden, maar wordt er doelbewust in gedreven door de boer.

(Als de ‘boer’ er eentje is van D66: nog met satanisch genoegen ook)

Weten jullie wat die blinde waar ik het over had, zou zeggen?

“Wij laten geen kalf vallen!”

“Dempen die put!”

“Nu!”

Die houding ontbreekt bij meer dan de helft van de Tweede Kamer: de Kamerleden van de coalitie.

De buiglaven van VVD, D66, CDA en Christenunie.

Die zullen gewoon de mantra’s van Pinokkio, de Haatheks, Wopperdepop en de Meloenenslikker kopiëren.

“Wachten tot Prinsjesdag is nu eenmaal traditie in dit land, blablabla…”

Honderdduizenden gezinnen afsluiten van het gas niet.

Maar dat boeit die Kamerleden van de coalitie niet.

Die boeit, met die schamele ‘schadeloosstelling’ van ze, alleen hun eigen ‘armoedeval’ na eventuele verkiezingen.

Alsof zij van eerst een jaar 80 en dan nog minimaal een jaar 70 procent van dik 10.000 euro in de maand kunnen rondkomen…

Die houding dat nú moet worden ingegrepen is er wel bij een kleiner deel van de Tweede Kamer: de oppositiepartijen.

Die roeptoeteren wel.

“Boehoehoehoehoe!”

“Niet lief dat het kabinet wacht tot Prinsjesdag!”

“De kalveren slapen er niet van!”

Of het kabinet daar van schrikt?

LOL.

Dat zegt: “En toch gaan wij de put niet dempen en al helemaal nu niet en zeker niet voor alle kalveren.”

Je zou kunnen zeggen dat dan sprake is van een patstelling.

Waarin iedereen weet dat de Kamerleden van de oppositiepartijen aan het eind van de winter bij heel veel niet of slechts deels gedempte putten gaan kijken, liefst met een televisieploeg in hun nek.

Dat ze dan de verdronken kalverlijken gaan tellen.

En dan oprecht boos en/of verdrietig in de camera kijken en “Zie je wel!” gaan roepen.

Om vervolgens (na de ‘welverdiende’ kerstvakantie van vrijdag 23 december tot en met maandag 16 januari uiteraard) over te gaan tot de orde van de dag.

Want ja, “zo werkt het nu eenmaal in een parlementaire democratie”.

De coalitie-Kamerleden dronken een glas, deden een plas en lieten alles zoals het was.

Ik neem het die karakterloze ja-knikkers niet eens zo heel kwalijk.

We blijven het land dat relatief de meeste Joden naar de gaskamers stuurde, nietwaar?

Zoiets zit in de genen.

Maar de oppositie-Kamerleden dronken evengoed een glas, deden evengoed een plas en lieten alles evengoed zoals het was.

Mijn stelling is dat alle Kamerleden van de oppositie die de derde dinsdag van september meewerken aan die poppenkast met Willem-Alexander en Maxima áf zijn.

Janken op televisie, populistische berichtjes plaatsen op social media en rituele dansjes doen in de Tweede Kamer, het zal het vertrouwen van de bevolking in de politiek niet terugbrengen.

Het is tijd voor een écht signaal van solidariteit met de Nederlandse bevolking.

Dus massaal wegblijven daar.

En bij de algemene politieke beschouwingen.

Doe die maar schriftelijk af.

Maakt toch geen zak uit voor de richting put gedreven kalveren.

Zet dat gajes maar voor schut tegenover de hele wereld.

Gaat niet gebeuren hè?

Nog geen omgekeerd vlaggetje op een hoedje.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Misschien is het toch nog niet te laat.

Disclaimer Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door maandelijkse donaties via Backme en losse donaties via Bunq. Waarvoor mijn dank. En die van mevrouw Dijkgraaf.

(Nieuw, tijdelijk € 19,45!)

Aan Danny Ghosen

Films en seriesFilms en series

Beste Danny,

Jij hebt gisteren in het programma ‘Buitenhof’ in een paar zinnen duidelijk gemaakt waarom het draagvlak voor asielzoekers in Nederland bijna nog sneller verdwijnt dan het vertrouwen in het kabinet Rutte/Kaag is verdwenen.

Je vertelde over het moment, een kleine dertig jaar geleden, waarop jij, je ouders en je zusjes na jullie vlucht uit Libanon een huis toegewezen kregen in Nederland.

“Het huis was leeg. (…) Je krijgt een leeg huis, je krijgt een beperkt budget en daarmee moet je het doen. We kwamen rond vijf, zes uur aan en het huis was gewoon helemaal leeg. De buren kwamen om te kijken: wie zijn deze mensen? We hebben het een beetje uitgelegd. (…) De mensen zagen dat we echt niks hadden, dat we daar stonden als gezin, met alleen onze koffers en onze kleding en die zeiden: ‘Nou, we zijn straks weer terug’. En de hele straat ging wat dingen inzamelen. Kussens, matrassen, bestek, noem maar op. En die kwamen naar ons toe en zeiden: ‘Nou, alsjeblieft, dit hebben we allemaal over, dit hebben we niet nodig’.”

Een kleine dertig jaar geleden.

Om precies te zijn: 1993.

Toen Nederland nog geen 17,7 miljoen inwoners had.

Maar 15,2 miljoen.

Toen er geen stoere mannen uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten bij mensensmokkelaars voor een paar duizend dollar een plek op een rubberen watertaxi naar de veerdiensten van de ‘vluchtelingenorganisaties’ die voor de kust liggen te wachten kochten.

Maar gezinnen vluchtten uit oorlogsgebieden.

Toen gelukszoekers niet via filmpjes op YouTube werd verteld in welk Europees land ze het makkelijkst aan een gratis huis, gratis zorg en gratis geld zouden komen en ze desnoods door zes anderen landen reisden om zo’n Walhalla te bereiken.

Maar het Verdrag van Dublin net in werking was getreden, dat regelde dat asielzoekers de procedure moesten doorlopen in het eerste EU-land waar ze voet aan wal zetten.

Toen geluk nog heel gewoon was.

Toen er nog geen woningcrisis was (gecreëerd).

Toen er nog geen energie(prijzen)crisis was (gecreëerd).

Toen er nog geen zorgcrisis was (gecreëerd).

Toen er nog geen stikstofcrisis was (gecreëerd).

Toen er nog geen klimaatcrisis was (gecreëerd).

Toen er nog geen mediacrisis was (gecreëerd).

Toen er nog geen grondrechtencrisis was (gecreëerd).

Toen er nog geen EU-crisis was (gecreëerd).

Toen er nog geen complete vertrouwenscrisis was.

Toen gezinnen uit dorpen in Nederland niet aan hun eigen ellende dachten (want ze hadden amper ellende), maar zich bekommerden om jonge gezinnen die uit echte oorlogsgebieden gevlucht waren en die in Nederland keihard aan een nieuwe toekomst wilden bouwen.

Zoals om jullie gezin.

Mooie tijd was dat, Danny.

Hij heeft ook een naam.

Die goeie ouwe tijd.

Jeetje man, 1993.

Toen Mark Rutte nog als beginnend P en O’er opleidingen regelde bij vettenproducent Loders Croklaan in Wormerveer.

En Sigrid Kaag in Jeruzalem stiekem trouwde met een vice-minister uit het kabinet van PLO-leider Yasser Arafat.

We hadden nog geen idee in welke ellende die twee ons land bijna dertig jaar later zouden storten…

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Voor als je nog een keer gaat filmen wat die ‘boeren’ uit Ter Apel de asielzoekers buiten de poort van het aanmeldcentrum zogenaamd allemaal aandoen.

Disclaimer Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door maandelijkse donaties via Backme en losse donaties via Bunq. Waarvoor mijn dank. En die van mevrouw Dijkgraaf.

(Nieuw, tijdelijk € 19,45!)

Aan Eric van der Burg

We Mogen Weer 2022We Mogen Weer 2022

Meneer Van der Burg,

Het allerergste van al die kneiterlinkse kabinetten Rutte vind ik misschien nog wel de voorspelbaarheid.

Er is geen lol aan zo.

Minder dan vier weken geleden schreef ik u een briefje.

Ik vroeg of u ook altijd zo moest lachen om Ruben Brekelmans, het Kamerlid dat binnen de VVD-fractie het ‘Wilders-corvee’ had overgenomen van Bente Becker.

Maar wat graag wilde Brekelmans in het theater van Mark Rutte het rolletje spelen van de hardliner die riep dat we de asielstroom naar Nederland moesten terugdringen.

Want dan was de Brabantse nummer 30 van de VVD-kandidatenlijst in plaats van een kleurloze backbencher met slechts 1539 stemmen opeens een veelgevraagd televisiegast en kon hij misschien wel net als de voorganger van zijn voorganger ooit zonder enige startkwalificatie een keertje minister worden.

U schatte hem ongetwijfeld op waarde in: een stampend muisje, dat u nooit echt voor de voeten zou gaan lopen als er weerstand in het land kwam.

U niet, maar zijn en uw partijleider Mark Rutte al helemaal niet.

En Ruttes echte agenda kennen we.

Die vloeit voort uit het ‘Verdrag van Marrakesh’, dat een van uw voorgangers (Mark Harbers, ook VVD) in december 2018 ondertekende (hilarische Hugo TV hier).

Meer, meer, meer asielzoekers.

Precies in lijn met wat u als vertegenwoordiger van het meest linkse smaldeel van de VVD in het Amsterdamse sufferdje had geroepen.

“Hoe meer asielzoekers, hoe beter!”

Die open-grenzenpolitiek van de VVD ontging natuurlijk ook de mensensmokkelaars niet.

De uitbuiters met de rubberbootjes natuurlijk, die die arme drommels die ook wel een gratis huis, gratis zorg en gratis geld willen in het Walhalla aan de Noordzee richting Nederland jagen.

Maar ook de Postcodeloterij-vrienden met hun mega-schepen, die een legaal businessmodel hebben gevonden in het transport van weldoorvoede mannen met iPhones.

Duizend per week.

Die hier als God in Nederland willen komen leven.

En wier gezinnen later ook nog overkomen.

Brekelmans maar lullen.

“We houden dit als land niet nog maanden vol.”

“We moeten onderkennen dat we deze stroom asielzoekers als land niet aankunnen.”

“We moeten zorgen dat de instroom omlaag gaat.”

“We moeten ook echt kijken naar onorthodoxe maatregelen.”

LOL.

Gisteren nam u de eerste ‘onorthodoxe maatregelen’.

Maar anders dan die kneus het bedoelde.

U kondigde aan dat u het ‘Ruimtelijke Ordening-instrumentarium’ gaat gebruiken om het COA in strijd met het geldende bestemmingsplan 300 asielzoekers te laten huisvesten in landhotel ’t Elshuys in Albergen.

Albergen, een dorp met 3595 inwoners, krijgt er opeens 300 man bij.

College van burgemeester en wethouders buitenspel gezet.

Gemeenteraad buitenspel gezet.

Kiezers buitenspel gezet.

En u waarschuwde de rest van Nederland: Albergen is de eerste plek waar u ‘gebruik’ maakt van uw macht, maar zeker niet de laatste.

(Dan weten ze dat alvast, in Bant en Luttelgeest)

Ik eindigde mijn briefje aan u vier weken geleden met de volgende woorden:

“Gewoon doordenderen.

Cruiseschepen kopen.

Hotels kopen.

Oude kantoorpanden kopen.

Kopen, kopen, kopen.

Gemeenten omkopen.

Als dat niet lukt: chanteren.

Als dat niet lukt: dwingen.

Boeren uitkopen.

Als dat niet lukt: wegpesten.

Als dat niet lukt: onteigenen.

Grond, grond, grond.

Bouwen, bouwen, bouwen.

Alles voor de linkse droom.

Van de VVD.”

Ik wou dat ik er eens naast zat.

Maar ik zit er met Marks Maffia helaas nooit naast.

Dat met de gemeenten heeft u nu geregeld (samen overigens met die nóg grotere ijdeltuit).

Dat met de boeren moet Johan Remkes nog even regelen.

Maar ook dat gaat gebeuren.

En snel.

Want Mark Rutte weet ook wel dat hij in blessuretijd zit.

En u bent een hypocriet stuk vreten.

Want ik ben uw reactie op het ‘We are here-tuig’ dat een paar jaar geleden de rust bij uw zoon kwam verstoren nog niet vergeten.

Groet,

JanD

PS1. Cadeautje! Zoek er verder vooral niks achter 🙂

PS2. De Nare Jongens Podcast afl. 77 staat online. Waarin het ook al treurnis troef is. Met naaistreken bij de VVD én de Publieke Omroep.

Disclaimer Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door maandelijkse donaties via Backme en losse donaties via Bunq. Waarvoor mijn dank. En die van mevrouw Dijkgraaf.

(Advertentie, tijdelijk €19,45)

Tijdelijk voor slechts 19,45 euro

Aan Mark Rutte

Meneer Rutte,

Heel lang geleden werd ik als jeugdbestuurslid van de badmintonclub Blue Sky in Bergambacht geïnterviewd door Frank Hitzert van de Schoonhovense Krant.

Ik was 17.

En een saai potlood.

Uit dat hele interview (dat er later toe zou leiden dat ik een kans kreeg in de journalistiek en ben gaan doen wat ik ben gaan doen) herinner ik me weinig.

Maar één ding wel.

De zin: “Later, als ik bijvoorbeeld kinderen krijg, moet de opvolging wel geregeld zijn.”

Een paar jaar later kwam ik Thea, de tegenwoordige mevrouw Dijkgraaf, tegen.

Ik was net 22, zij 24.

Tijdens een van onze eerste avondjes uit vroeg ik of zij kinderen wilde.

En als ik haar moet geloven (en dat doe ik altijd blind) voegde ik er aan toe: “En wil jij dan een paar jaar thuis blijven om voor de kinderen te zorgen?”

Vrij ongepast natuurlijk.

Ik zou er zelfs aan hebben toegevoegd: “Want anders heeft verkering geen zin.”

In 1989 werd onze oudste zoon Pim geboren, in 1992 onze jongste zoon Bob (en mevrouw Dijkgraaf werd freelance journalist en werkte ‘vanuit huis’ voor ze enige jaren later weer gewoon ‘een baan’ nam).

Wat ik hiermee wil zeggen?

Afgezien van het feit dat ik als jonge twintiger volstrekt ongeëmancipeerd was?

Dat ik per se kinderen wilde.

Ik begreep níets van mensen die géén kinderen wilden.

Die waren er in die tijd echter volop.

Enerzijds was er bij velen paniek in de portemonnee.

Dat kwam door de nasleep van de oliecrisis, de massale werkloosheid en bijvoorbeeld een hypotheekrente van 12 procent.

Anderzijds was er bij velen pijn in het hart.

Dat kwam door de angst voor een kernoorlog, die op 29 oktober 1983 leidde tot de grootste demonstratie ooit in Nederland, met 550.000 deelnemers (op een bevolking van 14,3 miljoen).

Die paniek in de portemonnee had ook mij stress kunnen bezorgen.

Medio 1983, tijdens mijn eerste jaar in dienst bij het Rotterdams Nieuwsblad, ontving ik een ontslagbrief. Er moest bij uitgeverij Sijthoff Pers bezuinigd worden en de ontslagen werden geregeld volgens het LIFO-systeem.

Last in, first out.

Albert IJdens, de secretaris van de hoofdredactie, zei tijdens het overhandigen van die brief: “Maar maak je geen zorgen, het gaat pas over een halfjaar in en zodra er iemand bij een van onze kranten vertrekt, kun jij blijven.”

Al enkele weken later belde hij om me te feliciteren.

Er was een collega overleden.

Gevaar afgewend.

Pijn in het hart over kernwapens heb ik eerlijk gezegd nooit gevoeld.

Dat was zo groot, een kernoorlog, en zo níet beïnvloedbaar door mij, dat ik er heel goed in slaagde om me er van af te sluiten.

Bovendien: het was 1983.

De Tweede Wereldoorlog zat nog vers in ieders geheugen.

We hadden in Europa een Europese Economische Gemeenschap (EEG) van twaalf geciviliseerde landen, die “nooit meer oorlog” als kernwaarde had (de EEG nog wel).

Kortom: mijn kinderwens bleef recht overeind staan.

En gelukkig maar, want Pim en Bob Dijkgraaf hebben ons leven verrijkt.

Kom ik nu bij u.

U viert vandaag een feestje.

U bent de langst zittende premier van Nederland.

Normaal gesproken zou ik u daar, beleefdheidshalve, mee feliciteren.

Maar ik kan het niet.

Ik doe het niet.

Want als ik me ten diepste realiseer welke invloed u op mij persoonlijk heeft gehad, word ik alleen maar heel verdrietig.

Ik vraag me namelijk regelmatig af: zou ik, als ik nú voor de keuze stond, in Nederland nog kinderen op de wereld durven zetten?

Zou ik ze dat aandoen?

Zou ik ze u aandoen?

Het antwoord is: ik weet het echt niet.

U heeft de inwoners van dit land met uw beleid én uw mentaliteit zoveel leed bezorgd, dat ik niet meer onbevangen “Ja” zou zeggen.

Duidelijker dan dit kan ik niet maken wat ik van u vind.

And the worst has yet to come.

Want zelfs nu 82 (!) procent van alle stemgerechtigden (en zélfs een meerderheid van uw eigen VVD-kiezers) zegt dat uw houdbaarheidsdatum verstreken is, in een onderzoek van nota bene uw eigen Staatsomroep, houdt u autistisch vast aan de macht.

Dus een felicitatie met uw record?

Ik krijg het echt mijn strot niet uit.

Groet,

JanD

PS. Het was even zoeken, maar toch gelukt: een cadeautje.

Disclaimer Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door maandelijkse donaties via Backme en losse donaties via Bunq. Waarvoor mijn dank. En die van mevrouw Dijkgraaf.

(Advertentie)