Aan Mark Rutte

Meneer Rutte,

Zondagavond, toen Kabul viel, zat onze minister van Buitenlandse Zaken Sigrid Kaag gezellig over de zomervakantie te keuvelen met vijf vrienden.

Rob, Jesse, Corinne, Lilianne en Henk.

U kent ze.

Want het zijn toevallig ook de vijf (andere) onderhandelaars van D66, GroenLinks en de PvdA tijdens die nu al bijna een halfjaar durende ‘flitsformatie’ die moet leiden tot uw vierde kabinet.

Die avond ging het, als we de vrolijke vrienden moeten geloven, níet over de ‘aanzet tot een opzet van een mogelijk regeerakkoord’ die u met Kaag had geschreven, maar bespraken ze de vakantiefoto’s.

Dus u moet er vooral niks achter zoeken.

Gezellig een hapje eten met vrienden was voor Sigrid Kaag belangrijker dan het redden van de levens van onze landgenoten en haar Afghaanse medewerkers in Kabul.

Dat liet ze, in het volste vertrouwen dat het goed zou komen, over aan Ank en Ankie, de eh…-zegger van het CDA en de stameloma van uw eigen partij.

U moet trouwens ook niets zoeken achter het interview dat Kaag de volgende dag in het AD liet verschijnen en waarin ze Gert-Jan Segers van de Christenunie, úw gedroomde vierde coalitiepartner, wéér een mes in de rug stak.

Het is helemáál niet zo dat ze u met dat afzeiken van Segers, die ‘roestige geparkeerde auto’ zoals ze hem noemt, probeert te dwingen tot een ultralinks kabinet met GroenLinks én de PvdA.

Dat soort trucs past misschien bij hoe het vroeger ging in de politiek, maar beslist niet bij het ‘nieuwe leiderschap’-verhaal dat Sigrid Kaag (samen met miljoenmiljard kontjes van de ‘onafhankelijke journalistiek’) in maart aan 24 zetels hielp.

Bol.com AlgemeenBol.com Algemeen

Ik geloof dat Sigrid Kaag, die de afgelopen dagen bij Kamerdebatten over haar megafaal in Afghanistan nogal weinig warmte uitstraalde richting Kamerleden die hun functie van volksvertegenwoordiger uitoefenden, vindt dat er nu tempo moet komen in de formatie.

Iets met de grootste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog ofzo.

Dus of u even wilt kappen met dat gezeik over “niet met de PvdA en GroenLinks samen”.

En met dat gedram over dat “de Christenunie nog wel degelijk in het mandje zit”.

Dat maakt zij wel uit.

En aan u is nu de keus of u ook déze publiekelijke vernedering weer slikt om maar de boeken in te gaan als de langstzittende premier van Nederland.

Denk het wel.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! In de categorie: je gaat het pas zien als je het door hebt.

PS2. De Nare Jongens hadden het trouwens gisteren ook nog even over de megafaalmokkels.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ schrijf ik ‘om niet’. Wil je desondanks doneren, dan kan dat eenmalig via mevrouw Dijkgraaf of maandelijks via de rolstoelmarokkaan.

Van Kees, aan Lilianne

Bouwmarktcampagne 2019

Lieve Lilianne,

Ik kan zo uittekenen wat mijn broer Jan van jouw bezoek aan het zuiden van de Verenigde Staten zou vinden, waar dit jaar strengere abortuswetten zijn ingevoerd.

“Doe eerst maar eens wat aan die genitale verminkingen in eigen land.”

“Zijn de moslima’s die hier achter de voordeur gevangen worden gehouden al bevrijd?”

“Heb je de meisjes die op schoolvakantie naar islamitische landen moeten om te worden uitgehuwelijkt al gered?”

“Wie betaalt dat snoepreisje?”

“Nou, daar zal Donald Trump van wakker liggen…”

En tenslotte: “De Verenigde Staten zijn een democratisch land, dus bemoei je met je eigen poep.”

Het is zó makkelijk allemaal!

Waarom willen mensen als mijn broer Jan toch niet zien hoe gewéldig jij bent?

Dat jij niet, zoals Thierry Baudet, tijdens het reces van de Tweede Kamer op de rand van een infinity pool gaat liggen poseren om stemgerechtigde mokkeltjes te verleiden, maar je daadwerkelijk inzet voor de onderdrukten op aarde en daar een deel van het reces voor opoffert.

Dat jij dat niet doet met een symbolische motie in de Tweede Kamer, maar door met je poten in de modder te gaan staan.

Dat jij niet alle Nederlandse media opzoekt om politiek gewin uit je actie te halen, maar er héél selectief een paar te woord staat, omdat je daarmee de Nederlandse bevolking kan waarschuwen voor het gevaar dat ‘de breinaald van Kees van der Staaij’ heet.

Dat jij heus niet businessclass vliegt, met je man, op kosten van de staat, de partij of een stichting, en even een dagje Alabama aan een vakantie in de Verenigde Staten plakt omdat de reiskosten dan gedekt zijn.

Dit komt allemaal uit je hart.

Een groot hart.

Lieve groet!

Kees

PS. Krantje mee voor onderweg?