Aan de klimaatwappies

Beste wappies,

Hier de film van jullie voormalige held Michael Moore met Nederlandse ondertiteling. Scheelt weer nadenken in jullie malle hoofden.

Groet,

JanD

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor dank! (Kopen bij Bol.com via mijn partnerlink wordt ook gewaardeerd)

Gezondheid

Aan Natalie Righton

Beste Natalie,

Je bent wat stil.

Zondag zette je in het Staatsomroep-programma Buitenhof Forum voor Democratie-voorman Thierry Baudet weg als een racist.

Je leidde een vraag aan Henk Otten in met: “Thierry Baudet baarde deze week in de Tweede Kamer opzien door te zeggen dat hij denkt dat de EU een vooropgezet plan heeft om het blanke Europese ras te vervangen door Afrikaanse migranten”.

Dat was evident een slechte samenvatting van wat Thierry Baudet vorige week in de Tweede Kamer had gezegd.

Wist jij ook wel.

Maar blijkbaar vond je het bij je voorbereiding van je debuut als presentatrice niet nodig om die fout op je vragenlijstje te herstellen.

Als je Baudet een oor kunt aannaaien, moet je de kans pakken natuurlijk.

Goed voor de kijkcijfers.

Studentenleven

En bij je eerstvolgende bezoek aan de redactie van je eigenlijke werkgever, de Volkskrant, zal columnist Bert Wagendorp een staande ovatie voor je aanrichten. Over de racist en aanrandingsapologeet Jesse Klaver hoor je Bert niet, maar als hij Baudet een bruin hemd kan aantrekken, is hij desnoods bereid om in het weekend over te werken.

Nu moet jij maar hopen dat de nieuwe Volkert nog even wacht.

Want je moet er toch niet aan denken dat die straks een briefje achterlaat op het levenloze lichaam van Thierry Baudet waarin hij verwijst naar het ‘gerenommeerde programma Buitenhof’ en jou de rol van inspirator toebedeelt.

Of mag ik dat niet zeggen?

Ben ík dan de schoft?

Anders roep je vandaag even dat je bedreigd wordt door de Baudetiers.

Dader wordt slachtoffer.

Dat zou het plaatje helemaal compleet maken.

Groet, ook aan Bert!

JanD

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties via Back me en incidentele giften via Bunq me.

Aan de Extinction Rebellion-lui

Beste wappies,

Na een bezetting’ van een straat in Amsterdam en een actie waarbij jullie je vast lijmden aan wat bedrijfsgebouwen is het vrij stil rond de Nederlandse tak van Extinction Rebellion.

Terwijl we toch niet echt kunnen spreken van een strenge winter.

Op zich deel ik jullie zorgen over het klimaat wel, al zit ik op een schaal van 1 tot 100 ergens op 8 of 9, terwijl jullie moeiteloos de 198.666 aantikken. Dankzij mensen als jullie worden wij bijvoorbeeld geconfronteerd met misdienaartjes van de klimaatkerk die denken dat de aarde over twaalf jaar vergaat als we niet massaal D66 stemmen.

Maar goed, de mens is inderdaad verantwoordelijk voor de slijtage van de aarde en daarom ben ik erg voor de meest simpele én effectieve maatregel om de invloed van de mens op het klimaat te beperken: gratis kapotjes mét gebruiksaanwijzing naar Afrika en andere onderontwikkelde streken. Of de pil.

Reizen

Het is niet normaal dat vrouwen in Niger, Angola en Mali meer dan zes kinderen per persoon werpen en die in Burundi, Somalië, Burkina Faso, Oeganda, Zambia, Malawi, Afghanistan, Mozambique, Zuid-Soedan, Nigeria en Liberia tussen de vijf en zes de neus.

Voorkomen is beter dan genezen, nietwaar.

Al moet ik zeggen dat de oplossing die jullie vrienden in Melbourne hebben gevonden voor mensen die wél geboren zijn mij ook wel aanspreekt.

Het nieuwsstation Nine News meldt althans dat een paar honderd Extinction Rebellion-aanhangers aldaar op Inverloch Beach bij een demonstratie letterlijk hun kop in het zand hebben gestoken.

Als jullie daar nou eens met al die miljoenen aanhangers van jullie een wereldwijde actie van maken?

Zo maken wel meer sektes collectief een einde aan het onweer in hun hoofd.

En dan krijgt ome George qua impact eindelijk eens waar voor zijn geld.

Groet,

JanD

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties via Back me en incidentele giften via Bunq me.

Films en series

Aan de klimaatramp-gelovers

Beste klimaatramp-gelovers,

Ik kwam gisteren ergens een boekbespreking tegen, die ik ook jullie niet wil onthouden.

Ga er maar even goed voor zitten.

Komt-ie:

Ik had geen boek moeten schrijven over hoe mijn gezin zich de afgelopen jaren voelde. Maar ik moest wel. Want we voelden ons klote. Ik voelde me klote. Mijn man voelde zich klote. De kinderen voelden zich klote. En daar moesten we over schrijven.”

Nu is er dus dat boek.

Waarin we de ik-figuur leren kennen. De ik-figuur is de moeder. Maar het etiket ‘ik-figuur’ past haar beter. Ze is meer ‘ik-figuur’ dan moeder. 

De ik-figuur was vroeger een verlegen meisje. Ze stotterde zo erg dat ze op de basisschool jarenlang logopedie kreeg. Maar als ik zong werd alles simpel en vanzelfsprekend. Daar was niets wat ze niet kon. 

Later, toen ze studeerde, kreeg ze te horen dat ze de misdaad had begaan ‘er niet bij te horen’. Ze trok zich terug, sloot zich op in haar appartement en daar, vierhoog in een studentenflat, vond ze een heel eigen manier om de onrust en angst te laten verdwijnen. 

Het enige wat ze hoefde te doen was heel veel eten en haar vingers in haar keel steken. Daarna voelde ze zich weer super. Het was gewoon een kwestie van braken, dan verdween die steen in haar maag, en soms bleef hij dagenlang weg. Het probleem was alleen dat ze niet kon zingen als ze overgegeven had. En omdat ze niet kon leven zonder te zingen, was ze ineens gedwongen te kiezen. Ze koos voor zingen. En zingen heeft haar leven gered.

Of we daar blij mee moeten zijn, dat moet je straks zelf maar beoordelen.

De ik-figuur is er dus nog. 

En ze vindt zichzelf vrij hopeloos. Ze is niet goed in praktische dingen. Ze heeft geen rijbewijs. Toen ze twintig was, warmde ze brood op in de oven met het plastic er nog omheen. En het is haar nooit gelukt om in te loggen bij internetbankieren en haar rekeningen te betalen.

Ze ‘heeft’ ook ‘iets’. Ze wil dat de psycholoog vaststelt wat. Na honderden uren lezen weet ze het vrij zeker, maar ze wil het zeker weten. Tijdens het neuropsychologisch onderzoek probeert ze haar gedachten terzijde te schuiven, maar de ruis dringt naar binnen en dringt overal doorheen, voortdurend. Haar gave en haar vloek. Haar superkracht die bijna altijd een hulpbron was, maar waar ze geen controle meer over heeft. 

Er staat een raam op een kier en buiten kwetteren wat vogels op F9, met de terts in de basis en de 9 op het viergestreept octaaf. Het is vals. Het ligt de hele tijd iets te hoog en stoort de ik-figuur zo erg, dat ze niet hoort wat de psycholoog zegt. Het doet pijn. Fysiek pijn. Er rijdt een motorfiets over straat in G, F, D, E en ES en die toon is veel te laag in verhouding tot het F9-akkoord van de vogels. Een piepende deur, een notitieblok en een schrapende stoel vormen een cluster en haar lichaam gilt het uit van de pijn. 

De diagnose komt. Ze heeft ADHD. Ze noemt zichzelf ‘een typisch voorbeeld van de superkracht waar iedereen het over heeft’. Die vaak benadrukt wordt, maar die helaas maar heel weinig mensen bezitten, omdat ze het toeval niet aan hun kant hadden.

Doordat de ik-figuur dus nog leeft en wel íets praktisch kan, al is het maar neuken, is ze moeder geworden. 

Baby

Ze kent niemand met een beter gehoor dan haar tweede kind. Ze heeft nog nooit iemand gehoord of gezien die muziek sneller onder de knie krijgt dan het tweede kind.

Het tweede kind is, zo heeft de ik-figuur vastgesteld, hoogsensitief. En kan in gezelschap van de ouders de controle loslaten en alle frustraties eruit gooien over geluiden, smaken, kleren en alles wat te veel en te lastig is om binnen te laten komen.

Het tweede kind verzint spelletjes die te moeilijk zijn, spelletjes die ontsporen en dwangmatig worden en als het niet gaat zoals het tweede kind wil, wordt het tweede kind razend op de ouders.

Op een dag rijden ze naar de spoedeisende hulp van het kinderziekenhuis met schrammen op hun handen en armen en hun gezicht. Ze hadden geschreeuwd. Ze hadden deuren kapot getrapt. Ze hadden gekrabd. Ze hadden tegen muren geslagen. Ze hadden gevochten. Ze hadden gehuild. Ze hadden gesmeekt om hulp.

Als het tweede kind naar school moet, nemen ze ruim de tijd. Het tweede kind moet namelijk allerlei straatstenen vermijden. Het tweede kind moet altijd het linkerbeen eerst neerzetten en als dat fout gaat, moet het tweede kind opnieuw beginnen. En de ik-figuur moet net zoals het tweede kind lopen, wat lastig is omdat de ik-figuur langere benen heeft. Het is nog geen kilometer lopen, maar het kost bijna een uur.

De muziek dreunt en er zijn acht kinderen aan het streetdancen. Het negende kind, het tweede kind, danst helemaal niet. Het tweede kind staat midden in de zaal met de handen voor de oren te snikken. Het tweede kind trilt over het hele lichaam. Voor de ik-figuur en het tweede kind vertrekken, omhelst de ik-figuur het tweede kind. Het is voor het eerst in heel lange tijd dat de ik-figuur haar lieve kleine tweede kind in haar armen mag houden. Het is voor de ik-figuur als thuiskomen na een leven in ballingschap.

Het tweede kind wil ook niet naar gym. Want bij gym moet je harde ballen tegen elkaar aangooien. En harde ballen doen pijn. Het tweede kind wil niet naar gym, want dan moet je allerlei sporten doen met als doel elkaar te verslaan. Het tweede kind begrijpt niet waarom ze in plaats daarvan niet kunnen dansen.

Het tweede kind wil ook niet naar handenarbeid, want het tweede kind is doodsbang voor alle machines. En het tweede kind wil ook niet kaarten in de pauze, want niemand begrijpt de regels van het tweede kind, waarbij de dame de koning altijd verslaat.

Het tweede kind krijgt uiteindelijk de diagnose ADHD, met trekjes van asperger, OCD en oppositioneel-opstandige gedragsstoornis. Als de alimemazine van het tweede kind een keer niet op voorraad is, kan de ik-figuur dat nauwelijks bevatten. Zonder de medicijnen kunnen ze hun bestaan net zo goed opdoeken, vindt ze. Zonder stort alles in.

Voor het tweede kind werd gemaakt, hadden de ik-figuur en haar man blijkbaar al een keer eerder seks gehad. Er was namelijk al een eerste kind.

Dier

Het eerste kind huilde altijd. Als het moest gaan slapen. Onderweg naar school. Tijdens de lessen. En in de pauzes.

De leraren belden bijna elke dag met de ouders. De vader moest het eerste kind dan meenemen naar huis. Naar Moses, want alleen Moses hielp. Urenlang zat het eerste kind de golden retriever te aaien en over zijn vacht te strelen. De ouders probeerden van alles, maar niets hielp. 

Het eerste kind verdween in een soort duisternis en functioneerde eigenlijk niet meer. Het hield op met pianospelen. Het hield op met lachen. Het hield op met praten. En het hield op met eten.

En het krijgt de eerste angstaanval. Het eerste kind maakt een geluid dat de ouders nog nooit hebben gehoord. Het slaakt een helse kreet die meer dan veertig minuten aanhoudt. Het is de eerste keer dat de ouders het eerste kind horen schreeuwen sinds het een zuigeling was.

Het eerste kind is slim, zegt de ik-figuur. Het heeft een fotografische geheugen en kan bijvoorbeeld alle hoofdsteden ter wereld opdreunen. Ook kent het eerste kind alle hoofdsteden van eilandengroepen. Als de ik-figuur vraagt: ‘Kerguelen?’ antwoordt het eerste kind: ‘Port-aux-Francais’. ‘Sri Lanka?’ ‘Sri Jayewardenapura Kotte’. En zegt de ik-figuur ‘Andersom?’ dan komt het antwoord net zo snel. Maar dan dus andersom. 

Het eerste kind kan het periodieke systeem binnen een minuut opzeggen, maar het irriteert het eerste kind dat het van een aantal elementen niet weet hoe je ze uitspreekt.

Er volgt een neuropsychologisch onderzoek. Het eerste kind heeft asperger, hoogfunctionerend autisme en OCD, de dwangstoornis. De psycholoog zegt dat ze het eerste kind ook de diagnose ‘selectief mutisme’ kunnen geven, maar vaak groeien kinderen daar in de loop der tijd vanzelf overheen.

Bij de schoollunch krijgen ze hamburgers, maar het eerste kind kan niet eten. Het is warm en druk in de kantine. Het geluidsniveau is bijna oorverdovend en plotseling is dat vettige stuk vlees op het bord van het eerste kind geen stukje eten meer. Het is een vermalen spier van een levend wezen met gevoelens, bewustzijn en een ziel. Het eerste kind huilt en wil naar huis, maar je mag niet naar huis want hier in de eetzaal moet je dode dieren eten en over merkkleding, make-up en mobiele telefoons praten.

Het eerste kind sms’t naar de ik-figuur dat het kantinepersoneel op school de rijst heeft weggegooid omdat er geen sticker met datum op zat, wat wel moet, maar door die dwangstoornis kan het eerste kind niet eten als het kranten, papier of stickers ziet en daarom is het lastig om het eten voor op school dat de ouders thuis klaarmaken te merken, en dat hebben ze al zo’n honderd keer uitgelegd en nu moet de ik-figuur naar huis om nieuwe jasmijnrijst te koken.

Tussen 2035 en 2040 moet de CO2-uitstoot van alle luchtvaart, alle zeevaart en alle andere transport naar nul. We moeten tegen die tijd allemaal veganist zijn, zegt de ik-figuur.

‘Als de wetmatigheid dat alles groter, sneller en meer moet, tegenover onze gemeenschappelijke overleving komt te staan, dan staat er een nieuwe wereld voor de deur. Een wereld waarin een klein meisje dat is uitgerust met een Instagram-account en een foto van een ijsbeer net zo’n effectieve verdediger van onze gemeenschappelijke veiligheid kan zijn als alle legers van de wereld bij elkaar’.

Haar eerste kind is dat kleine meisje...”

En jullie lopen allemaal als makke schapen achter dat eerste kind aan.

Gaatje in je hoofd.

Groet,

JanD

Wil je dat het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ ook in 2020 blijft verschijnen? Doe dan een vaste maandelijkse donatie via Back me of een incidentele gift via Bunq me.

Kerst

Aan Mark Rutte

Mobile

Meneer Rutte,

U moet zich in een moment van zelfreflectie ook weleens afvragen hoe u de compliménten van de Tweede Kamer en het staatsvriendelijke deel van de Nederlandse pers kunt krijgen voor alle ellende waarin u het land hebt gestort, stort en nog zult storten.

Voor het desastreuze klimaatbeleid, dat zorgt dat de bouw stil ligt, dat wanhopige boeren zich binnenkort gaan opknopen en dat gezinnen in de financiële ellende jaagt (met uw verplichte ‘van het gas af’).

Voor het verérgeren van de uitstoot van stikstof, fijnstof en koolstof door miljarden van onze euro’s in die belachelijke biomassa-centrales te stoppen.

Voor het tekenen van het Verdrag van Marrakesh, dat de wettelijke basis zal blijken onder een ongebreidelde komst van economische vluchtelingen (lees: uitkeringstrekkers) van het Afrikaanse continent.

Voor de nu al open grenzen, waardoor normale Nederlandse mensen, die zonder ‘voorkeursbehandeling’ dus, helemaal klem zitten op de woningmarkt, waardoor de zorg onbetaalbaar is geworden en waardoor ons ooit zo mooie sociale zekerheidsstelsel op springen staat.

Voor de staat van het onderwijs.

Schoencadeaus (NL)

Voor de ontmanteling van de politie, die aan het aanpakken van echte criminaliteit niet toekomt, waardoor de veiligheid van de burgers steeds minder vanzelfsprekend is.

Voor de ontmanning van de politie, die de autochtone bevolking jaarlijks in het gezicht spuwt als er weer ergens geknuffeld moet worden met moslims tijdens een iftar.

Voor de orgaandonatiewet, die zorgt dat de staat vlak voor ze echt dood zijn over de organen van twee miljoen laaggeletterden kan beschikken.

Voor het cadeau doen van nóg meer soevereiniteit aan dat waanzinnige Vierte Reich-project in Brussel in het algemeen en voor het ons opzadelen met die krankzinnige megalomane narcist Timmermans in het bijzonder.

Voor de Koningin van de Kiezershaat, Kajsa Ollongren.

Voor de ingrepen in de pensioenen van de mensen die dachten dat hun verplichte ‘spaarpot’ in goede handen was.

Voor het buigen voor de terreur van (soms zelfs criminele) Social Justice Warriors, die er, met dank aan uitkeringen en de subsidietiet, een dagtaak van hebben gemaakt om het gewone te criminaliseren en het ongewone aan ons op te dringen, van gendergezeik tot roetveegpiet.

Voor de doofpotten op het ministerie van Justitie en Veiligheid.

Voor het politieke proces met de voorgedrukte aangifteformulieren tegen uw politieke opponent Geert Wilders, dat niet alleen schandalig is in de richting van de PVV-leider, maar ook een duidelijk signaal naar de rest van Nederland: als de VVD het wil, wordt u vermorzeld (zie ook: Roelie Post).

En inderdaad, zo kan ik nog wel even doorgaan (had ik de islamisering van ons land al genoemd?).

Maar ik begon over een methode die er voor zorgt dat u niet wordt gevíerendeeld voor wat u ons allemaal heeft aangedaan, maar dat u juist wordt toegejuicht in de Tweede Kamer en de staatsvriendelijke media (dan volgen de onnozele stemschaapjes vanzelf wel).

Nou, die is er dus.

En die gaat als volgt.

U kleedt zich in stemmig zwart.

U snijdt een ui.

U slikt een paar keer opzichtig.

U zegt sorry.

U prevelt het bekende “lessen voor de toekomst”-mantra.

U toont zich voor één keer nederig door alle ingediende moties met de woorden “oordeel Kamer” te omarmen.

Kijk maar:

En als dan, net als gisteren bij VVD-minister Cora van Nieuwenhuizen (wier ministerie de dood van vier kinderen in een Stint in Oss op het geweten heeft), de PVV een poedel de ring in stuurt en die mannen van Forum voor Democratie belangrijker dingen te doen hebben dan zo’n debat (geen grap), krijgt u in één keer verschoning voor álles.

De Kamervoorzitter zal spreken van een “respectvol debat”, de couranten zullen benadrukken dat op de publieke tribune iemand “dank u” tegen u zei.

En de Firma Over Lijken BV kan dóórrr…

Groet,

JanD

PS. Me nieuwe nieuwsbrief is uit!

Wil je dat het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ ook in 2020 blijft verschijnen? Doe dan een vaste maandelijkse donatie via Back me of een incidentele gift via Bunq me. En anders lekker niet. Vrij land.