Aan Mark Rutte

Meneer Rutte,

Heel lang geleden werd ik als jeugdbestuurslid van de badmintonclub Blue Sky in Bergambacht geïnterviewd door Frank Hitzert van de Schoonhovense Krant.

Ik was 17.

En een saai potlood.

Uit dat hele interview (dat er later toe zou leiden dat ik een kans kreeg in de journalistiek en ben gaan doen wat ik ben gaan doen) herinner ik me weinig.

Maar één ding wel.

De zin: “Later, als ik bijvoorbeeld kinderen krijg, moet de opvolging wel geregeld zijn.”

Een paar jaar later kwam ik Thea, de tegenwoordige mevrouw Dijkgraaf, tegen.

Ik was net 22, zij 24.

Tijdens een van onze eerste avondjes uit vroeg ik of zij kinderen wilde.

En als ik haar moet geloven (en dat doe ik altijd blind) voegde ik er aan toe: “En wil jij dan een paar jaar thuis blijven om voor de kinderen te zorgen?”

Vrij ongepast natuurlijk.

Ik zou er zelfs aan hebben toegevoegd: “Want anders heeft verkering geen zin.”

In 1989 werd onze oudste zoon Pim geboren, in 1992 onze jongste zoon Bob (en mevrouw Dijkgraaf werd freelance journalist en werkte ‘vanuit huis’ voor ze enige jaren later weer gewoon ‘een baan’ nam).

Wat ik hiermee wil zeggen?

Afgezien van het feit dat ik als jonge twintiger volstrekt ongeëmancipeerd was?

Dat ik per se kinderen wilde.

Ik begreep níets van mensen die géén kinderen wilden.

Die waren er in die tijd echter volop.

Enerzijds was er bij velen paniek in de portemonnee.

Dat kwam door de nasleep van de oliecrisis, de massale werkloosheid en bijvoorbeeld een hypotheekrente van 12 procent.

Anderzijds was er bij velen pijn in het hart.

Dat kwam door de angst voor een kernoorlog, die op 29 oktober 1983 leidde tot de grootste demonstratie ooit in Nederland, met 550.000 deelnemers (op een bevolking van 14,3 miljoen).

Die paniek in de portemonnee had ook mij stress kunnen bezorgen.

Medio 1983, tijdens mijn eerste jaar in dienst bij het Rotterdams Nieuwsblad, ontving ik een ontslagbrief. Er moest bij uitgeverij Sijthoff Pers bezuinigd worden en de ontslagen werden geregeld volgens het LIFO-systeem.

Last in, first out.

Albert IJdens, de secretaris van de hoofdredactie, zei tijdens het overhandigen van die brief: “Maar maak je geen zorgen, het gaat pas over een halfjaar in en zodra er iemand bij een van onze kranten vertrekt, kun jij blijven.”

Al enkele weken later belde hij om me te feliciteren.

Er was een collega overleden.

Gevaar afgewend.

Pijn in het hart over kernwapens heb ik eerlijk gezegd nooit gevoeld.

Dat was zo groot, een kernoorlog, en zo níet beïnvloedbaar door mij, dat ik er heel goed in slaagde om me er van af te sluiten.

Bovendien: het was 1983.

De Tweede Wereldoorlog zat nog vers in ieders geheugen.

We hadden in Europa een Europese Economische Gemeenschap (EEG) van twaalf geciviliseerde landen, die “nooit meer oorlog” als kernwaarde had (de EEG nog wel).

Kortom: mijn kinderwens bleef recht overeind staan.

En gelukkig maar, want Pim en Bob Dijkgraaf hebben ons leven verrijkt.

Kom ik nu bij u.

U viert vandaag een feestje.

U bent de langst zittende premier van Nederland.

Normaal gesproken zou ik u daar, beleefdheidshalve, mee feliciteren.

Maar ik kan het niet.

Ik doe het niet.

Want als ik me ten diepste realiseer welke invloed u op mij persoonlijk heeft gehad, word ik alleen maar heel verdrietig.

Ik vraag me namelijk regelmatig af: zou ik, als ik nú voor de keuze stond, in Nederland nog kinderen op de wereld durven zetten?

Zou ik ze dat aandoen?

Zou ik ze u aandoen?

Het antwoord is: ik weet het echt niet.

U heeft de inwoners van dit land met uw beleid én uw mentaliteit zoveel leed bezorgd, dat ik niet meer onbevangen “Ja” zou zeggen.

Duidelijker dan dit kan ik niet maken wat ik van u vind.

And the worst has yet to come.

Want zelfs nu 82 (!) procent van alle stemgerechtigden (en zélfs een meerderheid van uw eigen VVD-kiezers) zegt dat uw houdbaarheidsdatum verstreken is, in een onderzoek van nota bene uw eigen Staatsomroep, houdt u autistisch vast aan de macht.

Dus een felicitatie met uw record?

Ik krijg het echt mijn strot niet uit.

Groet,

JanD

PS. Het was even zoeken, maar toch gelukt: een cadeautje.

Disclaimer Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door maandelijkse donaties via Backme en losse donaties via Bunq. Waarvoor mijn dank. En die van mevrouw Dijkgraaf.

(Advertentie)

Aan Károly Illy

Meneer Illy,

Gisteren bracht het NOS Journaal het nieuws dat de Gezondheidsraad had geadviseerd om jongeren van 12 tot en met 17 jaar géén boosterprik te geven.

Wegens: heeft geen zin.

De Gezondheidsraad is de onafhankelijke wetenschappelijke adviesraad die regering en parlement adviseert op het brede terrein van de volksgezondheid en gezondheidszorg.

En wat gebeurde er toen?

U, de kinderarts, de voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde en het OMT-lid, gaf voor de miljoenmiljardste keer de voorkeur aan tv-lampen boven uw patiëntjes.

En u zei: “Het heeft weinig medische meerwaarde. Wel heeft het veel meerwaarde, of kan het veel meerwaarde hebben, voor veel tieners, ten aanzien van hun mogelijkheden om bijvoorbeeld naar het buitenland te gaan. En dat is ook welzijn, dat is ook gezondheid.”

Of kinderen even een spuitje in hun arm willen laten zetten in ruil voor een groen vinkje.

Zit u alsnog in de vaccinhandel?

Heeft u nieuwe instructies uit Brussel gekregen?

Ik vroeg me na die uitspraak van u eigenlijk vooral af: waar is PvdA-Kamerlid Attje Kuiken als je haar nodig hebt, om te pleiten voor het intrekken van uw BIG-registratie?

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! Voor óns welzijn.

Aan Paul de Leeuw

Beste Paul,

Ik ben groot liefhebber van Angela de Jong.

Nou ja, van de tv-recensies van Angela de Jong.

Maar deze week was ik het voor één keer volledig met haar oneens. Ze schreef dat ‘Op1’, dat jij sinds kort op de vrijdagavond presenteert met die ‘2 voor 12’-mevrouw, een ‘journalistiek programma’ is.

How wrong can she be?

Alle kijkers die gisteren wél het einde haalden van jullie gesprek met minister Hugo de Jonge (waarvoor die kijkers een groot compliment verdienen!) weet dat ‘Op1’ deep inside niet meer is dan de avondversie van het gezellige kwebbelprogramma ‘Koffietijd’, met soms een prachtige uitschieter in het human interest-segment.

Ik zal dat aantonen aan de hand van de vragen in de laatste 2 minuten en 30 seconden van het gesprek.

Jij: “Meneer De Jonge, u doet enorm hard uw… u werkt heel hard. U doet enorm uw best. Maar wat ik ook merk, een beetje, is dat u niet zo beloond wordt als… U bent natuurlijk ook lijsttrekker van het CDA. Nou ik weet niet of u zelf een beetje de peilingen bijhoudt, maar het is nu tussen de elf en veertien, dat is aanzienlijk minder dan u had…”

Juf Joosten: “Zetels.”

Jij: “Ja, sorry, zetels, ja. Eh… baalt u daar weleens van? Dat u denkt: jeetje.”

De Jonge: “Blablabla… nog lang geen verkiezingen… blablabla….”

 Sint 2020

Jij: “Nee, maar het zijn wel peilingen. En Rutte profiteert heel erg, van deze hele crisis.”

De Jonge: “Blablabla… vier maanden weg… blablabla… verantwoordelijkheden waarmaken… blablabla… onzettend mooi om te mogen doen… blablabla… rol van betekenis… blablabla… komt later…”

Juf Joosten: “Zoveel later is het ook niet, hè? In januari begint de campagne. In maart zijn de verkiezingen. Het moet toch frustrerend zijn om…”

De Jonge: “Blablabla… eerste taak is…”

Juf Joosten: “…om uw grote taak die u zo serieus opvat met ik weet niet hoeveel uur per week, dat het niet verzilverd wordt.”

De Jonge: “Blablabla… later… blablabla… crisis… blablabla… om daar leiding aan te mogen… blablabla… mooi om te mogen doen… veel energie… blablabla… zwaar… blablabla…”

Jij: “Gaat u met kerst wel een beetje vrij nemen?”

De Jonge: “Blablabla… proberen… blablabla… voor thuis…”

Jij: “Belangrijk.”

Black Friday 2020

De Jonge: “Natuurlijk… Blablabla… kinderen… blablabla… wilt ze meemaken… blablabla…”

Jij: “Hoe oud zijn ze nu?”

De Jonge: “Blablabla… 15… blablabla… 13… pubers… blablabla…”

Jij: “We hopen dat u een fijne kerst hebt en we hopen zo snel mogelijk met z’n allen ingeënt te zijn. Bedankt voor uw komst. Dankuwel.”

Het enige wat er nog aan ontbrak was dat Loretta Schrijver op de achtergrond een zwerfhondje aaide, dat  Koffietijd-kok Klaas heerlijke babyvoeding voor zijn baby Storm ging maken en dat Kauthar Bouchallikht aanschoof om te praten over de nieuwste hoofddoekmode binnen de meidenclub van het Moslimbroederschap.

Dan had Angela de Jong het concept ook begrepen.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! Als trotse vader van twee zoons zul je snappen waarom ik dit koos.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Margriet van der Linden

Beste Margriet,

Gisteravond had jij in je talkshow ‘M’ vier kinderen te gast.

Zij juichten met je mee over de uitslag/tussenstand van de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Ik heb de meeste van hun antwoorden op jouw ‘vragen’ eens rustig uitgetikt vanochtend.

Kate (9), over het moment waarop ze hoorde dat de Amerikaanse media Joe Biden hadden uitgeroepen tot president-elect: “Mijn moeder keek op haar Whatsapp en toen zag ze overal staan ‘Hoera’, ‘Hoera’ en toen keek ze op het nieuws en toen zag ze dat Joe Biden had gewonnen en toen waren we echt heeeeeel blij.”

Milou (11), over waarom ook zij in een jubelstemming geraakte: “Joe Biden wil heel graag iets voor het klimaat doen. En voor de zorg. En daar ben ik heel erg blij mee.”

Waïl (12): “Biden wil dingen rechtzetten die Trump wat slecht heeft gedaan. Hij heeft de klimaatakkoord verbroken, met Europa. Dus hij heeft heel veel banden gebroken met andere landen en dat vind ik jammer.”

Darryl (14), over het feit dat Trump hetzelfde doet als de Democraat Al Gore in 2000, namelijk de uitslag aanvechten: “Best wel erg. Het is natuurlijk een democratisch land en elke stem is eigen, dus elke stem moet gewaardeerd worden. En op het moment dat je vindt dat er is gefraudeerd, is het best wel erg als iedereen gewoon een stem mag uitbrengen, dat echt eigen is. En het is natuurlijk van belang dat je het als president dan accepteert. Je hebt je vier jaren gemaakt en die moet je dan proberen af te staan als je de verkiezingen niet hebt gewonnen.”

Kate (9), over de taken van een Amerikaanse president: “Goed voor je land zorgen. Dat ze blij blijven en dat je goed voor hun zorgt. En dat het niet allemaal in de soep loopt.”

Waïl (12), over het belang van een pigmentverwende vice-president met borsten: “Dat is belangrijk. Ik vind dat niet altijd dezelfde mensen de baas moeten zijn over het land. Vaak is het een man, met een witte huidskleur. En dit keer is het best wel bijzonder. Een vrouw, met een donkere huidskleur. Dat geeft wel wat aan, ja.”

Milou (11): “Andere kinderen kunnen dan bijvoorbeeld denken van: oké, als ik heel graag president wil zijn, dan kan dat misschien ook wel. En dat meisjes misschien in andere landen, waar wat minder rechten zijn voor meisjes, dat daar misschien ook weer meer rechten komen.”

Kate (9): “Ja, ik ben het helemaal eens met Milou en ik denk dat het heel veel meisjes ook aanspreekt om te doen, niet bang te zijn om eigenlijk te doen wat ze willen doen en dat ze dat… ja.”

Gezondheid

Waïl (12), nog even terugkomend op hoe zijn weekend verliep: “Ik was dit weekend best wel opgelucht. Want ik vond ook dat er verandering nodig was. Ik vind het belangrijk ja, omdat Europa ja… We willen een goed band met Amerika en daar is dus echt verandering voor nodig. Ja, met wat de president van nu heeft gedaan was, vond ik niet genoeg.”

Milou (11): “Ik was ook heel erg opgelucht, want Joe Biden wil heel veel goede dingen doen voor het land. En ik vond dat Trump niet genoeg deed. Hij was niet genoeg voor het klimaat, want het ijs is helemaal gesmolten over vijftien jaar en dan stijgt de zeespiegel ook en daar kan nog wat aan gedaan worden en Joe Biden wil ook heel graag wat aan het klimaat doen. Dus ik denk dat het ook wel gaat helpen.”

Darryl (14): “Even nog terugkoppelend van Camilla Harrison (bíjna goed, JD); ik vind het natuurlijk heel mooi en het moet ook voor kinderen een boodschap zijn dat als je iets wilt doen, moet je er echt voor gaan, want ze heeft sowieso ervoor gestreden en dat kan een ieder. Dus maakt niet uit of je nou wit bent of bruin, je kan er voor gaan. Het zit in je. En dit is het stukje moed die je bewijst dat je het kan.”

Waïl (12): “Het laat zien dat iedereen president kan worden.”

Milou (11): “Kleur maakt eigenlijk niet uit.”

En nu heb ik een vraag aan jou, Margriet.

Ben je bekend met de term ‘kindermisbruik’?

Groet,

JanD

PS. Als je nog een leuk cadeautje zoekt om voortaan aan die kids mee te geven: gevonden!

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)