Aan mijn landgenoten

Landgenoten,

Nederlanders kunnen enorm van elkaar verschillen.

Maar wie aan mensen vraagt waarom ze zich verbonden voelen met Nederland, krijgt vaak spontaan dezelfde antwoorden.

Onze Nederlandse taal, onze democratie, de gelijkheid van iedereen, ongeacht geslacht of seksuele gerichtheid, samen stand houden tegen het water, de feestdagen die we samen vieren, de gezelligheid…

En er is vooral één woord dat telkens weer terugkomt: vrijheid. Vrijheid is de vlam die in alle Nederlandse harten brandt. Dat klinkt poëtisch, maar het doet wel recht aan wat ik om me heen zie. Het valt me op hoe intens die vrijheid wordt beleefd.

Vrijheid is nooit gratis. Zij vraagt altijd iets van ons: vertrouwen in elkaar, redelijkheid, de bereidheid om elkaar ruimte te geven.

Iedereen die zich verdiept in wat vrijheid is, snapt waarom verdraagzaamheid zo belangrijk is. Als we mensen met een andere mening gaan bedreigen, ondermijnen we precies wat ons zo dierbaar is.

Om vrij te zijn, moeten we het dwarse denken toelaten. In onszelf en bij anderen.

Vrijheid betekent ook onherroepelijk: keuzes maken. In ons eigen leven en samen. Dat is moeilijk, maar we doen wél ons best. Hoe scherp de tegenstellingen ook zijn, het lukt toch telkens weer om oplossingen te vinden. Die bedrevenheid om met elkaar te praten en soms wat in te schikken, zullen we ook de komende tijd nog heel hard nodig hebben.

Een beetje afstand helpt om de dingen in perspectief te zien. Veel landgenoten die in het buitenland wonen, ontdekken met terugwerkende kracht hoe goed ons land is georganiseerd. Nederland is nog altijd een van de meest succesvolle landen van de wereld. Achter dat succes staan mensen zoals u en jij. Miljoenen professionals en vrijwilligers die er ook in moeilijke omstandigheden samen het beste van maken. Leerkrachten, politiemensen, artsen en verplegers. Ambtenaren en rechters. Boeren, bouwers en biologen.

Ook al kunnen de emoties soms hoog oplopen, Nederlanders hebben toch het gevoel bij elkaar te horen. Dat is onze grote kracht. Het draagt niet alleen bij aan een land dat goed presteert, maar ook aan een land waarin mensen gemiddeld genomen gelukkig zijn.

En toch…

In deze dagen van het jaar, nu het Kerstfeest wat rust brengt in de hectiek van het dagelijks leven, kunnen ook de twijfels naar boven komen. ‘Doe ik het wel goed?’ ‘Maak ik de juiste keuzes?’ ‘Ben ik wel echt gelukkig?’

Dat streven naar geluk is mooi, maar het mag geen obsessie worden.

Ook verdriet mag er zijn. Ook twijfels en gevoelens van eenzaamheid mogen er zijn. Ook mislukkingen en tegenslagen horen bij het leven.

In de jacht naar geluk en succes kunnen we onszelf soms voorbijlopen. We willen als vrije mensen het beste uit het leven halen, en verwijten het onszelf als dat niet lukt. We spiegelen ons aan anderen, leggen de lat hoog en presenteren graag een perfecte versie van onszelf aan de buitenwereld. Alsof er een taboe rust op onzekerheid en tekortkomingen.

Maar niemand is perfect.

Gelukkig maar.

Dit zeg ik ook tegen jonge mensen. Trek het je niet teveel aan als het eens tegenzit. Geef jezelf wat ruimte. Het is oké.

Geluk laat zich niet dwingen. Het is ongrijpbaar. Het komt plotseling, als een geschenk uit de hemel.

Als we nagaan wat ons het meest gelukkig maakt, dan geeft bijna iedereen hetzelfde antwoord: de mensen om me heen. Familie en vrienden, maar ook mensen die je misschien nauwelijks kent en die gewoon aardig tegen je zijn.

Geluk zit in onze verbondenheid met anderen. Laten we elkaar daarom niet loslaten. Laten we naar elkaar luisteren en begrip tonen. Laten we elkaar troosten en moed geven. Het helpt als iemand je aankijkt en tegen je zegt: ‘Het is goed’.

Met een luisterend oor, een uitgestoken hand of een arm om de schouder geven we elkaar het mooiste geschenk dat een mens aan een mens kan geven. Niet alleen deze Kerst, maar ook daarna.

Ik wens u allen – waar u zich ook bevindt en hoe uw persoonlijke omstandigheden ook zijn – een gezegend Kerstfeest.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje voor jullie allemaal!

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Pinokkio en Clowntje Clusterfuck

Hoi Mark, hoi Hugo,

Vanavond hebben jullie weer een uitzending van ‘Kleutertje Luister’.

De boze heks uit Duitsland heeft Mark vrijdag in Brussel een lijstje gegeven dat jullie vanavond om zeven uur live op televisie mogen voorlezen.

Jullie moeten van de boze heks uit Duitsland zeggen dat alleen de supermarkten, drogisterijen en benzinestations nog open mogen en dat de mensjes hun kerstcadeautjes via de computer moeten kopen.

Jullie moeten de mensjes van de boze heks uit Duitsland vertellen dat hun kindertjes na de kerstvakantie een week extra thuis blijven.

Jullie moeten van de boze heks uit Duitsland zeggen dat alle plekken waar de mensjes komen om bijvoorbeeld boeken te lenen, te spelen of naar schilderijen of aapjes te kijken (de boze heks noemde dat ‘Strömungsorte’, maar dat snappen de mensjes niet) dicht moeten.

Jullie moeten van de boze heks uit Duitsland zeggen dat de mensjes op Oudejaarsavond niet naar buiten mogen om de buren gelukkig nieuwjaar te wensen.

De boze heks uit Duitsland had het over ‘Sperrzeit’. Maar dat vinden jullie niet “gezellig” klinken, dus heeft Mark haar toestemming gevraagd om het woord ‘avondklok’ te gebruiken. En gekregen.

Joepie!

Want daarmee kunnen jullie bewijzen dat jullie heus niet alles doen wat de boze heks uit Duitsland zegt. Dat het heus niet zo is dat jullie de slaafjes van de boze heks uit Duitsland zijn.

Dat bewijs was er toch al.

Want de boze heks uit Duitsland vond ook dat jullie tijdens de drie kerstdagen maximaal tien familieleden boven de 14 jaar bij elkaar mochten laten komen.

Maar dat gaan jullie echt niet doen!

Lekker puh!

Kerst 2020

Hier blijft het bij vijf mensen. Zodat het gemiddelde gezin (opa, oma, twee kinderen, twee ‘schoonkinderen’ plus wat jong grut) nét niet gezamenlijk Kerstmis kan vieren.

Dat zie je wel vaker, dat de leerling de meester wil overtreffen.

Ook in slechtheid.

Wat een puinhoop.

En dat allemaal omdat het testen, het bron- en contactonderzoek, de corona-app, de routekaart en al die andere dingen waarvan Clowntje Clusterfuck de ‘product owner’ was, volkomen zijn mislukt. Waardoor jullie geloofwaardigheid volledig naar de ratsmodee is gegaan en veel te veel mensjes schijt hebben aan jullie regels.

Maar dat zullen jullie de mensjes vast niet vertellen vanavond.

Groet,

JanD

PS. Cadeautjes! Eentje voor Pinokkio, eentje voor Clowntje Clusterfuck.

UPDATE ‘Kleutertje Luister’ gaat door. Maar dan als toespraak van Pinokkio vanuit het Torentje. Dus dan weet je het wel.

(Advertentie)

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Jaap van Dissel

Meneer Van Dissel,

”Het RIVM heeft ook een grove berekening gemaakt van de gevolgen van de heropening van de horeca en culturele instellingen. Op langere termijn zou dat leiden tot zo’n 800 ziekenhuisopnames en 140 mensen extra op de IC. Met het oog daarop adviseerde het Outbreak Management Team volgens Van Dissel om de coronaregels niet te versoepelen, en het kabinet nam dat over.”

Het stond op de website van de staatsomroep NOS.

Laten we, for argument’s sake, eens aannemen dat de staatsomroep geen fake-news verspreidt.

Dan wordt de horeca- en cultuursector dus de nek omgedraaid om op langere termijn (!) 800 ziekenhuisopnames en 140 opnames op de intensive care te voorkomen.

Dat valt alles mee.

Want ze komen niet alle 800 tegelijkertijd in het ziekenhuis en ook niet alle 140 tegelijkertijd op de intensive care, maar blijkbaar verspreid over een langere periode.

Wonen

Dus dat moet, nu we al zo’n negen maanden weten dat er teveel IC-bedden zijn wegbezuinigd en er dus capaciteit is bijgekomen (note to self: even checken of Hugo de Jonge dit wél geregeld heeft, JD.), op te vangen zijn.

Mij lijken 140 over een langere termijn verspreide extra intensive care-opnamen een aanvaardbare prijs voor het redden van de horeca en de culturele sector.

Zeker omdat niet iedereen die in het ziekenhuis of op de intensive care terecht komt overlijdt.

Zeker omdat patiënten in de tweede golf veel korter op de intensive care liggen dan in de eerste golf.

Zeker omdat ze daardoor minder ‘vervolgschade’ oplopen dan in de eerste golf.

Zeker omdat niemand verplicht is horecapanden en culturele instellingen te bezoeken.

Je hóeft als je tot de kwestbare groepen behoort niet het (blijkbaar geringe) risico op te zoeken.

Kortom: die hele voortwoekerende sluiting van horeca en culturele sector is niet uit noodzaak geboren, maar omdat die sectoren blijkbaar in het kabinet worden ‘vertegenwoordigd’ door ministers en staatssecretarissen die geen deuk in een pakje boter weten te slaan.

Even checken.

Horeca: CDA-staatssecretaris Mona ‘het lek’ Keijzer.

Culturele sector: D66-minister Ingrid ‘Eh, eh, eh’ van Engelshoven.

Tja.

Kerst 2020

Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig.

En ik zal u nog iets vertellen.

Zo’n twee weken na Kerstmis begint óndanks de sluiting van horeca en culturele sector de dérde golf.

Uit een onderzoek van JD Research uit Eesterga onder 3731 deelnemers blijkt dat slechts 26,5 procent van de Nederlanders zich aan het kabinetsadvies ‘niet meer dan drie gasten aan de kerstdis’ gaat houden.

Zó sterk is de overredingskracht van Mark Rutte en Hugo de Jonge op de Nederlandse bevolking nog… Als zij het niet regelen, doen ‘wij’ het zelf wel.

Als ik u was, adviseerde ik die weggooiers om de horeca en culturele sector per direct -uiteraard met handhaving van de coronaregels- open te gooien.

Dat zou een hoop ellende voorkomen.

Groet,

JanD

PS. Je zou maar zo hard werken als u en nú al weten dat je in de parlementaire enquete voor de bus wordt gegooid door Rutte en De Jonge. Ter verzachting: cadeautje!

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Willem-Alexander

Bol.com Algemeen

Beste Willem,

Ik sla een keertje over.

Die hele kersttoespraak van je, waarin je ongetwijfeld gaat beweren dat Nederland een van de beste plekken ter wereld is om te wonen, werken en leven en dat we niet alleen goed voor onze naasten, maar ook voor moeder aarde moeten zorgen…

Ik geloof het wel.

Dat komt door Aafke.

Ik las vanochtend bij Aafke hoe stuk Nederland eigenlijk is.

Dit is het verhaal van Aafke.

Maar eigenlijk: het verhaal van Nederland.

“Afgelopen vrijdag ging het vrij plotseling niet goed met mij. Op zich niks nieuws: ik ben herstellende van een depressie en ben nergens in behandeling, dus ik modder wat aan en dat gaat weken goed en dan gaat het weer even mis. Ik voelde grote paniek.

Nu weet ik in theorie wel wat ik moet doen in paniek, maar mijn paniek is meestal zeer groot en nogal destructief. Ik belde dus de crisisdienst. Ik kreeg een zeer chagrijnige mevrouw aan de lijn. ‘Ik zie hier dat je in behandeling bent bij de gebiedsdienst Stichtse Vecht.’ Ik kom niet uit dat gebied en heb nog nooit van die dienst gehoord. ‘Maar het staat hier in mijn systeem.’ ‘Welke naam staat er dan bij?’ *ze noemt de naam van een andere patiënt* ‘Ja, dat ben ik dus niet. Ik heet Aafke.’

Toen ze het goede dossier erbij had, zei ze: ‘Je bent hier niet in behandeling.’ Ik: ‘Nee, ik ben nergens in behandeling maar wel in crisis, daarom bel ik de crisisdienst.’ ‘Ja mevrouw zo werkt het hier niet hè? Bel maar naar je huisarts.’ Dus ik bel naar de huisarts. Aardige assistente aan de lijn. ‘Huh, de crisisdienst moet jou wel gewoon helpen. Ik ga ze voor je bellen.’ Dat deed ze, en een kwartier later werd ik weer gebeld door de crisisdienst. Ik kreeg een vrouw aan de lijn die ik in oktober ook al sprak.

‘Huh,’ zei ze, ‘ik dacht dat ik de huisartsassistente aan de lijn zou krijgen om uit te leggen waarom je hier niet heen kunt.’ Ik: ‘Ja, ok, maar ik ben dus aan de lijn en ik heb hulp nodig.’ Zij: ‘Zo werkt het hier niet hè. Je hebt de afgelopen maanden al twee x eerder gebeld en je hebt allebei die crises overleefd, dus zo ernstig is het allemaal niet. Bel je huisarts maar.’ Dus ik bel terug naar de huisarts. ‘Je eigen huisarts is op vakantie, wil je teruggebeld worden door een andere?’ Ik: ‘Prima.’ Nooit meer wat gehoord.

Je zou kunnen zeggen: je leeft nog, dus zo ernstig wás het niet. Maar holy hell, ik vraag me af hoeveel mensen zo door de kieren van de falende GGZ vallen zeg. Er is géén hulp. Ik denk steeds: wat als ik niet nog reservepillen had liggen? Of alleen thuis was geweest? Wat dan? Wat moet je doen om te “bewijzen” dat het echt erg is? Dit soort systemen brengt mensen ertoe destructief gedrag te vertonen, terwijl een kort gesprek al zoveel had kunnen helpen.”

Geen incident, Willem.

Dit is Nederland anno 2019.

Aafke zei ook nog: “Ter nuancering: ik weet dat de mensen die in de GGZ werken echt betrokken zijn, maar compleet cynisch en kapot zijn door bezuinigen, waardoor ze niet de hulp kunnen bieden die ze zouden willen. Dat is killing als professional.”

Je ziet: Aafke verwijt het niet eens de mensen, maar het systeem.

Het is hetzelfde systeem dat de afgelopen jaren met die toeslagenaffaire honderden gezinnen in diepe ellende stortte en tegelijkertijd jouw drie frauderende tantes een paar miljoen belastingvoordeel opleverde toen je oma was overleden…

Toch een vrolijk Kerstfeest.

Ik hoop voor jou: met boom…

Groet,

JanD

Briefje van Jan’ wordt mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties via Back me en incidentele giften via Bunq me.

Eindejaars Deals (BE)