Aan Henk Otten

Dier algemeen

Meneer Otten,

Op 20 oktober 2016 schreef ik op verzoek van 50PLUS-fractievoorzitter Henk Krol een briefje waarin ik een “vertrouwelijk oriënterend gesprek” (Krols formulering) aanvroeg met de selectiecommissie van zijn partij.

Op 6 december 2016, een dag nadat ik de blunder had begaan lijsttrekker te worden van de a-typische politieke beweging GeenPeil, gaf 50PLUS-partijleider Jan Nagel een kopie van dat briefje aan iemand van de NOS. En hij en NOS-verslaggever Wilco Boom noemden het vervolgens “een sollicitatiebrief”.

Die dag ondervond ik twee dingen aan den lijve.

Ten eerste: ik wist dat er in de politiek grote ratten rondlopen, maar dat ze zo intens slecht zijn dat ze ook schaamteloos vertrouwelijke post naar buiten brengen om de potentiële concurrentie kapot te maken, had ik tóch niet verwacht.

Ten tweede: ik vind het volkomen terecht dat journalisten informatie die ze krijgen toegespeeld gebruiken, maar dat ze bij de keurige Staatsomroep een verzoek om een oriënterend gesprek “een sollicitatiebrief” noemen om je te kunnen framen als een ‘overloper’ als je na 20 oktober hoort van een veel aantrekkelijker alternatief, had ik tóch niet verwacht.

Kijk, zo’n Jan Nagel, dat is dus schuim. Een rat. Een vieze, vuile, smerige bloedhond.

En ik heb aan Henk Krol nadien nooit gevraagd of hij op de hoogte was van die actie van Nagel. Want sommige dingen wil je gewoon liever niet weten, omdat je toch een zwak voor iemand hebt. Dus nu hoef ik Henk Krol niet ook schuim te noemen. Of een rat. Of een vieze, vuile, smerige bloedhond. Officieel weet ik niet of Henk Krol schuim is. Of een rat. Of een vieze, vuile, smerige bloedhond.

Struisvogelgedrag natuurlijk, maar dat heb ik heel soms. Mijn moeder kon dat ook goed.

U weet al een beetje waar ik naartoe wil, hè?

U heeft vertrouwelijk WhatsApp-verkeer met Thierry Baudet aan een journalist laten lezen.

Uw doel was om Baudet te beschadigen, nu hij gratis in een privéjet uitstapjes naar Ibiza maakte met de billenmaat van Mark Rutte en een pakkenboer en die tripjes niet in het geschenkenregister van de Tweede Kamer heeft laten zetten.

De media zijn er gretig opgesprongen (terecht) en maakten er een vergelijkbare reis van als die van Alexander Pechtold en Kees Verhoeven van D66 naar Oekraïne in de aanloop naar het Oekraïne-referendum (begrijpelijk, maar niet helemaal terecht). Grappig detail: uw vrienden bij De Telegraaf zetten uitgerekend dit bericht níet achter een betaalmuur, om de VVD maar zoveel mogelijk te bedienen.

Ik vind dat Baudet een sukkel is als-ie zulke reisjes maakt (Kelder is een direct lijntje naar Rutte) en nog meer als-ie ze niet in dat register zet. Je moet in zijn positie namelijk gezeik voorkomen waar je kunt.

Maar ik vind sinds gisteren vooral iets van u.

U bent schuim. Een rat. Een vieze, vuile, smerige bloedhond.

U bent een Jan Nagel.

Uit mijn mond is dat ongeveer de grofst denkbare belediging.

Hij komt u toe.

Groet,

JanD

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Aan Neelie Kroes

Naar Buiten - Genieten

Beste mevrouw Kroes,

Héérlijk interview met u vandaag in het Algemeen Dagblad.

U gaat full-Diederik Samsom als u Mark Rutte oproept om de zalen in te gaan om het klimaatbeleid “beter uit te leggen”.

Tot nu toe laat Rutte liever zijn allerbelangrijkste adviseur Ben Verwaayen aan zijn boezemvriend Jort Kelder in het Staatsomroepprogramma Buitenhof (bekend van die andere topvrouw) uitleggen waarom de VVD zo geweldig goed bezig is.

Maar misschien luistert hij naar u.

Om aan te geven dat u zelf ook heel goed in staat bent om contact te onderhouden met gewone mensen die aan den lijve ondervinden wat bezuinigingen en verplichte uitgaven van tienduizenden euro’s om van het gas af te gaan voor ze betekenen, bevat het AD-verhaal nog een leuke anekdote.

Naar Buiten - Inrichten

“Ter illustratie verhaalt Kroes hoe ze vorig jaar met één van haar Amerikaanse kleindochters bij Rutte in het Torentje langsging voor een ‘glaasje limonade’. ‘Ik zei tegen haar: dit is onze minister-president en dit is ons Witte Huis. Bij Obama was ze ook weleens geweest, omdat haar oom voor hem werkte. Rutte vertelde haar dat hij had geoefend hoe hij Trump een hand moest geven’.”

Uw kleindochter dacht blijkbaar: als Rutte niet naar de zaaltjes komt, dan gaat het zaaltje wel met oma naar Rutte.

En wat gebeurde toen? “Mijn 10-jarige kleindochter wilde ook wel wat advies geven, over het milieu. Dus ze gaf wat tips. Maar Mark vroeg: ‘Doen jullie daar dan wel voldoende aan?’ Ze zei: ‘Nee, want onze president…’ nou goed, dat was wel duidelijk. Even later staan we buiten en zegt ze: ‘Wat een aardige man is dat. Hij luisterde wel’.”

Wat u niet opviel, maar haar wel, was dat ook dit weer niet écht was. Fake. Zoals alles aan Mark Rutte fake is.

Want wat zei uw kleindochter tot slot?

“Maar hij maakte geen aantekeningen.”

Kortom: beleefdheidsluisteren. Een oor in, andere oor uit.

Tip voor de volgende keer: laat het meisje hem liever een sms’je sturen, net als de topmannen van Unilever, Shell en Tata Steel.

Dan voert-ie de opdracht wél meteen uit.

Groet,

JanD