Aan Jan Roos

Gozert,

Ik kan ook niet één keer een dagje gaan varen, hè?

Kom ik gisteravond thuis na een heerlijk rondje over de Friese wateren, zie ik allemaal van die Twitterhitsers juichen.

Die enge advocaat die al na twee weken als D66-Kamerlid opstapte omdat zijn positie door onthullingen van jonge mannen over seksueel grensoverschrijdend grensopzoekend gedrag onhoudbaar was geworden.

Ik krijg de naam van die Kaag-ontdekking niet uit mijn pen, dus beperk ik me maar tot zijn initialen.

S.S.

Ene Jo Horn.

Een oud-gemeenteraadslid en Tweede Kamerlid van de PvdA dat na zijn pensionering onder de naam @drjhamsterdam op Twitter een leuke dagbesteding heeft gevonden in het obsessief volgen van mensen zoals jij.

Hij schijnt zelfs allerlei screenshots over je te verzamelen in een archief.

Chris Aalberts uiteraard.

Die juicht nooit, die zuigt.

Nou ja, kucht.

Ken je hem?

Ik noem hem altijd het #kuch-mannetje, omdat hij zijn tweets vaak afsluit met de hashtag #kuch.

Dat #kuch moet (geloof ik) de suggestie wekken dat het #kuch-mannetje een heel belangwekkend tegendraads geluid laat horen.

Maar het wil mij maar niet lukken om de associatie te zien met de bekroonde Amerikaanse journalisten Carl Bernstein en Bob Woodward als het #kuch-mannetje zich meldt.

Ik denk altijd eerder aan de vieze man van Koot en Bie. Of aan een kinderlokker.

Geen idee waarom, maar het is nu eenmaal zo.

En dan moeten ‘dr. Marina’, die Rotterdamse fragmentjesverknipper, en de posse van de schoolkrantredacteur nog komen, om te dansen op je graf.

Ja, Jan, je wordt eerder door de strontkar overreden dan door de gouden koets.

Want wat is er gebeurd?

Je bent van Twitter gepleurd.

Niet omdat je de mensen die gisteren Amsterdam bezochten om bootjes vol LHBTIQA+’ers mensen te gaan kijken een fijne dag toewenste.

Ook niet omdat je iemand die daarop boos reageerde de typische Geenstijl- uitdrukking ‘ga eens dood joh’ toewierp.

Waarom wel?

Omdat een deel van de Twitter-community in een gecoördineerde actie besloot om jou wegens Jan Roos-haat te rapporteren.

Toen was er bij Twitter een algoritme (en heel misschien daarna ook nog een goedkope arbeidskracht in Berlijn of Dublin of thuis) die besloot dat jij je beledigend had gedragen.

En nu ben je je Twitter-account kwijt.

Het enige wat dat soort melders íetsje minder erg maakt dan de originele NSB’ers: ze doen het ook zonder financiële prikkel.

Ze hoeven er geen drie knaken voor.

Even gezamenlijk juichen met D66’ers als die S.S. en met zuignappen als het #kuch-mannetje is al beloning genoeg voor ze.

Het is grappig dat uitgerekend op de dag dat jij van Twitter verbannen werd het Deventer multitalent Özcan Akyol in zijn column opstel in het Algemeen Dagblad een pleidooi hield tegen anoniempjes en voor registratie van mensen op social media via hun Dig-ID.

Grappig, omdat veel van de mensen die hun vrije zaterdag bezig waren met ‘de kwestie Jan Roos’ zich in de categorie ‘anoniempjes’ bevinden.

Ik ben het overigens met die Akyol eens.

Al was het maar omdat wij nog gewoon van jouw tweets zouden kunnen genieten als het algoritme van Twitter ‘meldingen’ van anoniempjes niet zou meetellen.

Nu moet je een nieuw account maken en begint dat hele sneuneuzencircus weer van vooraf aan.

Ik vraag me trouwens wel af of ze nou echt niet doorhebben dat wat ze jou vandaag flikken, hen morgen kan overkomen.

Al kan het natuurlijk ook zo zijn dat mensen aan ‘jouw’ kant van het spectrum op hun vrije zaterdag wel wat beters te doen hebben dan gezamenlijk mensen aangeven bij een instantie.

Of dat die überhaupt het NSB-gen missen.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Handig, voor als je straks terugkeert.

Disclaimer Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door maandelijkse donaties via Backme en losse donaties via Bunq. Waarvoor mijn dank. En die van mevrouw Dijkgraaf.

(Advertentie)