Aan Jerry Afriyie

Elektronica Deals 2019

Beste Jerry,

Geweldige stunt, kerel!

In de Jerry-luwe periode tussen de Sinterklaasviering van 2018 en die van 2019 was het qua media wat stil rond jouw persoon. Hoe spannend is het immers voor de Publieke Omroep als een bijstandtrekker gaat stempelen?

Dus je besloot tot het houden van de ‘Grote Jerry Afriyie Racisme Test’. Dikke kans dat je Hans Nijenhuis van het Algemeen Dagblad bereid vond een en ander te sponsoren, want die heeft een track record in het kortstondig misbruiken van kansloze allochtonen in ruil voor een paar centen.

Hoe ging de test?

Je zette de volgende tekst op Facebook:

“Gisterennacht was ik op een semi-elite feestje. Ik was de enige zwarte persoon.

Ondanks wat ik met jullie ga delen was het een mooie avond en ik heb het verder naar mijn zin gehad.

Dus ik was de enige zwarte persoon. Ik werd drie keer gevraagd of ik de DJ was en drie keer waar ik echt vandaan kwam.

Bij de derde keer, toen de vraag “Waar kom je vandaan?” kwam antwoordde ik: de Bijlmer. Daarna kwam de standaard vervolgvraag met: “Nee, dat bedoel ik niet. Waar liggen je roots?”. Ik antwoordde Ghana en kaatste meteen de vraag terug: “En jij, waar kom je vandaan?”. Den Bosch! “Nee, ik bedoel waar je roots liggen.” Ik kreeg meteen een blik van meen je dit echt? (alsof alle witte mensen hun roots in Nederland hebben liggen).

Ikke: “Weet je het niet?” Hij: “Jawel. Den Bosch, toch?!” Ikke: “Vraag je het of zeg je het.” Hij: Duidelijk geïrriteerd “Ik zeg het.” Ikke: “Ok! Aangenaam, Den Bosch is een mooie stad.”

Waarom hij per se moest weten waar mijn roots liggen blijft een raadsel.

Afijn!

Dus drie mensen vroegen aan mij of ik de DJ was, terwijl ik in de keuken stond, op de gang en op de dansvloer (woonkamer). Men kon mij ook de vraag stellen: “Waar ken je de jarige van?”, zoals velen deden en ik bij velen. Maar men koos ervoor om hun aannames te laten zegevieren. Twee van de drie realiseersen zich meteen dat ze aan de enige zwarte persoon op het feestje de vraag stelden of ie de dj was (terwijl de dj achter de draaitafels stond te draaien, as we speak) en excuseerden zich. Wat ik waardeerde. De derde ging nog een stapje verder: “Ben je dan met de dj meegekomen?”

(Nee, ik ben met je puntpuntjepuntje meegekomen)

Nee dat zei ik niet, maar dacht wel iets in die richting.”

Tientallen, misschien wel honderden reageerders trapten in de val. De grappen over ‘bediening’, ‘taxi-chauffeur’ en andere beroepen vlogen in sneltreinvaart over internet. Waarin het AD en jij natuurlijk alle aanleiding zien om die lui van ‘racisme’ te beschuldigen, want eh… nou eh… want eh… gewoon daarom! Je mag aan iemand die je niet kent en voor het eerst ziet en wiens biologische voorouders zichtbaar geen autochtone Nederlanders waren nou eenmaal niet voor een praatje pot vragen waar zijn roots liggen. Is gewoon racisme. Sylvana zegt het zelluf!

Eerlijk gezegd stonk ik er zelf ook in. Ik zat in Eesterga alleen geen foute grappen te maken over de toilet boy ofzo, maar me op te winden over jouw stuitende arrogantie. What the fuck is er mis mee als mensen aan je vragen of je de dj bent?

Sorry, maar niet iedereen weet dat Nederland een groepje professionele klaagnegers heeft dat met behoud van uitkering loopt te janken over wat jullie overoveroveroveroveroverovergrootouders door hun overoveroveroveroveroverovergrootouders allemaal níet is aangedaan. Laat staan dat ze weten dat jij het gezicht van dat rondreizende racistencircus bent. Dus die lopen op een feestje tegen je op, die kennen je niet en die vragen beleefdheidshalve of jij die gozer bent die die geweldige muziek aan het draaien is.

Als je Sylvana had meegenomen, hadden ze háár gevraagd of ze de paaldanseres was.

Nou, dan gokten ze bij jou fout en bij haar goed.

So what?

Maar dat dacht ik allemaal voor ik doorhad dat Hans ‘alles voor de clickbait’ Nijenhuis er achter zat en we onderdeel uitmaakten van een Algemeen Dagblad-test die nog ranziger meurde dan de Haringtest.

Well played, bro!

Groet,

JanD

PS. Vanavond komt (nu echt!) me nieuwe nieuwsbrief uit. Meld je snel aan!

 

TOP 25 VAN 2018 (slot)

Oud & Nieuws 2018

Beste mensen,

Het was me het jaartje wel.

Exact 365 keer kwam ik om 5.09 uur mijn bed uit om te piskje, koffie te zetten, twee beschuitjes met pindakaas en hagelslag te maken en te zorgen dat jullie om 7.01 uur een nieuw ‘Briefje van Jan’ konden lezen.

En dit waren in 2018 de 25 best gelezen briefjes.

25

Briefje van Jan aan Hare Sylvana

Over een vermeende illegale au-pair, een huidskleur als business-model en Martin Luther King (de echte). (14 april 2018)

24

Briefje van Jan aan de Amalia-bashers

Over de kneuzen die op social media het uiterlijk van prinses Amalia weinig vleiend menen te moeten bespreken. (28 april 2018)

23

Briefje van Jan aan Kajsa Ollongren

Over de indirecte oproep van Josephina Goebbelgren aan een nieuwe Volkert of Mohammed B. om het te voorzien op Thierry Baudet. (3 februari 2018)

22

Briefje van Jan aan Ali B.

Over de directeur van een platenlabel die erg schrok omdat een Frans-Algerijnse zak stront een Frans-Algerijns zak stront bleek te zijn. (4 januari 2018)

21

Briefje van Jan aan Wendy van Dijk

Over het feit dat er toch ergens een halfzusje van me blijkt rond te lopen (met een hele nare man). (15 januari 2018)

20

Briefje van Jan aan Jesse Klaver

Over een trekpop van een links-extremistische mannetjesmaker die juichfilmpjes plaatst omdat-ie Nederland laat overlopen door Afrikaanse kansenparels en onze zakken leeg trekt om zijn klimaathobby te financieren.  (21 december 2018)

19

Briefje van Jan aan Alexander Pechtold

Over de vraag of we in ‘het nieuwe Europa’ D66-jokvrouw Kajsa Ollongren nog met Joseph Goebbels mogen vergelijken van de Brusselse en Haagse censuurpolitie. (16 januari 2018 – niet geheel toevallig de dag dat in het voormalig Joods Meisjesweeshuis Mangasien Tobiem Magadle Jethomoth aan de Rapenburgerstraat 171 in Amsterdam The Post Offline officieel werd opgericht).

18

Briefje van Jan aan Mark Rutte

Over hoe Harry Pater met één tweetje het in- en in-rotte karakter van de minister-president aantoont – plus geinig bonusmateriaal over een soortgenoot. (17 maart 2018)

17

Briefje van Jan aan Femke Halsema

Over een burgemeester van de foutste partij van Nederland die stoer vertelt dat haar stad helemaal geen ene reet te maken heeft met de Nederlandse wetgeving – en die voor die eerlijkheid ons aller waardering verdient (al krabbelde ze later uiteraard wel terug. (25 november 2018)

16

Briefje van Jan aan mijn tipgevers

Over ongetwijfeld goedbedoelende lezers die denken dat ik positief te motiveren ben als ze mij en ál hun 43 volgers op Twitter op doorgaans boze toon laten weten wat ik ‘moet’ doen of wat ik ‘niet durf’. En waarom ze de tyfus kunnen genieten, respectievelijk de kolere kunnen krijgen. (7 april 2018)

15

Briefje van Jan aan Eva Jinek

Over een zelfbenoemd topinterviewer die de hamvraag vergeet te stellen.  (9 januari 2018)

14

Briefje van Jan aan Geert Wilders

Over een politicus die keer op keer de hypocrisie in dit land blootlegt. (18 maart 2018).

13

Briefje van Jan aan Cailin Kuit

Over een leugenachtig gekkie op de lijst van BIJ1 dat uiteindelijk keihard uit haar rolstoel werd gedonderd door de hoofdfabulant toen die jongens van PowNed en Geenstijl maar bleven roeren waar het stonk. (8 januari 2018)

12

Briefje van Jan aan Patricia Paay

Over een zangeres uit de jaren ’80 die haar carrière heel lang heeft weten te rekken door uit de kleren te gaan voor geld, te trouwen met een miljonair voor geld en uiteindelijk hoofdrolspeelster te worden in haar eigen ‘film’ voor (smarte)geld. (29 mei 2018)

11

Briefje van Jan aan Mark Rutte

Over de man die loog over zijn eigen rol in de afgang van zijn jarenlange partner in crimeHalbe Zijlstra. (17 februari 2018)

10

Briefje van Jan aan Alexander Pechtold

Over waarom de omkoopneukhuteigenaar maar beter kan emigreren.  (15 april 2018)

9

Briefje van Jan aan rapper Boef

Over een laffe Wajonger. Een desterteur. En een jankmuil. Drie in één. (3 januari 2018).

8

Briefje van Jan aan Sylvana Simons

Over de voorvrouw van de Lekkende Wappies, die bij DWDD natuurlijk weer geen strobreed in de weg gelegd werd door de souffleur met ADHD. (17 november 2018)

7

Briefje van Jan aan Twan Huys

Over de grootste mismatch van de Nederlandse televisie in 2018 en hoe die Jenny Douwes naaide om zijn kijkcijfers wat op te krikken. (13 oktober 2018)

6

Briefje van Jan aan Geert Wilders

Over een politicus die dacht aan de veiligheid van zijn landgenoten, nadat hij andermaal zijn punt had gemaakt over de vredelievendheid van de ‘religie van de vrede’. (31 augustus 2018)

5

Briefje van Jan aan Jerry Afriyie

Over een crimineel, een racist, een homofoob, een nepdichter, een plagieerder, een grootheidswaanzinnige, een anti-democraat, een potentiële terrorist, een hitser, een provocateur en een opruier met foute vrienden. Meet Jerry. (17 oktober 2018)

4

Briefje van Jan aan Alexander Pechtold

Over het túig dat Thierry Baudet voor de bus gooide met de uitspraak: “Omdat we bij Wilders te laat waren…”. (5 maart 2018)

3

Briefje van Jan aan Peter R. de Vries

Over een man die praatjes heeft als media hem naaien en die vindt dat Jenny Douwes geen recht heeft op praatjes als media haar naaien. (14 oktober 2018)

2

Briefje van Jan aan Alexander Pechtold

Over hoe een slecht mens met behulp van de advocaat die een Demmink-deal maakte (!) trachtte zijn ex-minnares de mond te snoeren.  (14 september 2018)

1

Briefje van Jan aan Peter R. de Vries

Over een man die belangenverstrengeling in 2018 tot kunst verheven heeft. (24 november 2018)

Ik wens jelui genoeg gezondheid, goed gezelschap, geld en geluk in 2019!

Groet,

JanD

PS. Check ook mijn 99 woorden-columnpjes. Die kwamen eind 2018 terug.

 

Aan Naema Tahir

Mobile & Tablets
Beste Naema,

Heel soms, bijvoorbeeld als ik begin mei al lastig gevallen wil worden door Zwarte Piet-activisten op jacht naar herstelbetalingen, lees ik Trouw.

Soms kom ik dan iets tegen waarvan ik denk: dit verdient een breder publiek dan die krant. Zoals een column van jou.

Vind je het goed als ik ‘m hier doorgeef aan mijn lezers?

Vast wel.

Komt ie.

“Ik liep door een volle treincoupé op zoek naar een zitplaats en voorbij de glazen deuren, in de belendende coupé, zag ik de ideale stoel nog vrij. U kent dat wel. Die ene resterende zitplaats. Vrijstaand. Naast je geen mensen. Tegenover je geen mensen. En achter je een muur die je scheidt van de mensen daar weer achter. De troon in de trein. De eersteklasstoel in de tweede klas. De stoel die ik altijd als ik reis het eerste poog te spotten. En samen met mij vele reizigers.

Die stoel zag ik een stuk verderop. Maar tegelijkertijd zag ik in de verte tegenover mij een andere vrouw aan komen racen, die hem ook had gezien. Ze had een kleine voorsprong op mij. Ze was al in de coupé waar de stoel stond. Maar ze sjouwde een enorme koffer met zich mee en kon – de stakker – geen snelheid maken.

Eerlijk is eerlijk, zij was het eerst ter hoogte van de stoel, maar mijn tas was het eerste dat op het zitvlak belandde. Dat is het onuitgesproken teken dat je recht hebt op een stoel: als jij of iets van jou de stoel het eerste aanraakt. “Sorry,” fluisterde ik, draaide de vrouw de rug toe, deed mijn jas uit en nam plaats. De vrouw bleef even onbeweeglijk staan, blik strak op mij gericht, en droop toen af naar een andere stoel, naast een meneer, stond na twee seconden weer op, duidelijk niet tevreden en sleepte haar koffer naar een plek verderop. In de verte kon ik haar zien en zij mij.

Ik vermeed haar blik. Ik voelde geen enkele triomf. Ik schaamde me juist. Heel diep.

In de trein geldt de regel: wie het eerst komt, die het eerst maalt. Ik mocht doen wat ik had gedaan. Maar ik schaamde me toch. Waarom had ik haar de stoel niet gewoon gegund, spookte het door mijn hoofd. Nu had ze een negatief gevoel over mij.

“Geef nooit iemand de gelegenheid om slecht te denken over je,” is een oude wijsheid van mijn moeder. Mijn vader deed er nog een flink schepje bovenop: “Als je een ander slecht behandelt, dan geef je Pakistan een slechte naam!” Ja-ja.

In zijn collectivistische geest ben ik vertegenwoordiger van mijn oude vaderland en elke handeling, elke actie, straalt af op Pakistan.

Een vriendin van mij denkt in soortgelijke termen. Ze draagt een hoofddoek, ze is dus zichtbaar moslim. Als ze op straat een bedelaar ziet of een collectant, geeft ze altijd geld. Want dat straalt op alle moslims af.

Zowel de vrouw als ik had recht op de stoel. Maar je kunt er niet met zijn tweeën op zitten. Ik heb mijn recht opgeëist, met als gevolg een rotgevoel.

Als mens die een ander mens beter had kunnen behandelen. Maar ook als allochtoon en kleurling.

Want als ik wit was geweest had de vrouw misschien gedacht: “Wat een voordringer.” En meer niet. Maar nu heeft ze misschien ook wel gedacht: “Weer zo’n bruine natuurlijk.”

Natuurlijk, iedereen is gelijk. Maar ik merk toch de lading die zo’n situatie heeft.

Heb ik als allochtoon de plicht om me extra bescheiden op te stellen? Het voelt wel zo.”

Weet je, Naema, ik heb dat ook.

Nou ja, niet dat ik zo nodig op de troon hoef te zitten. En ook niet dat ik wedstrijdjes houd met mensen die minder mobiel zijn dan ik. En evenmin dat ik ze met een trucje met mijn tas dan versla en de ‘hoofdprijs’ incasseer.

Maar wel dat ik me zou schamen als ik me zo gedroeg.

Dat heeft niets te maken met mijn huidskleur. Of mijn newsboy cap.

Maar alles met opvoeding.

Je schaamde je omdat je wist dat je je uitstekende opvoeding verloochende.

Ik snap dat je dan de schuld liever bij iemand anders legt, liefst bij blanken.

Dat slaapt een stuk prettiger. En scoort beter in Trouw.

Groet,

JanD

PS. Koop voortaan gewoon een kaartje voor de eerste klas.