Aan Harriet Duurvoort

Lees alle reviews over The Cosby Show – Complete Collectie

Beste Harriet,

Op 8 december 2014 schreef jij in de Volkskrant over Bill Cosby het volgende:

“De vrouwen die Cosby beschuldigen waren veelal meisjes die het in de showbiz wilden maken. Het zijn er veel, maar er zitten ook veel zwakke verklaringen bij. Beïnvloedbare, vaak jonge meisjes die na soms dubieus misbruik – ‘ik denk dat Cosby mij verkracht heeft’ – nog decennia contact hielden, inclusief vrijwillig seksueel contact, en geld accepteerden. Volwassen vrouwen die in een hotelkamer een pil aannamen en zelf innamen. Een vrouw in wiens linkertepel hij kneep, in een café in Florida in 1973. Een vrouw die van Cosby een pil kreeg, knock out ging maar wakker werd naast een vriend van Cosby. Die gaf trouwens wel toe dat ‘slaapdrugs’ in de crazy eighties vaak door mannen en vrouwen genomen werden, for fun. Omdat er zeer veel geld in het geding is – de ‘feministische’ sterrenadvocate Gloria Allred eist 100 miljoen – lijken de verklaringen, als ik advocaat van de duivel speel, soms wat opportunistisch. Niemand heeft ooit aangifte gedaan, sommige incidenten zijn van vijftig jaar geleden en de verklaringen lijken soms een klap in het gezicht voor vrouwen die echt verkracht zijn.

Een ding is zeker: De oerdegelijke Cliff Huxtable van de wollen truien was een seksverslaafde superster. Of hij ook een verkrachter is? Een meisje dat met een beroemdheid ongedwongen – what’s in a word – van bil wil gaan, om de seks of om een rolletje, en vervolgens gedrogeerd wordt, is verkracht. Een date rape. Zo’n verkrachting gaat niet om mannen die ‘s nachts uit de bosjes hun slachtoffers belagen. Maar om het tijdens een met beider toestemming en in vertrouwen begonnen vrijpartij ineens onder geweld gedwongen worden tot allerlei handelingen die het slachtoffer niet wil. Of stiekem bedwelmd wordt. Dat is zeker traumatiserend.

Toch heb ik mijn twijfels of dit voor alle beschuldigers van Cosby opgaat. Maar ook dat is maar een gevoel. Te bewijzen valt er nooit meer iets.”

Vraagje.

Wanneer schrijf je zoiets over Harvey Weinstein? Of over de oude Bush? Of over Ruut Weissman? Of over Jappe Claes? Of over die viespeuk uit de televisiewereld die sinds Jelle Brandt Corstius bij Barend en Van Dorp nog tientallen (of meer) slachtoffers maakte en nog altijd maakt en van wie blijkbaar iedereen de naam weet, maar niemand ‘m vertelt?

Kortom: over whíte trash.

Groet,

JanD