Aan Hans Nijenhuis

 Hans,

Als het gaat om de vraag ‘How low can you go?’ weet jij het land toch telkens weer te verrassen.

Nóg lager.

Want wie is de eerste journalist in Nederland die een ‘ik-verhaal’ schrijft over hoe hij thuis een Oekraïense vluchteling opvangt?

Hans Nijenhuis, de voormalig hoofdredacteur van het Algemeen Dagblad.

“De deur gaat open. En vervolgens is daar dan Masja: twee dunne benen, een dikke jas, een grote muts en een verrassend klein rugzakje. ‘Welcome to Holland. You are safe here’.”

Kots.

Voor de zoveelste keer.

Eerder deed ik dat al toen je die talentloze treiterturk uit Zaandam zogenaamd een ‘baan’ als vlogger aanbood.

Om hem na drie filmpjes en nadat je hem voldoende had uitgemolken in de publiciteit de straat op te gooien.

Kots.

Of toen je bij een demonstratie van/met dat Volt- en D66-volk van de openbare ordeverstoorders ‘Extinction Rebellion’ werd opgepakt.

En je ’s avonds bij een talkshow zat te janken over “de aantasting van de persvrijheid”, terwijl je niet eens de juiste perskaart bleek te hebben.

Kots.

Of toen je de stekker uit de jaarlijkse Haringtest, Oliebollentest en Friettest trok. Dat waren nou net de producties die het Algemeen Dagblad in jouw tijd niet voor de woke-agenda maar voor de lezers maakte.

Je hád de door jou aangestelde keurmeester bij de Haringtest kunnen vervangen en de betwiste spelregels bij de Oliebollentest eerlijker kunnen maken.

Maar je draaide liever een van de kernwaarden van het AD (de consumentenjournalistiek) de nek om, zodat je bij de Matthijs’en van deze wereld de integere hoofdredacteur kon spelen.

Kots.

Of toen je stoere praat stond te verkondigen over het feit dat je Mark Rutte had verteld dat jij als AD-hoofdredacteur wel even zou zorgen dat Geert Wilders de volgende keer premier zou worden als Rutte weer de voorkeur voor een interview zou geven aan De Telegraaf.

Kots.

Of toen je vanwege een stel klagende vrouwen en een jaloerse webredacteur op de redactie je sterverslaggever Wierd Duk het leven dusdanig onmogelijk maakte dat hij naar De Telegraaf vluchtte.

Kots.

Of toen je dat malle hoofddoekmeisje, Hanina Ajarai, niet tegen zichzelf in bescherming nam nadat ze een column opstel inleverde waarin ze stelde dat ze geen seconde treurde om de doden van de aanslag op de MH17.

En je haar, nadat je die column tot de laatste druppel had uitgemolken op social media, als een baksteen liet vallen toen de kritiek losbarstte.

Kots.

Of toen je jarenlang bleek te hebben gezwegen over de #metoo-affaire bij je werkgever De Persgroep/DPG Media rond Jaak Smeets, de man die jou zijn zegen gaf bij je aanstelling als hoofdredacteur van het AD.

Kots.

Of toen je op het ‘Cross Media Congres 2020’ tijdens een lezing je eigen successen bezong. En je over de coronacrisis zei: “Een verhaal dat héél veel gelezen is, was: twee oudere mensen in Brabant waarvan de één overleed aan corona en binnen twee dagen de partner ook. Ze zijn samen begraven. En dan zat je nog met het probleem dat begrafenissen eigenlijk niet kunnen. Dat was hét verdriet van Brabant in één verhaal… Werd massaal gelezen, heeft heel veel abonnees opgeleverd.”

Ik herinner me dat verhaal nog goed.

Eerst overleed Doortje Opheij aan corona, twee dagen daarna Harry Opheij. Twee geliefde tachtigers, die tot hun dood actief waren in het verenigingsleven in het Brabantse Erp. Harry was daarvoor nog koninklijk onderscheiden en bedeeld met de gouden speld van de KNVB.

Voor het dorp Erp waren het mensen.

Voor Hans Nijenhuis zijn het “veel nieuwe abonnees”.

Kots.

Of toen je vol trots het onlangs wegens ‘haat’ gestopte door je opvolgster ontslagen labiele nichtje van Jan Roos (Saskia Noort) introduceerde als nieuwe columniste in de zaterdagkrant. Terwijl je die plek al min of meer had toegezegd aan een vrouw die veel meer aansluiting had bij het groot-Rotterdamse lezerspubliek van het AD (hoi, Fidan!).

Kots.

En nu staat er dus een verhaal van bijna 2000 woorden in het Algemeen Dagblad over de geweldige Hans Nijenhuis die de verdieping van zijn geweldige dochters Nadia (23, studeert tot de zomer in Noorwegen) en Hanna (25, is het huis al uit) wel beschikbaar wil stellen aan Masja (27, twee dunne benen, een dikke jas, een grote muts en een verrassend klein rugzakje).

En die dat Oekraïnse meisje op de parkeerplaats van een Van der Valk-restaurant oppikt met de woorden: “Welcome to Holland. You are safe here.”

Wat natuurlijk helemaal prima is.

Je moet het alleen niet aan de grote klok hangen ter meerdere eer en glorie van de firma Hans Nijenhuis door er een groot verhaal voor de krant van te maken, ongelooflijk narcistische natnek dat je d’r bent!

Overigens maakte ik me aanvankelijk wel zorgen over hoe safe dat meisje echt zou zijn.

Want de kop in het AD luidde: ‘Hans woont nu samen met Oekraïense Masja’.

Maar gelukkig loopt er ergens in je ik-verhaal ook nog een mevrouw Nijenhuis je huis binnen.

Dus ik ga er maar vanuit dat Masja’s moeder, die haar juist naar Polen stuurde omdat ze wilde dat haar dochter veilig zou zijn, er inderdaad gerust op kan zijn dat dat meisje niet misbruikt wordt door een man van middelbare leeftijd in een ver en onbekend land.

Niet óók nog fysiek, bedoel ik.

low ga je toch niet, Hans?

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Omdat bij jou de natuurlijke aanmaak ook ooit toch wel opdroogt?

Aan Christian Van Thillo

PG
Films en seriesFilms en series

Meneer Van Thillo,

U kunt trots zijn op uw voetsoldaten in Nederland.

Voor de meeste mensen hier bestaat de #MeToo-doofpot bij uw DPG Media, de Vlaamse uitgever van ‘onze’ kranten de Volkskrant, Algemeen Dagblad, Trouw en Het Parool, op z’n vroegst vanaf vandaag.

Want het was eindelijk op het NOS Journaal.

Ik loop een paar dagen op de goegemeente voor, omdat ik vrijdagmiddag heb geluisterd naar de podcast ‘The Gygs’, waarin werd verteld dat u zelfs keihard huilend bij podcastmaker Yves Gijrath aan tafel zat nadat u had moeten bekennen dat uw ‘superhoofdredacteur’ Jaak Smeets ontslagen was omdat hij seksueel grensoverschrijdend gedrag had vertoond en u had gelogen over zijn vertrekreden.

Maar laten we naar de voetsoldaten gaan.

Een heel bijzondere reactie kwam van Volkskrant-columnist Sander Schmimmelpenninck.

Die schreef op zijn geliefde scheldpodium Twitter de primeur van ‘The Gygs’ kapot.

“Ik ben even een weekend rustig in Zweden aan het klussen zonder Twitter en er worden allerlei clowns op het schild gehesen als onderzoeksjournalist. Nu gun ik champagnecharlatan Gijrath het beste, maar het was toch echt Mark Koster die al in 2017 in Quote schreef over Jaak Smeets en zijn ontslag bij DPG. Maar goed, wie checkt nog een ouwe koe dood anno 2022, hè kinders?”

Nou, ik.

In 2017 (Schimmelpenninck was toen hoofdredacteur van Quote) schreef Mark Koster over Jaak Smeets: “Smeets is opgestapt, naar verluidt, omdat hij niet kon opschieten met Isabel Alders, sinds 2016 hoofdredacteur van HLN. (…) Men rept zelfs over onheuselijke bejegening van vrouwelijk personeel, al zou dat laster kunnen zijn”.

“Naar verluidt”.

“Onheuse bejegening van vrouwelijk personeel.”

“Al zou dat laster kunnen zijn.”

LOL.

Als je dát een primeur noemt, ben je inderdaad meer geschikt om te acteren in reclamespotjes dan voor het vak van journalist.

Yves Gijrath slaagde juist waar alle ‘onderzoeksjournalisten’ faalden: hij kreeg bevestiging van DPG Media, van u persoonlijk ook,  dat gelogen was over de reden van Smeets’ ontslag en dat de #MeToo-affaire in de doofpot was gestopt.

Oók door de Nederlandse hoofdredacteuren.

Onder wie de toenmalige van de Volkskrant, Philippe Remarque, thans directeur en uitgever van de Volkskrant, Trouw en Het Parool (en de man van Volkskrant-columniste Sylvia Witteman).

Remarque zegt nu dat er sprake was van “geringe nieuwswaarde” omdat het ging om “een onbekende Belg”.

Bovendien: “Nu is iedereen op jacht naar dit soort schandalen, dat was toen anders.”

Zo kun je er ook tegenaan kijken als de superhoofdredacteur, de man die ook carrières bij de Nederlandse kranten van DPG Media kon maken en breken, tijdens etentjes “droevig begon te vertellen over zijn overleden moeder, vrouwen op schoot trok, probeerde te zoenen en met zijn hand in hun ondergoed zat”.

Die ‘onbekende Belg’ was dus de eindbaas van de meeste Nederlandse kranten én een persoonlijke vriend van jou, de allerhoogste baas van DPG Media.

Iets meer dan de pianist, zeg maar.

En wel goed dat de kranten waarvoor Remarque nu nog als directeur/uitgever verantwoordelijk is met het oog op “andere tijden” geen letter schreven over VPRO-documentairemaker Bram van Splunteren, die in opspraak kwam omdat hij zich in 1989 (!) als 36-jarige eindredacteur had ‘opgedrongen’ aan een 18-jarige presentatrice.

Oh, nee, dat was natuurlijk anders.

Dus daar schreven die kranten van Remarque wel over.

Gelukkig was er ook nog een voetsoldaat van u om wie ik dit weekend keihard gelachen heb.

Nóg eentje van de Volkskrant.

Columniste Sheila Sitasling.

Zij was een paar jaar geleden één van de 140 vrouwen die een oproep in de Volkskrant (en NRC) plaatsten aan adverteerders om die jongens van Geenstijl brodeloos te maken wegens hun ‘vrouwonvriendelijke teksten’.

Toen Geenstijl-directeur Bart Nijman haar gisteren op Twitter een beetje pestte over de #MeToo-doofpot bij haar eigen belangrijkste opdrachtgever, stuurde ze hem de volgende tweet:

Zo viel er tóch nog wat te lachen.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Voor als u aanstaande vrijdag naar het vervolg van de podcast ‘The Gygs’ luistert.

Disclaimer: Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Angela de Jong

Films en seriesFilms en series

Beste Angela,

Wat moet jij boos zijn op je bazen, zeg!

Wekenlang laten ze jou in de krant en in alle talkshows die je maar wilden hebben de sloop van John de Mol (en zijn zus) leiden, wegens de #MeToo-affaire bij het programma ‘The Voice of Holland’.

En dan blijkt gisteren opeens bij de podcast ‘The Gygs’ van Yves Gijrath en Erik de Vlieger dat bij jouw eigen werkgever, DPG, en bij jouw eigen krant, het Algemeen Dagblad, jarenlang een gigantische #MeToo-affaire onder de pet is gehouden.

Door jouw hoofdredacteur Hans Nijenhuis (die inmiddels commentator bij de krant is).

Door de Belg Christian Van Thillo, de John de Mol van DPG.

Wat was het geval?

Als de Belgen van DPG (toen nog De Persgroep) Nederlandse kranten kochten, stuurden ze altijd hun hoogste journalistieke baas van De Persgroep naar die redacties om ‘ons’ te leren hoe je winstgevende kranten moet maken.

Jaak Smeets is zijn naam.

Smeets, een persoonlijke vriend van Christian Van Thillo, vertoonde seksueel grensoverschrijdend gedrag richting vrouwelijke medewerkers van die kranten (onder anderen richting toenmalig Parool-hoofdredacteur Barbara van Beukering).

Begin 2016 werden meerdere klachten tegen Smeets ingediend. Hij kreeg een officiële waarschuwing wegens “ongewenste avances”, maar ook een ‘tweede kans’.

Die pakte hij met beide handen aan.

Letterlijk 😉

Want eind 2016 volgden weer klachten en werd Smeets uiteindelijk alsnog ontslagen.

Alleen: dat gebeurde op de meest eervolle manier. Met een zak geld voor de opties op aandelen die De Persgroep van hem kocht en een liefdesverklaring van de John de Mol van De Persgroep, Christian Van Thillo.

Van Thillo zei: “Het verhaal van De Persgroep is sinds zijn ontstaan begin jaren negentig een groot avontuur geweest waarin de creatieve en journalistieke focus van onschatbare waarde zijn. Alles begint en eindigt bij het maken van excellente media die duurzaam succesvol zijn bij hun publiek. Jaak Smeets heeft daarin een essentiële rol gespeeld door grote journalistieke projecten te leiden, mensen te inspireren en kennis te delen met tal van journalisten die nu het gezicht van onze media bepalen. Hij is ook de bezieler van Campus De Persgroep, een opleidingscentrum waar meer dan 1800 journalisten hun talenten verder kunnen ontwikkelen. Ik kijk dankbaar terug op een unieke samenwerking met een man die ook zakelijk kon meedenken, zonder ooit de onafhankelijkheid te verliezen van de journalist die hij altijd gebleven is. Ik wens Jaak het beste toe.”

Je moet wel een héél goede verstaander zijn om daarin te lezen dat Smeets per direct op straat is gezet wegens seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Met andere woorden: een doofpot.

De Nederlandse hoofdredacteuren (Phillipe Remarque van de Volkskrant, Hans Nijenhuis van het Algemeen Dagblad, Ronald Ockhuysen van Het Parool en Cees van der Laan van Trouw) werden wél op de hoogte gebracht van de ware reden van Smeets’ ontslag.

Jij zou zeggen, net als je over de Molletjes deed: “Ze wísten het!”

Klopt.

Ze wisten het.

Allemaal.

En ze kozen ervoor hun redacties níet in te lichten over de #MeToo-affaire binnen hun eigen bedrijf, waarvan ook vrouwen op hun eigen redacties het slachtoffer waren of konden zijn.

Een halfjaar na zijn officiële waarschuwing kon Jaak Smeets, die topman uit België, op de redacties van De Persgroep nog jagen op vers vrouwenvlees.

Om over die Campus van De Persgroep maar te zwijgen…

Jouw toenmalige baas Hans Nijenhuis, die glibber die Rutte kon maken en breken en jou groot maakte, koos ervoor zijn redactie in het ongewisse te laten.

Net als zijn collega’s van de Volkskrant, Het Parool en Trouw.

En al die hoofdredacteuren sprongen een jaar later gretig op de wereldwijde #MeToo-trein.

Sloopten (onder aanvoering van DPG-krant Trouw) producent Gijs van Dam toen Jelle Brandt Corstius járen na dato zei door hem verkracht te zijn.

Verweten John en Linda de Mol walgelijk wegkijk- en doofpotgedrag in de zaken bij ‘The Voice of Holland’.

Schreven pagina’s vol over Marc Overmars (en diens psyche).

Gniffelden toen De Telegraaf Mick van Wely schorste.

Ook jij, Angela.

Vooral richting de familie De Mol was je hyperactief.

Terwijl ze bij je eigen werkgever en krant misschien nog wel veel laakbaarder handelden dan John en Linda de Mol hebben gedaan.

Als ik jou was, ramde ik Hans Nijenhuis de eerstvolgende keer dat ik die enge gladjakker op de redactie tegenkwam met één ongelooflijke muilpeer tegen de grond.

Mede namens alle Persgroep-vrouwen die zijn lastiggevallen door dat roofdier uit België.

Maar je kunt natuurlijk ook blijven praten over de splinter in het oog van John de Mol en de balk in dat van je eigen bazen negeren.

Wel zo veilig, qua vast dienstverband.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Iets wat ons met elkaar verbindt.

PS2. Voor wie ‘m gemist heeft: me nieuwe Nieuwsbrief.

Disclaimer: Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)