Aan mijn lezers

Beste lezers,

Ik kreeg woensdag de vraag hoe lang ik nog van plan was klein en kaal te blijven.

Ik ga hier niet meer op in.

Ik merk echt dat het me raakt.

Snif.

Ik weet niet of dat de vragensteller wat uitmaakt.

Wacht.

Ik wil er heel graag op reageren.

Ik sta hier als de auteur van het ‘Briefje van Jan’ met de allerbeste intenties.

Om de goeie dingen voor Nederland te doen.

En ik…

Dat is wie ik ben.

Dat doe ik met een open blik en een open vizier.

En ja, dan kunnen we van mening verschillen, meneer Jansen, mevrouw Pietersen, mevrouw Klaassen.

Ook met u, meneer Hansen.

Ik vind het prima om op de inhoud dat debat te voeren, maar ásjeblieft op de inhoud.

En niet op de persoon.

Gisteren verschenen op social media allemaal foto’s waarop te zien is dat ik klein en kaal ben.

Allemaal blamamifobie.

Een ziekelijke afkeer van blanke mannen van middelbare leeftijd.

Maar in tegenstelling tot eergisteren hoefde ik er niet om te huilen.

Strijdbaar ging ik weer met de allerbeste intenties de goeie dingen voor Nederland doen.

Briefjes schrijven.

En lachen om de middelvinger die ik opstak naar de slachtoffers van het Toeslagenschandaal, samen met Bente Becker, Judith Tielen en Thom van Campen.

Oh nee, dat was ik niet.

Dat was de tassendrager van Mark Rutte.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Ik heb er deze dagen zelf ook veel baat bij.

Dank voor jullie donaties!