Aan Tofik Dibi

Beste Tofik,

Toen jij in 2018 bij het Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West aan een baantje werd geholpen omdat je wachtgeldperiode als oud-GroenLinks-Kamerlid er op zat, hoopte ik dat we eindelijk van je verlost waren.

Maar dan had ik buiten de mainstream media gerekend.

Je schreef weer een boekje.

En ondanks een vernietigende recensie van Volkskrant-columniste Sylvia Witteman, die bijvoorbeeld sprak over “een bespottelijk, ongerijmd einde” zag een krant als Trouw er wel een aanleiding in je in de Arjan Visser-serie De Tien Geboden aan het woord te laten.

Dus nu weten we dat je zwart rijdt in de tram, dat je je moeder ‘eert’ door haar een tas van Louis Vuitton te geven en dat je je in het homo-circuit gedraagt als (naar ik aanneem: onbetaalde) prostitué.

Gaap.

Lekker boeiend.

Films en series

Wat ik wel interessant vond: of je in je nieuwe rol een beetje gestopt bent met opruien.

Ik bedoel: Amsterdam Nieuw-West is zo ongeveer de bakermat van het Nederlandse moslimterrorisme. Mohammed Bouyeri, de Hofstadgroep, je weet zelf.

Je wilt dan toch niet dat een ‘bestuursadviseur’ olie op het vuur gooit.

En dat doe jij dus wel.

Al die Marokkaanse terroristjes in de dop die dagblad Trouw lezen (sorry, ik kon het inkoppertje niet laten liggen), wijs jij de weg naar het grootste gevaar dat in Nederland rondloopt: Thierry Baudet.

Als reactie op het zesde gebod (Gij zult niet doodslaan), zeg je namelijk: “Doden is nooit geoorloofd, absoluut niet. Zelfs over het lot van de meest walgelijke variant van de mens op dit moment, Donald Trump, hebben we niks te zeggen. Bovendien: overal lopen Trumps rond. Bij ons heet hij Thierry Baudet. Het zijn monsters die we zelf hebben gecreëerd en ik kan alleen maar hopen dat we er via een soort zelfreinigend vermogen ook weer vanaf zullen komen.”

De hoogopgeleide lezer die de Nederlandse taal beheerst, snapt dat hier niet staat dat ‘het monster Thierry Baudet’ net als eerder Theo van Gogh ritueel moet worden afgeslacht.

Maar ja.

Gezondheid

Als die opleiding en taalvaardigheid ontbreekt, kun je er ook een aanmoediging in zien van een succesvolle jonge Marokkaan, werknemer van de gemeente Amsterdam bovendien, om ons te verlossen van “de meest walgelijke variant van de mens” (Thierry Baudet in dit geval).

En dat weet jij.

Je legitimeert het in de ogen van de potentiële martelaars, zonder zelf vuile handen te maken.

Je bent geen steek veranderd.

En het zal me niks verbazen als GroenLinks-wethouder Rutger Groot Wassink en GroenLinks-burgemeester Femke Halsema je gisteren per WhatsApp hebben gefeliciteerd met je interview in Trouw.

Of je er zelfs voor hebben bedankt.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje, voor als je over vijf jaar je derde boekje schrijft.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan de burgemeester van Amsterdam

(Noot voor de fotoredactie: bij de man rechts graag nog een balkje)

Mevrouw Halsema,

Theo van Gogh regisseerde in 2004 de korte film ‘Submission part 1’ van de afvallige moslima Ayaan Hirsi Ali.

Van een ‘part 2’ kwam het nooit.

In de brief die moslimterrorist Mohammed Bouyeri op 2 november van dat jaar aan de Linnaeusstraat met een mes in de borst van de door hem zojuist omgelegde Van Gogh prikte, bedreigde Bouyeri Ayaan Hirsi Ali met de dood. Van Gogh was volgens Bouyeri, net als Hirsi Ali, “een vijand van de islam” en had dus de eerste in een reeks moeten worden.

Theo van Gogh was een makkelijk doelwit voor de moslimterrorist.

Hij zag er namelijk nogal herkenbaar uit.

En niemand fietst sneller dan een kogel.

Ik wil maar zeggen: in de radicale islamitische wereld kijken ze niet op een dooie meer of minder als het gaat om mensen die ‘de goede zaak’ verraden.

Radicale moslims die deradicaliseren, zijn voor de Bouyeri’s van deze wereld, en voor de geestelijk leiders die dat soort vullis inspireren, ook een doelwit.

Zo houdt de AIVD al jaren ene Jason Walters (Abu Mujahied Amrikie) in de gaten.

Walters was, net als Bouyeri, lid van de Hofstadgroep. Nadat hij in 2013 een lange gevangenisstraf wegens het gooien van een handgranaat naar een arrestatieteam en het lidmaatschap van een criminele organisatie had uitgezeten, deradicaliseerde hij.

Sindsdien is Walters regelmatig in de media geweest. Uit angst voor aanslagen op zijn leven uit de radicale moslimhoek altijd onherkenbaar.

Maar nu is het leven van Walters alsnog extra in gevaar gebracht.

Er is namelijk een filmmaker die hem tussen 2013 en 2015 een aantal keren sprak. Die, volgens Walters (en de Reclassering), afspraken over veto-recht en het onherkenbaar maken van Walters aan zijn laars lapte. En die glashard zou liegen over de inschatting van Walters’ risico’s door de AIVD. Of de NCTV, whatever.

Daardoor is de film in Denemarken al te zien geweest met een volledig herkenbare Jason Walters. In de Nederlandse versie is hij inmiddels alsnog ‘geblurd’, maar het leed is natuurlijk al geschied.

Moslimterroristen hebben ook internet.

Die filmmaker krijgt in alle Nederlandse media deze week ruim baan om zijn film te promoten en zijn frustratie te uiten over het feit dat Jason Walters zich in 2015 terugtrok uit het project.

Die publiciteitshausse heeft de filmmaker niet te danken aan de kwaliteit van de film. Want die kreeg maar twee sterren in NRC Handelsblad en de Volkskrant.

Dus aan iets anders.

Ik vermoed: aan het feit dat de filmmaker, Robert Oey, de man is van de burgemeester van Amsterdam.

Zo werkt dat bij de Staatsomroep en de mainstream media.

En nu maar hopen dat Jason Walters niet door uw lieve stad gaat fietsen, net als Theo destijds…

Groet,

JanD

PS. Wilt u dat ik dit soort sympathieke kattebelletjes blijf schrijven? Dat kan! Wilt u juist liever dat ik er mee stop? Dan zijn er vast zát mensen die dat zullen verhinderen 😉