Aan Jerry Afriyie

Bol.com Algemeen

Beste Jerry,

Gisteravond zijn ze opgehaald.

Twee zwarte, een bruine en twee witte.

Achterin een veewagen.

Ze mekkerden wat toen de auto vertrok.

Mevrouw Dijkgraaf huilde niet. Die staat daar pragmatisch in. Ze hadden in ruil voor een dagelijkse bak brokken en een schuilplek in een door mij getimmerd hok jarenlang hun werk gedaan en nu konden ze gaan.

Ze vroeg er niet eens geld voor. ‘Gratis af te halen’, had ze op Marktplaats gezet.

De nieuwe eigenaresse die ze kwam ophalen, zei dat ze “goed in hun vlees zaten” en “stevig haar” hadden. Zij was er blij mee. Wij waren blij dat ze plaats maakten voor een edeler diersoort.

Ik vertel je dit verhaal over onze Oeussant-schaapjes, omdat ik even bij je wil checken of ik ze wel ‘zwart’ en ‘bruin’ mag noemen.

Of dat geen bewijs is dat de Dijkgraafjes in Eesterga het institutioneel racisme in stand hielden, door te spreken over “die witte” (dat mag vast van je), “die zwarte” en “die met het syndroom van Down” (de bruine, die vanaf haar komst altijd een beetje achterbleef bij de rest).

Want uitgerekend gisteren kwam jij weer mekkeren over kleuren.

Het Sinterklaascomité in Leeuwarden had namelijk het initiatief genomen om van ‘Zwarte Piet’ voortaan ‘Grijze Piet’ te maken. Geen flauwekul met stroopwafels, Blauwe Pieten en ‘roetvegen’, maar gewoon alle Pieten in één kleur: grijs.

Grijze mensen bestaan niet, levend, dus daar kan geen weldenkend mens boos om worden, dachten ze in Friesland.

Hadden ze natuurlijk buiten jou gerekend.

Gezondheid

Want als heel Nederland dat idee omarmt, ben jij je handeltje kwijt. Dan vervallen jouw subsidies. Dan hebben de kranten, de talkshows en de omroepen met hun onherkenbaar gemaakte auto’s geen reden meer om jou als ware je een Ashanti-koning op het schild te hijsen. Dan hoeven die knipmessende burgemeesters jou niet meer te ontvangen. Dan wordt er geen duur gemeenschapsgeld in bij elkaar geknipte en geplakte lespakketten meer gestopt.

En dat wil je niet. Dus roep je dat ‘Grijze Piet’ ook racisme is.

Donder toch op, man.

Het enige wat je blanken kunt verwijten, is dat we hier niet in 2011 mee zijn gekomen, meteen toen jij begon met het opzetten van pigmentverwende Nederlanders tegen blanke Nederlanders.

‘Grijze Piet’ is gewoon een uitstekend idee.

Het spijt me voor je, maar het is over met je luxe leventje op kosten van de belastingbetaler.

Ach, wat lul ik?

Het spijt me helemaal niet.

Het wordt tijd dat je stopt met dat opruien en je handjes eindelijk eens laat wapperen. En als je niet aan de bak komt vanwege je strafblad: nu de schaapjes weg zijn, zoeken wij nog iemand om het gras te maaien.

We zullen rekening houden met je rug.

Groet,

JanD

PS. Ik heb alvast een cadeautje gekocht dat je van pas zal komen in je nieuwe baan.

PS2. Me nieuwe Nieuwsbrief is uit!

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Hugo de Jonge

Beste meneer De Jonge,

Het geeft mij altijd een fijn gevoel als ik iemand die ik ten diepste verafschuw om zijn daden (of juist het ontbreken daarvan) ook eens een compliment kan geven.

Hoe klein ook.

Dan snappen de mensen dat ik op bijna autistische wijze objectief probeer te zijn.

Ik doe het in drie blokken. Een blokje uiterlijk, een blokje zorg en een blokje handel.

Het heeft sinds uw aantreden als minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport op 26 oktober 2017 even (om precies te zijn: 924 dagen) geduurd, maar dat maakt mijn vreugdegevoel over ‘het moment’ des te groter.

Compliment!

U neemt uw werk eindelijk serieus!

De feestelijke Pipo de Clown-schoenen waren gisteren bij de persconferentie vervangen door schoenen in één kleur. Donkerder. Stemmiger. Passend bij uw kostuum. Passend bij ‘de ergste crisis in ons land sinds de Tweede Wereldoorlog’.

Het maakt natuurlijk al die onnodige zieken en doden in de verpleeghuizen en andere zorgsituaties buiten de ziekenhuizen niet goed. Daar stuurde u al die tijd onbeschermde en wellicht besmette zorgmedewerkers op af, die hokte u op, die moffelde u weg uit de cijfers door ze niet te testen en die liet u in volstrekte eenzaamheid hun laatste adem uitblazen.

En waar ik ‘stuurde’ zei, bedoelde ik ‘stuurt’, waar ik ‘hokte’ zei, bedoelde ik ‘hokt’, waar ik ‘moffelde’ zei, bedoelde ik ‘moffelt’ en waar ik ‘liet’ zei, bedoelde ik ‘laat’.

Maar dat u eindelijk normale schoenen bent gaan dragen, geeft aan dat u de coronacrisis niet langer als de exhibitionistische Hugo de Jonge-fuif beschouwt. U heeft eindelijk ingezien dat het een nogal verkeerd signaal afgeeft aan de mensen in het land, die vechten voor hun leven, hun bedrijf of hun inkomen, als Hugo Jodocus Kwak daar een beetje loopt te shinen als Mascolorist (ja, zo noemen jullie malleschoenendragers elkaar echt!).

En nu ik toch met complimenten aan het strooien ben: wat een gewéldig nieuws dat het kabinet nu al, 69 dagen na de eerste positieve coronatest in Nederland, toegeeft dat mondkapjes heel, heel, heel misschien een ietsiepietsie minuscuul klein beetje kunnen helpen tegen verspreiding van het coronavirus – en ze meteen maar verplicht in het openbaar vervoer.

Waardoor iedereen die veroordeeld is tot dat rijdende broeinest van besmettingen nu 23 dagen de tijd heeft om zijn eigen mondkapjes te naaien, punniken of kopen, anders mag-ie niet mee van de NS en de bus-, tram- en metro-bedrijven.

Zelf heb ik ze gelukkig een tijdje geleden al via Amazon in huis gehaald (ik kan naaien noch punniken), want je ziet de prijzen en levertijden sinds jullie gisteren de mondkapjes úit de ban deden razendsnel stijgen.

Gezondheid

Hierdoor (derde compliment!) geven jullie ondernemers die de afgelopen weken ‘handel’ hebben gemist in elk geval wél meteen een goede kans om de kassa lekker te laten rinkelen.

Of ik dan niks te zeuren heb?

Jawel.

Op het eind van de persconferentie vroeg een journalist aan wiens stem je kon horen dat-ie SGP stemt (geen grap!) of er echt niet meer dan eerst 30 en later 100 mensen de kerk in moesten.

Nadat Mark Rutte had verteld hoe erg hij het als christen vond dat jullie geen uitzondering konden maken voor gelovigen, sprak u het ingestudeerde zinnetje: “Verspreid het woord, niet het virus”.

Namens de mensen in de mantelzorg, de thuiszorg en de verpleeghuiszorg die tot op de dag van vandaag onbeschermd hun loodzware werk moeten doen, zou ik u willen zeggen: “Verspreid de beschermingsmiddelen, niet het woord”.

Amen.

Groet,

JanD

PS. En daar hebben we het volgende cadeautje alweer. U merkt: ik denk wel met u mee!

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor dank! (Kopen bij Bol.com via mijn partnerlink wordt ook gewaardeerd)

Aan Mounir Samuel

Valentijn 2019

Beste Mounir,

Tijd niks van je gehoord.

Maar vandaag sta je opeens weer met een groot interview in de Volkskrant.

Het ging over hoe je God weer terug vond.

“Ik was naar Marokko gegaan om een eind aan mijn leven te maken. Omdat ik veel in de media was, kreeg ik vrijwel constant seksisme over me heen – die aanvallen waren heel zwaar. Extra pijnlijk was dat ik me geen vrouw voelde, maar niemand hoorde dat. In mijn relaties leverde dat veel spanning op, omdat lesbische partners voelden dat het geen vrouw-vrouwrelatie was. Ik was zo ongelukkig, alles zat vast. Het VU-ziekenhuis weigerde mijn transitie, mijn boek zat bij de verkeerde uitgever, ik zat finan­cieel aan de grond. Want nadat ik mijn coming-out als Mounir had gemaakt, verloor ik in één klap 90 procent van mijn opdrachtgevers. In de media werd ik als genderqueer afgemaakt. Mijn vrienden vielen bij bosjes weg, ik was mijn familie kwijt (…).

Ik wilde springen van het huis waar ik een kamer had gehuurd. Ik stond al op de dakrand, toen er een gebedsoproep klonk. Dat vond ik geen gepast moment. Toen ontstond er een dialoog met God. Precies op dat moment ontving ik op mijn telefoon de melding van een filmpje van een Amerikaanse pastor. Ik kijk nooit naar preken, nu wel. De preek heette: ‘It is not over’. Van John Gray, super humoristisch. Ik moest lachen. Hij zei: ‘Iedereen kan God prijzen aan het begin en het eind, maar kun je ook prijzen in het midden, wanneer je geen uitweg ziet?’ Toen ging ik op dat dak God prijzen.

Drie dagen later was ik weer in ­Nederland en kwam alles in beweging. Kort na aankomst kreeg ik op één enkele dag groen licht van de VU, kreeg ik mijn boekrechten terug, kwam mijn Egyptische geliefde bij me terug en kreeg ik een belastingteruggave van 10.000 euro. Op een en dezelfde dag! Amen. Als je mijn verhaal hoort, ga je in God geloven.”

Eerlijk gezegd had ik dat niet, dat ik in God ging geloven toen ik je verhaal hoorde.

Ik dacht wel: hoe verzín je het allemaal bij elkaar, man?

Dit gelooft toch niemand?

En: wat kost nou tegenwoordig zo’n advertentiepagina in de Volkskrant?

Groet,

JanD