Aan de kiezers (1/10)

Beste kiezers,

Jullie weten toch dat Jesse Klaver een jatmoos is?

Een ordinaire dief.

Zo jatte hij het uniform van de omstreden Canadese premier Justin Trudeau…

En een lofzang van cabaretier Vincent Bijlo (in de hoop dat die het toch niet zal zien)…

En een speech van de vorige Amerikaanse president, Barack Obama…

En, onlangs, een modewoord van de rijzende ster van de Amerikaanse Democratische Partij, Alexandria Ocasio-Cortez…

In alle gevallen wordt diefstal door de mannetjesmakers van GroenLinks ontkend.

Kennelijk schuilt in één Jesse Klaver evenveel genie als in Vincent Bijlo, Barack Obama, Alexandria Ocasio-Cortez en de stylist van Justin Trudeau bij elkaar.

Wat op zich opmerkelijk is, want vraag Klaver hoeveel 7.000.000 (huizen) keer 20.000 (euro) is en hij antwoordt: “Dan zitten we op veertien miljard”. De juiste uitkomst: 140 miljard.

Enfin, een jatmoos dus.

Zelf doe ik liever aan bronvermelding.

Dus als iemand heel verstandige dingen zegt, dan ga ik niet faken dat ik die woorden zelf heb verzonnen, maar dan citeer ik die persoon gewoon, zodat hij alle credits krijgt.

Komt-ie:

LOL (vooral om die laatste).

Als VVD, CDA, D66, ChristenUnie met steun van GroenLinks (en de PvdA) bij de getrapte Eerste Kamerverkiezingen op 20 maart voldoende stemmen halen om Rutte 3 in het zadel te houden, wordt het nog veel erger!

Iemand vroeg mij laatst waarom ik me zo druk maak om die Eerste Kamerverkiezingen. Ik heb het zelf toch hartstikke goed?

Is ook zo.

Maar ik wees die persoon op het Klimaatakkoord, het Verdrag van Marrakesh en de Junckers, de Verhofstadts en de Timmermansen in Brussel – en de gevolgen van die giftige drie-eenheid voor onze kinderen en kleinkinderen.

En ik antwoordde: “Ik zou het heerlijk vinden als ik in rust en vrede zou kunnen genieten van mijn oude dag, maar ik weet dat ik niet zal kunnen rusten zolang ons geliefde continent verwoest wordt door een dodelijke epidemie.”

Stem ze weg!

Voor het te laat is.

Groet,

JanD

 

Aan Frans ‘Spitzenkandidat’ Timmermans

Meneer Timmermans,

Eerder deze week waren er wat mensen boos op me.

Ik schreef u namelijk een briefje waarin ik u woorden van de voormalige NSB-leider Anton Mussert in de mond legde.

Je mag in dit land Pim Fortuyn, Geert Wilders en Thierry Baudet neerzetten als fascisten, gráág zelfs.

Maar zodra je constateert dat de PvdA’er die de heerser over de EU wil worden, Spitzenkandidat Timmermans, steeds meer gelijkenis begint te vertonen met het gajes dat in de eerste helft van de jaren ’40 van de vorige eeuw een volk knechtte en een Groot Europeesch Rijk wilde opdringen, ben je af.

Anton Mussert zei: “Wij moeten een beweging zijn die het gehele volk betrekt, ieder zijn plaats geeft, en laat meemarcheren naar een nieuwe toekomst. Samen zullen wij dit doel bereiken. Ik kan het niet. Gij kunt het niet. Maar wij tezamen, wij kunnen het wel. Omdat wij doordrongen zijn van de liefde voor ons volk en ons Europa.

Wij zullen ons volk doordringen van de noodzakelijkheid. Samen zullen wij een vernieuwd Nederlands volk opbouwen dat zich ten volle bewust is van zijn verplichtingen. En uit de vervulling van die plichten zullen onze rechten voortvloeien. Het recht om te leven in een onafhankelijk Europa, het recht op een bestaan voor u en uw kinderen.”

U twitterde gisteren: “I can feel something changing in Europe. I am proud when I see my kids marching in the street for climate change. It is time to put an end to right-wing rewriting of history. It is time for us to write the future. And to make it a progressive future. Yes we know parts of our history were bloody. But we don’t want to go back there. That’s why we need the European Union.”

En u besloot, zoals ‘extreem-rechts’ dat ook altijd doet, met… de ‘nationale’ vlag van de EU.

Afgezien van het feit dat u Engels lult en Mussert vorigeeeuws Nederlands: kunt u mij één voorbeeld geven uit het citaat van Mussert waar u het mee oneens bent?

En één voorbeeld uit úw citaat waarmee voormalig NSB-leider Anton Mussert het oneens zou zijn geweest?

Ik wed van niet.

U heeft wel geluk dat we sinds halverwege de vorige eeuw een beschavingsoffensief hebben gehad.

Anton Mussert werd na de bevrijding van Nederland schuldig bevonden aan hoogverraad. Op 7 mei 1946 werd hij geëxecuteerd op de Waalsdorpervlakte.

Ik denk dat u er vanaf komt met wachtgeld. En daarna een mooi baantje bij de VN.

Groet,

JanD

PS. Ik kwam er trouwens gisteren pas achter dat u vroeger in een bandje speelde.

 

Aan mijn opa en oma

Cadeauwinkel
Bergambacht, ca. 1966

Lieve opa en oma,

Ik weet nog goed dat ik als kind in de jaren ’70 bij u in de bejaardenwoning in Rotterdam kwam.

Opa zat dan in kleermakerszit op zijn stoel bij het raam en vertelde dat er in zijn leven zoveel verbeterd was. Hij had de opkomst van de arbeidersklasse aan den lijve ondervonden. Begon met werken als stoker in de Rotterdamse haven, werd later kastelein bij De Gouden Leeuw op Oud-IJsselmonde en had al heel snel een koophuis en een auto.

Bij jullie generatie, geboren in het eerste decennium van de vorige eeuw, ging het om materiële vooruitgang. Stromend water. Voeding. Elektriciteit. Een televisie. Een auto. Gas. Telefoon.

Jullie hadden het veel beter dan jullie ouders. En daar genoten jullie van.

Jullie kinderen hadden het weer beter dan jullie. En daar genoten jullie van.

En hun kinderen, mijn generatie, hadden het weer beter dan jullie kinderen. En daar genoten jullie, in jullie bejaardenwoning in Rotterdam, ook van. Dat we konden studéren, iets wat in de generaties voor ons alleen was weggelegd voor de elite. Dat we konden reizen. Dat we onze talen leerden spreken. Alles.

Die cyclus, die is doorbroken.

Onze kinderen krijgen het niet meer per definitie beter dan wij.

Jullie wisten jullie welvaart en welzijn vooral te waarderen omdat jullie ook nog “De Oorlog” hadden meegemaakt. De onvrijheid. Duitsers bleven voor jullie niet voor niets altijd “de moffen”.

De generatie die nu jonger is dan 30, heeft nauwelijks besef van het belang van vrijheid. Die ene keer per jaar dat het er over gaat, rond 4 en 5 mei, worden ze geconfronteerd met ‘homeopatische herdenkingsverdunning’. Zelfs mensen die vrijwillig voor 6000 dollar op een bootje stappen om in West-Europa aan de ‘gratis alles-tiet’ te komen hangen en het niet halen omdat het bootje te zwaar beladen was, schijnen we op 4 mei te moeten herdenken.

Er zijn nu nieuwe “moffen”.

De moffen in Den Haag. De moffen in Brussel.

Díe moffen verklaren ons de oorlog niet, die trekken ons stukje bij beetje een oorlog in.

Jullie generatie zou snappen wat het betekent dat een leraar op een school geschorst wordt omdat hij zegt dat de pedoseksuele profeet Mohammed een pedoseksueel was.

Jullie generatie zou doorzien dat als klachten van leerlingen over zo’n leraar leiden tot dit soort maatregelen er iets gruwelijk mis is gegaan met dit land.

Jullie generatie zou snappen wat de gevolgen van het Verdrag van Marrakesh zijn, dat zorgt dat er nog veel en veel meer van dit soort leerlingen naar ons land komen.

Jullie generatie zou snappen wat het betekent dat steeds meer macht wordt overgedragen aan een soort superstaat in Brussel, waar dronkemannen, zonnekoningen en doorgeslagen idioten bezorgde politici die opkomen voor hun eigen landgenoten wegzetten als de nieuwe fascisten.

Maar jullie generatie is er niet meer.

De generatie die dit land heeft opgebouwd na “De Oorlog” is dood of onderweg.

De generatie die dit land afbreekt is nu aan de macht. De Ruttes. De Buma’s. De Jettens. De Segersen. De Klavers. De Asschers.

En als je al die jarenlang op school geïndoctrineerde verwende kutkinderen hoort over “het klimaat”, weet je vrij zeker dat het einde van de afbraak nog niet in zicht is.

Ik ben zo benieuwd wat jullie op 20 maart zouden stemmen als jullie nog zouden leven. En wat mijn vader en moeder zouden stemmen als zij nog zouden leven.

En of jullie mijn keus zouden begrijpen.

Kon ik het maar vragen.

Groet,

JanD

 

Aan Spitzenkandidat Timmermans

Miljoenen artikelen

Beste meneer Timmermans,

We kunnen veel van u zeggen, maar niet dat u, zoals Mark Rutte, geen visie heeft.

Daar kwam ik achter toen ik de speech kreeg toegespeeld die u zaterdagavond hield op de Nederlandse ambassade na het congres van de Europese sociaal-democraten in Madrid.

De inhoud sprak mij niet bepaald aan, maar van een visie op de Nederlandse rol in Europa getuigde hij wél.

Omdat u zichzelf nogal graag hoort praten, herhaal ik de tekst hieronder nog even.

“Ik waardeer het dat ik het voorrecht heb met u, de vrienden van de beweging, te mogen spreken. Tegen uw volk, mijn volk, ons volk, waarmee ik mij met iedere vezel van lichaam en ziel verbonden weet.

U weet dat wij onze volkeren jarenlang hebben voorgehouden dat Europa van aangezicht verandert. Zij wilden niet horen, zij wilden niet geloven en zij wilden niet zien. Ze wilden doorgaan op de oude paden. En nog zijn er velen in Nederland die niet begrijpen dat Europa van aangezicht verandert. Wij hopen en vertrouwen dat ons zal mogen gelukken de ogen te openen van die honderdduizenden, die nog niet hebben begrepen, die nog niet hebben verstaan van die roepstem die gaat door gans Europa.

Die honderdduizenden begrijpen niet die grote mogelijkheden en ook moeilijkheden van de tijd die komende is. De taak is om een sterk, groot, fier, zelfbewust Nederlands volk te vormen. De Europese stam heeft vele loten en wij kunnen de op een na sterkste loot vormen indien wij zijn gesneden uit het hout dat nodig is om straks te laten zien dat het Nederlandse volk nog marcheren kan.

Wat ons verenigt is dat wij onbewust, al sinds jaren, allen hebben gehunkerd naar een Europa dat we kunnen respecteren. Hebben gehunkerd naar een Europees volk waarop wij trots kunnen zijn en dat wij met onze diensten, onze toewijding, onze arbeid, ons bloed in stand houden. Met elkander gaan wij dat Europa bouwen. En daarom zwoegen wij. En daarom zoeken wij met elkander die weg naar het hogere die de enkeling nooit alleen, maar die wij alleen tezamen wel zullen kunnen vinden.

De komende tien jaren zullen beslissend zijn voor het zijn of niet zijn van het Europese volk. Door de beweging eendrachtig, onvervaard te dienen, met alle kracht waarover wij beschikken, met alle liefde voor onze volkeren en Europa, diep in onze harten.”

Ik vertrouw op uw moed, op uw doorzettingsvermogen, op uw discipline, op uw solidariteit, op uw wil om de beweging te dienen. Ik vertrouw op uw idealisme. Houd elkander bij de pols, laat niet los. Dan komt de dag, onze dag, waarop we Europa kunnen respecteren en wij fier kunnen zijn deel uit te maken van het Europese volk.

Wij willen leven. En uit die levenswil ontlenen wij het recht en de plicht tot eenwording van Europa. Want een uiteengeslagen volk heeft geen toekomstmogelijkheid. Aan ons de taak dit volk te herenigen en weer vertrouwen te geven in de toekomst.

Wij moeten een beweging zijn die het gehele volk betrekt, ieder zijn plaats geeft, en laat meemarcheren naar een nieuwe toekomst. Samen zullen wij dit doel bereiken. Ik kan het niet. Gij kunt het niet. Maar wij tezamen, wij kunnen het wel. Omdat wij doordrongen zijn van de liefde voor ons volk en ons Europa.

Wij zullen ons volk doordringen van de noodzakelijkheid. Samen zullen wij een vernieuwd Nederlands volk opbouwen dat zich ten volle bewust is van zijn verplichtingen. En uit de vervulling van die plichten zullen onze rechten voortvloeien. Het recht om te leven in een onafhankelijk Europa, het recht op een bestaan voor u en uw kinderen.

Miljoenen mensen hebben de Russen al geofferd. Met maar een doel: een militaire macht te scheppen, zo groot en zo sterk, dat ze Europa zouden kunnen overweldigen. Ik geloof dat er maar zeer weinigen zijn geweest, die de enorme grootte van dat gevaar hebben onderkend.

Europa dankt dat aan het instinct en het genie van Jean-Claude Juncker, die ontwaard heeft dat daar in het oosten die geweldige wolk, die donderwolk, zich samenpakte boven Europa. Er was van Europa anders geen snars over gebleven. Het grootste gevaar dat Europa ooit bereikt heeft, is afgewend. Het is het genie van Jean-Claude Juncker geweest, het is het staatsmanskunst van Angela Merkel geweest, het is de opofferingsgezindheid en de dienstbaarheid geweest van miljoenen, die zorgdragen dat Europa niet verloren gaat. Wij weten wat wij hen verschuldigd zijn en dat zij op ons kunnen rekenen.

Ik voel mij verantwoordelijk voor de toekomst van ons volk. Ik ben naar de huidige president van de Commissie gegaan in Brussel en heb hem gezegd, niet als particulier, maar als vertegenwoordiger van mijn vaderland, dus ook namens u: één, dat naar mijn mening het welzijn en voortbestaan van het Nederlandse volk alleen gewaarborgd kan worden in het lotsverbonden houden van alle Europese volkeren. Tweedens: dat ik het geloof heb dat ik, Frans Timmermans, de volgende van God gegeven Europese leider ben, die tot roeping heeft de Europese volkeren uit de nood en bedreigingen van heden te leiden naar een licht in de toekomst. Ten derde: dat ik de onwrikbare overtuiging heb dat ik, Frans Timmermans, als leider, nimmer iets zou eisen dat in strijd zou zijn met de eer, de waardigheid of de belangen van het Nederlandse volk. En dat ik uit deze drie dingen de consequentie trek, de verbondenheid op leven en dood, van alle Europeanen. Hoezee!

Kijk.

Da’s nog eens andere koek dan “ik baal van de verwarring”.

En wat ik ook wel waardeer, is dat u in zo’n intieme setting gewoon eerlijk bent over uw ware bedoelingen.

U hoeft helemaal geen mondkapjes die neerstortende vliegtuigpassagiers voor doen te verzinnen, of Hongaarse geheime diensten die u met twee iPhones in de aanslag zichtbaar volgen, om duidelijk te maken waar u écht voor staat.

Groet,

JanD

PS. Me nieuwe nieuwsbrief is uit!

 

Aan de politieke elite (2)

Sale Januari 2019

Beste politici,

Daar is ze weer.

Op 4 januari plaatste ik een stuk dat Lidnr. #66 had geschreven over haar motivatie om elke zaterdag vele tientallen kilometers naar Rotterdam te reizen om in een geel hesje de Erasmusbrug over te lopen.

Natuurlijk waren er weer een paar kneusjes die suggereerden dat ik die tekst had geschreven. Want ze schreef in mijn stijl. En ze was gemotiveerd door dezelfde thema’s als ik (Groot Europeesche Rijk, inperking van de vrijheid van meningsuiting, de Klimaatakkoordkolder, de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen). En er waren linkjes naar Bol.com, net als ik dat altijd deed. En dit. En dat. En zus. En zo.

Afgelopen zaterdag was ze weer op de Erasmusbrug, Lidnr. #66 (van The Post Offline dus – en ja, ik heb haar een ander lidnummer aangeboden toen ik me realiseerde dat ‘66’ in kringen van The Post Offline net zoiets is als rij 13 in een vliegtuig). Hoewel ze uit angst voor werkgeversgedoe anoniem wil blijven, maakte ze aan een aantal mensen bekend dat zij Lidnr. #66 en dus de schrijfster was. Maar dat boeit de kneusjes die de Gele Hesjes-beweging (of mij persoonlijk) geen warm hart toedragen niet. Als ze maar weer hun gif kunnen verspreiden.

Zoals anderen maar al te graag suggereren dat die keurige, brave bezorgde burgers die wekelijks onder aanvoering van organisator Marco de Haas zingend de Erasmusbrug over lopen ook maar íets te maken hebben met ‘gele hesjes’ die slechts willen knokken met de politie of die wel ‘Rutte Rot Op!’ en nog veel meer ‘eisen’ willen uitschreeuwen, maar die niet gaan stemmen op 20 maart “omdat dat toch geen zin heeft” of “omdat er toch gefraudeerd wordt bij het tellen” of “omdat ze dan het systeem legitimeren”.

Enfin, Lidnr. #66 heeft na haar ‘coming out’ op de Erasmusbrug aan een aantal andere deelnemers weer een stuk geschreven. En dat plaats ik weer integraal.

“Ik heb veel hartverwarmende reacties gekregen op mijn brief aangehecht aan het ‘Briefje van Jan’. Vaak heb je het gevoel dat je alleen staat in je overtuiging dat de beslissende druppel allang over de emmer is gegaan. Dat we natte voeten hebben en dat het te ongemakkelijk wordt om het te negeren. Nu weet ik dat ik niet alleen sta.

Mijn brief was geen nepnieuws, mevrouw Ollongren. Twitter herbergt schoften, mensen die door de ratten besnuffeld zijn. Twitter kan ook aanvoelen als een warme douche. Dat was op de dag dat mijn brief door Jan aan ‘Briefje van Jan’ werd gehecht. Ik voelde me vereerd, erkend, blij, heb menig traantje gelaten. Ik ben immers ook maar een mens met een mening. En er zullen ook vast op andere media lieve steunbetuigingen hebben gestaan. Dank jullie wel allemaal!

Ik heb mijn meegenomen bloemen afgelopen zaterdag aan Ebru gegeven. Niet alleen omdat ze ook mooie woorden op Twitter had naar aanleiding van mijn brief. Maar vooral omdat zij de dreiging en onderdrukking van een politiek systeem aan den lijve heeft ondervonden toen ze vastzat in Turkije. Toen ze weggetreiterd werd uit ‘die lieve stad’ door enkele mensen die haar de vrijheid niet gunnen om te zeggen wat ze wil. Die zelf wel de vrijheid pakken om met vlaggen de Erasmusbrug op te gaan om hun vaderlandsliefde (aan Turkije) te scanderen.

Ik gun iedereen zijn vrijheid van meningsuiting. Het is soms ongemakkelijk om aan te horen, maar het moet. Zeker nu. Zolang het maar vreedzaam blijft en iedereen de gelegenheid mag pakken om de brug op te gaan en te laten zien dat ze er ook mogen zijn. Wij schreeuwen niet. We hangen geen spandoeken aan de brug, of versperren het verkeer. We zingen, we praten met elkaar. Ebru ging deze keer voorop.

Iemand jogde op de brug voorbij met een Feyenoordsjaal om. Ik kreeg een flashback. Toen Feyenoord kampioen werd, stonden we op het Stadhuisplein. Als je de beelden van die mensenmassa bekijkt, zouden die politieke partijen die bijna alleen uit blanken bestaan (en tegelijkertijd wel diversiteit promoten) hun vingers er bij aflikken. We vielen elkaar om de hals, ook al kenden we elkaar niet. We keken niet naar kleur, afkomst, gender, op wie deze mensen stemden. We liepen polonaise over het plein. Daarna sprongen we zingend hand in hand het fontein in en haalden met plezier een paar natte voeten.

Ik gun elke Nederlander elke dag een kampioenschap van zijn club. Dan voelen we ons (ja ik ga het toch zeggen, ook al kan ik het niet meer horen als het door mensen wordt uitgesproken die zichzelf heel erg vinden deugen en het anderen verwijten dat het aan hen ligt dat er geen verbinding is) met elkaar verbonden. Dan springen we uit de hokjes, waarin we vaak door anderen zijn ingedeeld, en voelen ons vrij met elkaar en onder elkaar.

De essentie is dat we één volk zijn dat uit elkaar gedreven wordt door Social Justice Warriors, politieke partijen, onze regering en door Europese machthebbers die er baat bij hebben. De overgrote meerderheid van de Nederlanders willen hun bijdrage leveren aan de maatschappij. Door betaald en onbetaald te werken, liefde te geven aan hun naasten, door netjes hun boetes en belastingen te betalen.

De reden waarom het nu de verkeerde kant dreigt uit te gaan is dat 2019 1984 lijkt te zijn geworden. ‘Verkeerde’ meningen worden niet meer getolereerd. Moeten het zwijgen worden opgelegd. Moeten worden bestraft door het ineens als ‘hate speech’ te benoemen. Door de bekrachtiging van het Marrakeshpact kunnen MSM worden verplicht om alleen maar positief te berichten over immigranten. Vanuit de MSM is het verrassend stil over deze dwingend opgelegde ‘richtlijnen’. Ook de belangenverenigingen van journalisten hullen zich in stilzwijgen. Why?

Ik kwam via Google terecht op de website van de NVJ. Ik begon te lezen. Daar staat onder het kopje Persvrijheidsfonds: ‘De stichting heeft tot doel juridische procedures met een principieel karakter, die het de journalistieke beroepsgroep mogelijk maken om in zoveel mogelijk vrijheid haar werk te kunnen doen, te beginnen en te ondersteunen’. Mooi toch? Er onder staat een link. De link is dood… Ik hoop dat het een technische storing betreft.

Iemand noemde ons zure, seniele incontinente mensen die, geholpen door een rollator, de brug op gaan. We worden ook wel ‘tokkies’, ‘PVV’ers’ en ‘witte boze mensen’ genoemd.  Het is duidelijk dat die persoon zich nog nooit heeft verdiept in de mensen die er lopen. Nooit aanwezig is geweest. Toegegeven, het is een vast groepje, maar wat is daar mis mee? Afgelopen zaterdag zag ik nieuwe gezichten, meer jongeren sluiten zich aan.

Voor mij is het lopen een verademing. Ik luister naar de verhalen van de mensen. Het zijn mensen, soms met zorgvuldig gekozen woorden, soms ook met spontane mooie verhalen. Ik liep naast iemand die Pim nog heeft gekend en over hem vertelde, over zijn liefde voor Jaguars. Ik liep naast een gepensioneerde fotograaf van Het Vrije Volk. Ik liep naast een mevrouw uit Delft die voor het eerst meeliep. Haar man had haar aangespoord om mee te gaan. ‘Ik kan in de auto blijven wachten, maar ik kan net zo goed meelopen’. Ze wees naar haar man die in een geel hesje voor haar liep en druk in gesprek was met medelopers. ‘Hij kan zijn ei eindelijk aan iemand kwijt’, verzuchtte ze. En even daarna: ‘O, ik zie het al hoor. Volgende week wil hij weer.’ Ik liep naast iemand die lid is van een politieke partij en bewust zijn partijspeldje niet draagt. ‘Ik ben nu even niet van een partij, ik ben één van de mensen van de gele hesjes’.

Als ik naar die mensen luister is het moeilijk om tegelijkertijd het lied ‘15 miljoen mensen’ mee te zingen. Maar onder de brug zingen we allemaal. Na afloop wordt de politie bedankt voor de begeleiding met een applaus. Zo hoort dat. De politie ligt onder vuur. Door eencelligen die menen hun het leven zuur te moeten maken als ze levensreddend bezig zijn. Door politici die het onnodig vinden om hen te belonen met een fatsoenlijk loon. En we bedanken elkaar en zeggen als vanzelfsprekend: ‘Tot volgende week’. Sommigen verexcuseren zich. ‘Ik kan er volgende week niet bij zijn. Ik baal er ook van. Maar ik denk aan jullie. De week erop zie je me weer. Zeker weten’.

Ik roep hierbij de mensen op die elke week met ons meelopen om iemand over te halen om ook mee te wandelen. Wij hebben laten zien dat we nette burgers zijn. Dat we er alles aan doen om ons aan de regels te houden.

Ik weet dat er veel mensen zijn die in gedachten met ons meelopen, die ons vele harten onder de riem steken op Facebook en Twitter. Die vast en zeker redenen denken te hebben om voorlopig nog even thuis te blijven. Ik roep al die mensen op om zich massaal bij ons aan te sluiten. Mee te lopen. Over de brug. Vreedzaam. Zingend. Pratend. Om met elkaar de vrijheid van meningsuiting te vieren. In een geel hesje. Omdat het kan. Omdat het moet.

Dit is mijn tweede en meteen laatste brief. Ik ben niet belangrijker dan iemand anders die daar loopt. Ik heb mijn kop even boven het maaiveld uitgestoken. Omdat ik vond dat iemand in een geel hesje even een gezicht moest krijgen. Om de andere lopers te eren. En de mensen die zich bij ons aan gaan sluiten. Ik duik weer onder in de lopers, in een geel hesje. Tot zaterdag.

Ik groet U.”

Wéér raakte Lidnr. #66 de kern.

Zaterdag is ze er weer.

Ik ook.

Ik mag organisator Marco de Haas, die om prettige redenen een weekend door zijn vrouw wordt ontvoerd, een keertje vervangen.  Dat kan nog net, want vanaf 13 januari duik ik een tijdje onder. “Hij durft het je niet te vragen, Jan”, zei zijn vrouw. “Hij voelt zich verplicht om de taak die hij op zich heeft genomen elke zaterdag uit te voeren.”

Marco de Haas heeft zijn hart op dezelfde plaats zitten als Lidnr. #66.

En als al die anderen die al ruim een maand elke zaterdag om 11.30 uur vanaf het Willemsplein de Erasmusbrug op draaien.

Om verbonden te zijn met soortgenoten. Doodnormale, keurige bezorgde burgers, waarvan zeker 95 procent niet op jullie, de politici van VVD, D66, CDA, GroenLinks, PvdA en ChristenUnie, gaat stemmen.

Niet meer.

Want ze hebben het bijna allemaal meestal wél gedaan… (vooral op PvdA, VVD en D66 trouwens).

Toen ze jullie nog vertrouwden.

Ze hebben geen spandoeken nodig. Ze willen niet woest schreeuwend (of erger) met hun snufferd op de voorpagina van de Telegraaf. Ze zien de politiemensen, die evengoed slachtoffer zijn van jullie desastreuze beleid, niet als vijanden.

Ze wandelen.

Ze zingen een lied.

Ze praten.

Ze voelen zich niet alleen.

En ze rekenen op 20 maart met jullie af!

Groet,

JanD