Aan Gordon

Dier

Beste Gordon,

Feest in Eesterga gisteren!

De Telegraaf citeerde jou als volgt: “Ik heb overwogen om aangifte te doen tegen columnisten als Jan Roos en Jan Dijkgraaf. Maar weet je, ook zij moeten kunnen zeggen wat ze willen. Laten we eerlijk zijn: zelf ben ik ook weleens te ver gegaan.”

Er ging een zucht van verlichting en een gloed van dankbaarheid richting jou door het huis hier.

Ik heb namelijk door iets wat ik in mijn werk geflikt had al eens eerder drie dagen in een politiecel doorgebracht en twee jaar moeten wachten voor duidelijk werd dat dat níet tot een veroordeling leidde. En ik zeg je eerlijk: dat was, na het overlijden van mijn ouders, de meest traumatische ervaring in mijn leven tot nu toe.

Sterker nog: daarna maakte weinig werkgerelateerde shit mij de pis nog lauw.

Nu we toch in jouw interessegebied (poep en pies) beland zijn, wil ik je voor nóg iets bedanken.

Weet je nog dat jij mij rond de opening van de Olympische Winterspelen in Sotsji voor honderdduizenden mensen uitmaakte voor “Strontkar!”?

Ik had toen een stukje geschreven in het dagblad Spits waarin ik jou hekelde omdat je uit de school had geklapt over een gesprek dat premier Rutte had gehad met de Russische president Vladimir Putin. Je schreef: “Zojuist Mark Rutte aan de lijn gehad die mij belde vanuit Sotsji. Geëist is dat de anti homowet moet worden ingetrokken.”

Mij was altijd geleerd dat je op het gebied van mensenrechten meer bereikt met stille diplomatie dan met schreeuwerige krantenkoppen. Dus jouw provocatie aan het adres van Vladimir Putin zou alleen maar averechts werken, vond ik.

Gezondheid

Wat ook is gebleken, want na jou kregen de Raad van Europa, de Amerikaanse president Obama, het Comité voor de rechten van het Kind van de Verenigde Naties, Human Rights Watch, Amnesty International, VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon en het Europese Hof voor de Rechten van de Mens bij Putin geen poot (sic) meer aan de grond en werden talloze Russen bestraft voor wat Putin ziet als ‘homo-propaganda’.

Dus ik had gewoon gelijk met mijn stukje.

En voor jouw “Strontkar!” in mijn richting zouden excuses dus eigenlijk op zijn plaats zijn. Je bent daarvoor van harte welkom in Eesterga, mits je bereid bent de anderhalve meter-regel te respecteren uiteraard.

Kom ik nu op mijn tweede bedankje.

Je noemde mij niet alleen “Strontkar!”, je hebt me ook gemotiveerd.

Want je schreef destijds: “Je durft wel achter je bureautje? Noem eens een wapenfeit van uw prestaties op buiten dit kansloze werk!”

En toen dacht ik: verdomd!

Krantenredacties geleid, hoofdredacteur geweest van de op één na grootste krant van Nederland, het leven van een op sterven na dood opinieweekblad gerekt door het jaarlijkse verlies terug te brengen van een miljoen naar nul euro, een dagelijkse column in een krant geschreven, het is allemaal eh… net niks.

Het wordt tijd voor een echt wapenfeit!

Gordons uithaal is precíes de stimulans die ik nodig heb!

Ik heb er even op moeten wachten, maar het is gelukt.

Net als jij in 2018 met je hagiografie bereikte ik de eerste plaats van de Bestseller 60.

Alleen had ik er geen boek vol (ik citeer nu je familie en talloze BN’ers) “leugens, verzinsels en verdraaiingen” en diverse rechtszaken voor nodig om voldoende publiciteit te genereren.

En waren wij wél zo slim om het in eigen beheer uit te geven, en niet via die inmiddels ‘in goed onderling overleg’ vertrokken engnek van Lebowski, Oscar van Gelderen.

Daarom moest ik ook best gniffelen toen ik las dat jij kritiek had op de keuze van de Meilandjes voor samenwerking met de Dijkgraafjes.

“Kon je echt niemand anders vinden dan die vreselijke Jan Dijkgraaf🤮”, beet je Martien toe.

Vooral die emoticon verraadde je ware aard.

Je bent het poep-, pies- en kots-stadium nog altijd niet ontgroeid.

Erger is: hoe mega-, mega-, megasuccesvol je zelf ook bent, je gunt een ander het licht in de ogen blijkbaar niet.

Wat dat betreft ben ik als mens dan toch verder dan jij.

Want ik gun iedereen het dubbele van wat-ie mij gunt. Vriend én vijand.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! Om te oefenen voor als je richting Eesterga komt om je excuses aan te bieden.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ kun je gratis lezen. Wil je doneren, dan kan dat via Ahmed of via mevrouw Dijkgraaf.

Aan Gordon Heuckeroth

Baby

Beste Gordon,

Je hebt jezelf wéér overtroffen.

Gordon kocht een handtashondje. Klein bier, maar wel overal op social media, in de kranten en een klein item op televisie! Lekker, man!

Maar je wilde meer.

Dat kun je aan jou wel overlaten.

Binnen vijf dagen: bingo.

“Handtashondje bijna dood!” riep je tegen iedereen die het wilde horen.

Wat was het geval? Gordons handtashondje viel van de trap, Gordon huilde, Gordon bezocht de dierenarts, dierenarts zei: “Niks aan het handje met het handtashondje”.

De hoofdprijs: exclusief interview bij SBS Shownieuws!

Hoe ga je daar nou weer overheen?

Want je hebt dat handtashondje natuurlijk niet voor niets gekocht. Je hebt alle ‘liefdes van je leven’ die na een paar weken weer vertrokken en alle ziektes die je al dan niet had wel uitgemolken. Dus daar komen die lui van het Algemeen Dagblad en Shownieuws hun nest niet meer voor uit. En aandacht is jouw zuurstof.

Maar we moeten jouw creativiteit nooit onderschatten.

Want wat kopten de vakmedia gisteren?

“Gordon maakt televisieshow met handtashondje”.

Nou heeft tegenwoordig elke boerenlul met een iPhone een televisieshow, want dan bedoelen ze dat ze filmpjes op internet zetten, maar jij laat dat soort sukkels natuurlijk meteen achter je.

Je gaat namelijk, samen met je handtashondje, Facetimen met mensen die in de shit zitten en dat neem je dan op. De eerste proefopnames zitten er op op. Jij en je handtashondje belden onder anderen een terminaal zieke vrouw.

En je maakte op Instagram maar meteen je eigen recensie.

“Dat was zó leuk!”

Sale / Solden 2021

Je wilt nu zelfs mensen gaan opzoeken met je iPhone en je handtashondje. “Nou is dat met de coronaregels natuurlijk heel erg moeilijk, maar ik ga gewoon wel mijn best doen. Dat ik mensen ga opzoeken. Dan kun je er voor kiezen of ik het wel of niet ga filmen of dat ik het uit mag zenden op Toto’s kanaal. Dan noem ik het ‘Toto Los Met Gordon’. Hoe leuk is dat? Dan ga ik mensen blij maken.”

Ja, kicken man!

Lekker terminaal zieke vrouwen laten figureren in ‘Toto Los Met Gordon’.

Zó leuk!

En allemaal voor de mensen hè. Heeft allemaal niks te maken met een narcistische persoonlijkheidsstoornis.

En als je dat handtashondje zat ben, mag het asiel er vast weer iemand anders blij mee maken…

Groetjes,

JanD

PS. Cadeautje! Om te voorkomen dat je gelijk weer ordinair tegen me gaat schelden op social media.

UPDATE En meteen weer ordinair worden… Met je “Lik m’n reet”.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ kun je gratis lezen. Wil je doneren, dan kan dat via Backme.

(Advertentie)

Aan Sinterklaas (2/2)

Lieve Sinterklaas,

Ladies first gisteren, dus vandaag heb ik het verlanglijstje voor de mannen voor u.

We beginnen natuurlijk met Thierry Baudet. Het is nogal wat als je in een tijdsbestek van een week van zelfbenoemd toekomstig minister-president van Nederland verandert in een man die de rest van zijn politieke carrière zal worden afgebeeld in een bruin overhemd en met een bloksnorretje onder zijn neus. Die heeft een grote les geleerd en daarbij past maar één cadeautje.

Voor Royce de Vries, de advocaat die ik ook zou inhuren als ik wel via papa bij RTL Boulevard positieve publiciteit wilde scoren met een rechtszaak maar winnen of verliezen me totaal niet boeide, had ik natuurlijk een boekje in gedachten.

Voor Hugo de Jonge, die ik zelf dit jaar al vol heb gestopt met toepasselijke cadeautjes, wilde ik het simpel houden. Vult u maar gewoon zijn voorraad (pardon, voorraden) aan voor als-ie zonder chauffeur de weg op moet.

 Sint 2020

Voor Pieter Omtzigt, die zich als een slappe lul neerlegde bij de frauduleuze uitkomst van de lijsttrekkersverkiezing van zijn partij, dacht ik aan beetje hulp van buitenaf om ook daar zijn eh… rug recht te houden.

Voor Humberto Tan, die afgelopen jaar vooral in het nieuws was als mede-eigenaar van het dievencollectief Rumag, dacht ik aan een inspiratiebron voor nieuwe projecten.

Voor Mark Rutte, die we eergisteren nog zagen acteren dat hij van de Toeslagenaffaire niks wist en dat hij helemaal geen onafhankelijk onderzoek tegenwerkt naar sponsoring door Nederland van islamitische terroristen, is het kiezen van een cadeau natuurlijk appeltje eitje: iets voor in bed als grote Jort niet kan.

Voor koning Willem-Alexander, die in coronatijd een lekkere ‘loonsverhoging’ binnenharkte en toen wij allemaal vooral niet moesten reizen het regeringsvliegtuig pakte naar zijn Griekse stulpje, is het zo mogelijk nog makkelijker om een gepast cadeau te vinden (ik heb ‘m zelf in allerlei andere kleuren). Als-ie dat nou in beeld zet bij zijn volgende ‘meelevende toespraak’ voor het Nederlandse volk, kunnen wij in elk geval nog een beetje lachen van ons belastinggeld.

Voor mijn gabber Martien gaan we niet moeilijk doen: gewoon een nieuwe dinges, want die oude met al die barsten kan echt niet meer.

Voor mijn talloze Twitter-vrienden en bloedgabbers die een tijdje geloofden in Thierry Baudet (of zich zelfs aan hem verbonden) heb ik een heel flauw nanananana-cadeautje in gedachten. Want ik ram ook de voorzetten voor open doel graag tegen de touwen.

Black Friday 2020

En omdat-ie gaat janken als ik ‘m vergeet te noemen: doe ook maar iets in de schoen van Chris (niet Aalberts, Klomp).

Ach, waarom ook niet? Ik begon met Thierry Baudet, ik eindig met Thierry Baudet. Althans: met de man die zich zo obsessief verdiepte in Thierry Baudet dat de verloofde(s) van Thierry Baudet er vast iets van gingen denken. Chris Aalberts dus. Voor hem ook maar wat nuttigs kopen, dacht ik zo. Scheelt ons ook meteen een miljoenmiljard winkeldochteraankondigingen op Twitter.

Heb ik iedereen gehad?

Nee, natuurlijk niet.

Ik vergat iets voor Wilfred Genee, ik vergat iets voor Gordon, ik vergat iets voor mijn vrolijke vrienden Arnold en Joost van Ongehoord Nederland en ik vergat iets voor dat criminele activistentuig waarvoor deugend Nederland al veel te lang loopt te knipmessen. Maar ik ben er wel even klaar mee.

Nou, u komt er verder wel uit toch, Sinterklaas?

En anders: mij niet bellen!

Groet,

JanD

PS. Voor u heb ik alvast wat voor ná 5 december gekocht. Van een andere ouwe baas. Maar nog altijd actueel.

(Advertentie)

De dagelijkse ‘99 woorden’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Gordon Heuckeroth

Dierendag

Beste Gordon,

Eerlijk is eerlijk: it crossed my mind.

Dat je ontevreden was over hoe groot, of beter gezegd: klein, zondag het nieuws werd gebracht over je positieve coronatest en thuisquarantaine. En dat je van de zoveelste horloge-diefstal door Mourad- en Mounir-achtigen in Amsterdam een dermate dramatisch verhaal maakte, dat John van den Heuvel bij De Telegraaf wel een hele pagina voor je móest inruimen.

Maar dat was maar even.

Je bent niet meer zo.

Je had het juist klein willen houden.

Je werd zaterdag in je eigen huis overvallen door drie mannen. Ze bonden je vast. Ze sloegen je. Ze trapten je. Ze schreeuwden tegen je. Ze bedreigden je met de dood. Ze zetten een mes op je keel.

Je was er helemaal kapot van.

Logisch.

En je besloot: ik ga dit níet publicitair uitmelken. Zo is de nieuwe Gordon niet. Ik moet even rust nemen om dit allemaal te verwerken. En hoe kan dat beter dan, nu de tweede golf in alle hevigheid is losgebarsten, te zeggen dat ik positief getest ben op corona en tien dagen in thuisquarantaine ga?

Zo gezegd, zo gedaan.

Zondag meldde een woordvoerder van SBS6 namens jou: “Gordon was bezig met de opnames voor het programma ‘100 Jaar Jong’, waar alle medewerkers getest worden op het coronavirus. Ondanks dat Gordon geen klachten vertoonde, bleek zijn uitslag afgelopen week helaas positief. Op dit moment gaat het goed met Gordon. Hij vertoont nog steeds geen klachten.”

Klasse van je.

Gezondheid

Dat gajes dat aan de lopende band Rolexen steelt in Amsterdam geen nieuwe trofee geven, maar in alle rust de politie haar werk laten doen. Routineklus inmiddels: camerabeelden bekijken, eigenaar van het Golfje traceren, arrestatieteam er op af, rechtszaak, kaalplukken, terug naar eigen land.

Maar toen verpestte die stomme John van den Heuvel het weer.

Die had weer eens een loslippig vriendje bij de politie.

En die confronteerde je met wat er afgelopen zaterdag werkelijk gebeurd was.

Toen moest je wel.

Eén interview, dacht je.

Maar ja, hoe gaan die dingen? Dan herbeleef je die meest zwarte periode uit je leven toch weer. En dan vertel je alles gewoon zoals het ging. En staat er inderdaad een hele pagina drama, drama, drama in De Telegraaf. En komt het nieuws op televisie. En dan krijg jij weer dat gezeik dat mensen zoals ik denken dat je je ellende aan het uitmelken bent omdat je van alle verslavingen die je had er van eentje maar niet kunt afkicken: die aan een foto van je eigen kop in de krant.

Deze keer niet, Gordon.

Geen gezeik van mij.

Ik vind het oprecht vreselijk voor je, wat je is overkomen.

Als ik iets voor je kan doen, hoor ik het graag.

Misschien gratis een midweek in ons Schrijfhuisje?

Groet,

JanD

PS. Voor als je gebruikt maakt van de uitnodiging: hier alvast een cadeautje dat je dan nodig hebt.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Wilfred Genee

Beste Wilfred,

Het waren zeventien mooie maanden.

Je hebt het al van Rick Romijn gehoord: ik heb hem, de man die mij begin vorig jaar binnenhaalde als columnist bij je radioprogramma Veronica Inside, gisteravond verteld dat ik ermee stop.

Dat is in het licht van de grote crisis waarin jij je sinds die tv-uitzending met Natacha Harlequin en Dries Bousssatta bevindt natuurlijk heel klein bier en je moet en zal er vooral geen seconde wakker van liggen.

Maar ik zal het toch even uitleggen.

De reden is eigenlijk heel simpel: ik wil mezelf in de spiegel kunnen blijven aankijken.

Ik beweer altijd dat ik als columnist niemands knecht ben.

De dag na die geruchtmakende tv-uitzending van Veronica Inside spaarde ik jou.

Ik schreef: “Iedereen heeft weleens een heel slechte dag. Verdómd jammer dat jij ‘m uitgerekend gisteren had.”

Laat ik het zo zeggen: ik ben weleens minder subtiel.

Eigenlijk altijd.

Als ik niet een wekelijkse column bij jou had gehad, had ik mijn woorden anders gekozen. Ik was er niet trots op, maar ik vond het nét acceptabel.

Voor één keer.

Dezelfde dag las ik in jouw radioshow een vernietigend briefje voor aan Dries Boussatta, de Farid Azarkan van de Nederlandse voetballerij, die bij jullie tv-show was ingehuurd om Johan Derksen het bloed onder de nagels vandaan te halen. En die beweerd had dat zijn vader naar Nederland was gehaald om dit land op te bouwen.

Na afloop van mijn briefje vroeg jij mij “of ik de boodschap (van je tv-show) wel begrepen had”.

Die had ik prima begrepen.

Alleen liet ik me níet leiden door de waanzin die over dit land was gevaren met betrekking tot racisme.

Ik was níet bereid om in de houding te springen voor beroepsactivisten, meeloop-BN’ers en knielmedia.

De weken daarop veranderde je radioprogramma radicaal.

Je kroop vol in de slachtofferrol en het moest allemaal anders.

Positief. Vrolijk. Lief.

Niet mijn kernkwaliteit als columnist.

Dus ik had het er daarna met mevrouw Dijkgraaf regelmatig over wat ik moest doen. Keurig mijn contract uitdienen en wekelijks tussen de bloemetjes en de bijtjes jouw show ‘opvrolijken’ met een programma-onderdeel waar jij hoor- en zichtbaar al tijden geen reet aan vindt? Of de eer aan mezelf houden en mijn tot 31 december lopende contract ter waarde van (nog) 6000 euro verscheuren?

Ik vind 6000 euro een hele hoop geld.

Maar ik vind buikpijn vanwege mijn geloofwaardigheid ook een hoge prijs.

Dus ik dubde.

En ik dubde.

En toen werd het dinsdag 7 juli.

Zoals altijd stuurde ik jullie, vanwege de instartjes, de laatste regels van mijn briefje van die dag.

En toen kreeg ik bij hoge uitzondering een belletje.

Dat ‘de redactievergadering’ even geen zin had in gezeik met Gordon.

Gordon is de Talpa-ster van wie we allemaal honderd procent zeker weten dat hij bij de Talpa-leiding zou gaan janken over jullie als jullie mij dat briefje zouden laten voorlezen.

Zeker als-ie bloed ruikt, want het is een slecht mens.

Ik vind het volstrekt legitiem dat een redactie een columnist vraagt om een ander onderwerp te kiezen. Als hoofdredacteur van Metro heb ik het ook één keer gedaan, toen Theo van Gogh voor de zoveelste keer een grote adverteerder uit de filmwereld in de gordijnen wilde jagen.

Maar het was tóch het moment om niet meer te dubben.

Bol.com Algemeen

Als ‘Gordon’ namelijk ‘Dreetje Hazes’ was geweest, hadden jullie zitten schateren in de studio. Nu het er eentje van Talpa is, kon het niet.

Die beperking was de druppel.

Iederéén in de entertainmentwereld is er eentje van Talpa, heeft vriendjes bij Talpa of doet het met iemand van Talpa.

Als ik dáár rekening mee moet gaan houden bij de keuze van mijn onderwerpen, ben ik niet langer niemands knecht, maar John de Mols knecht.

Ondenkbaar.

Dus dit was het.

No hard feelings bij mij.

Alleen opluchting.

En pijn in de portemonnee.

En ik wil jou, Niels, Rick en Celine danken voor de gelegenheid die ik kreeg om toch weer een beetje dat heerlijke radiogevoel te ervaren.

Mooiste medium dat er bestaat!

Het ga jullie goed.

Eus is vast bereid mijn plekkie in te nemen.

En anders Arie Boomsma wel.

Groet,

JanD

PS. Ik heb maar even een niet al te duur en voorspelbaar afscheidscadeautje voor je gekocht. Zal je vast begrijpen.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)