Aan de anoniempjes op social media

Bol.com AlgemeenBol.com Algemeen

Beste anoniempjes,

Nu de steenrijke zakenman Elon Musk van Twitter weer een plek lijkt te gaan maken waar de vrijheid van meningsuiting belangrijker is dan overheidsmanipulatie, heb ik goede hoop dat internet nog niet helemaal verloren is.

Daarom is dit een prima moment dat wij het eens gaan hebben over jullie zelfgekozen ‘anonimiteit’ op social media.

Stel: jullie bellen aan bij mijn huis. Ik ken jullie niet. Maar jullie willen wel een verhaal aan me kwijt. Normale mensen stellen zich dan eerst even netjes voor. Jullie doen dat niet. Het ligt aan mijn beleefdheid of nieuwsgierigheid of ik desondanks naar jullie verhaal ga luisteren. Wat nu als jullie verhaal mij niet aanstaat? Ik meld dat ik geen interesse heb en maak een einde aan het gesprek.

Wat nu als jullie verder gaan dan wat geleuter en onvriendelijk tegen me doen? Antwoorden van me eisen? Tegen me gaan lopen zeuren? Misschien zelfs gaan schelden? Nou, dan meld ik niet eens dat ik geen interesse heb, maar pleur ik de deur voor jullie neus dicht.

Als jullie je wel eerst netjes hadden voorgesteld (en jullie waren geen Jehova’s Getuigen die met hun rechtervoet tussen de voordeur huisvredebreuk pleegden), was dat misschien anders geweest.

Zo ben ik.

Ik ben bekend met de excuses die anoniempjes zoals jullie opvoeren voor hun zelfgekozen anonimiteit (niet in de laatste plaats omdat ze altijd boos worden als je iets zegt van die anonimiteit en het gaan lopen uitleggen).

“Ik wil mijn werk niet verliezen”, is de meest gebruikte smoes. Snap ik op zich. Je moet de hypotheek of huur betalen, het gezinnetje moet eten, de auto rijdt niet op water, enzovoort, enzovoort.

“Als mijn baas leest wat ik allemaal op social media schrijf, heb ik een probleem”, volgt meestal als nadere uitleg. Eerlijk gezegd vind ik dat een heel slechte smoes. Je kunt ook gewoon alleen dingen op social media zetten die géén reden zijn voor ontslag. Zeg maar: je als een fatsoenlijk mens gedragen. En als je dat doet, hoeft het per definitie niet anoniem. Het zou heel wat vullis schelen…

Krijg je ondanks fatsoenlijke bijdragen op social media tóch gezeur met je werkgever (of opdrachtgever), dan moet je je misschien afvragen of je wel voor zo iemand wilt werken. Je gaat toch niet een substantieel deel van je leven werken voor iemand die ook wil bepalen wat jij allemaal in je vrije tijd doet? Daar word je toch niet gelukkig van?

Naast angst voor de werkgever, hoor ik vaak ‘veiligheid’ als argument van anoniempjes. “Anders komt Die-en-die langs”.

Negen van de tien keer moet ik lachen om dat argument. Het getuigt doorgaans vooral van zelfoverschatting (of een rijke fantasie) als mensen denken dat ze belangrijk genoeg zijn om een ‘crimineel’ zover te krijgen dat-ie op reis gaat, een steen meeneemt, die steen door de ruit gooit en daarmee bereid is het risico te lopen om uit nijd om een tweetje of een Facebook-post een tijdje in het gevang te belanden (voor langskomen met een fakkel staat tegenwoordig zes maanden).

Áls er al iets gebeurt, is het online schelden (schelden doet geen zeer) of een dreiging om langs te komen (wie daarmee dreigt, komt nooit).

Ook een mooi argument van anoniempjes: “Het gaat er niet om wie het zegt, het gaat om wat ik zeg”.

De filosofische benadering.

Strikt formeel klopt dat natuurlijk. Er zijn bijvoorbeeld mensen geneigd om allerlei kolder over het klimaat van weerman (dus niet: klimaat-expert!) Gerrit Hiemstra eerder te geloven dan heel verstandige dingen van een Jan Doedel die eens een keer een extreem helder moment heeft.

Wat mij betreft gaat het echter voorbij aan het gegeven dat je liever met een ‘mens’ communiceert, dan met een chatbot.

En een nog veel belangrijker punt: anoniempjes die beweren dat het gaat om wat ze zeggen en niet wie het zegt, blinken over het algemeen bepaald juist níet uit in verstandige uitspraken. Integendeel. Het is zogezegd een k*tsmoes. Misschien wel omdat ze zich als beroepswerklozen niet kunnen beroepen op een werk- of opdrachtgever en een ander logisch klinkend argument hebben gezocht voor hun lafheid.

Oh ja, want dat bedoel ik eigenlijk: ík vind anoniempjes vooral laf. Als je niet onder je eigen naam voor je mening durft uit te komen, weet ik ook niet zeker hoe stevig je ruggengraat is als – bij wijze van spreken – de Duitsers weer komen.

En ik realiseer me dat ik met dit standpunt geen vrienden maak.

Maar eerlijk gezegd zal me dat worst wezen.

Is het dan niet erg als Elon Musk straks over je naam en een foto van je (deels onleesbaar gemaakte) identiteitsbewijs beschikt?

Nou, eerlijk gezegd vertrouw ik hem meer dan de Twitterpolizei in Brussel.

Kortom: kom uit de kast, lafbekjes!

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Allemaal extra aanmoedigingen om ballen te tonen.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door incidentele donaties via Bunq en vaste donaties via Backme. Waarvoor dank!

Aan snurkend Nederland

Beste brave burger,

Hoe werkt fakenews?

Afgelopen woensdagochtend kon u bij de Staatsomroep en RTL zien “dat islamitische basisscholen de laatste vijf jaar als beste scoren op de Cito-toets”.

Ze hadden dit nieuws overgeschreven van de Volkskrant.

Woensdagavond plaatste de NOS in een klein lettertje onderaan het bericht de tekst: “In een eerdere versie van dit artikel stond dat islamitische basisscholen de laatste vijf jaar als beste scoren op de Cito-toets. Gemiddeld is dat niet zo; de gemiddelde Cito-score van islamitische basisscholen ligt volgens de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO) lager dan het landelijke gemiddelde.”

Maar wie gaat later op de dag nog eens terug naar zo’n bericht om te zien of het misschien is gerectificeerd?

Ofwel: wie alleen woensdagochtend NOS of RTL zag, denkt vandaag nog altijd dat islamitische basisscholen gemiddeld het hoogst scoren op de Cito-toets (en vraagt zich hooguit af hoe dit in godsnaam mogelijk is, gezien de beheersing van de Nederlandse taal door veel mannelijke ex-leerlingen van die scholen).

Maar het gaat verder.

De Volkskrant, de bron van het fakenieuws, heeft die blunder nog altijd niet rechtgezet. Ook niet in de online versie van het bericht (waar wel een ander foutje werd hersteld).

Ofwel: wie het bericht nú, vier dagen nadat de NOS het ‘rechtzette’, bij de Volkskrant leest, denkt nog altijd dat islamitische basisscholen gemiddeld het hoogst scoren op de Cito-toets (en vraagt zich hooguit af welke ambtenaar bij DUO of Cito ze daarvoor hebben moeten omkopen).

Maar we zijn er nog niet.

Want hóe kwam de Volkskrant aanvankelijk tot de conclusie dat die islamitische basisscholen gemiddeld al vijf jaar het best scoorden?

Uit Cito-statistieken?

Uit DUO-statistieken?

LOL.

Dat hadden de vier (!) bij het artikel betrokken verslaggevers (Arnout le Clerq, Irene de Zwaan, Sarah Haddou en Semina Ajrovic) gehóórd van… religiewetenschapper en onderwijskundige Cok Bakker van de Universiteit Utrecht. En het werd bevestigd door de voorzitter van de koepelvereniging Islamitische Schoolbesturen Organisatie (ISBO), Gökhan Çoban.

De laatste mocht van de vier betrokken Volkskrant-verslaggevers zeggen: “Kinderen voelen zich op onze scholen thuis, waardoor ze optimaal presteren. De geloofsidentiteit van islamitische scholen draagt in positieve zin bij aan de onderwijskwaliteit.”

Kortom: geen cijfers die de conclusie ‘vijf jaar de beste cijfers’ staven, maar slechts twee meningen. Waarvan eentje van een actief politicus van de partij Denk (maar dat vond de Volkskrant blijkbaar niet relevant genoeg om te melden!)

Zijn we er al?

Nee.

Want wat de Volkskrant wél netjes meldt is dat de Cito-cijfers voor de vergelijking tussen de verschillende stromingen in het basisonderwijs éérst worden bewerkt.

“Bij het berekenen van deze Cito-scores worden wel ongunstige factoren in de thuissituatie, zoals schuldenproblematiek, laag opleidingsniveau en herkomst van ouders, meegenomen.

Kortom: zelfs de echte cijfers zeggen geen ene reet, omdat ze eerst worden gemanipuleerd.

Dus als u morgen in de Volkskrant leest en bij de NOS en RTL ziet dat Jan Dijkgraaf uit Eesterga de 100 meter sprint op het WK atletiek heeft gewonnen, dan was ik eigenlijk –ondanks de allerbeste hulpmiddelen– laatste, maar is mijn eindtijd enigszins aangepast omdat ongunstige factoren als mijn leeftijd, mijn lengte, mijn overgewicht, mijn gebrek aan talent en de huidskleur van mijn ouders zijn meegenomen.

En of u dan alstublieft niet het idee wilt hebben dat u door de mainstream media en de Staatsomroepen genaaid bent, want zij staan immers garant voor objectieve, onafhankelijke en betrouwbare journalistiek 🙂

Groet,

JanD

Briefje van Jan’ wordt mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties via Back me en incidentele giften via Bunq me.