Aan Eva Jinek

Beste Eva,

We zijn er wel klaar mee, hoor.

We weten nu wel dat jij een nachtje slecht hebt geslapen nadat was uitgelekt dat je na je laatste aflevering van je talkshow ‘Jinek’ op het podium hebt staan dansen op het graf van je grote kijkcijferconcurrent ‘Vandaag Inside’.

En we weten nu wel dat je ontkent dat je hebt staan dansen op het graf van ‘Vandaag Inside’.

En we weten nu wel dat je besties als Leonie ter Braak bereid zijn te verklaren dat ze altijd zo met je kunnen lachen.

Toch geloof ik ‘Vandaag Inside’-redacteur Sam van Royen, die de bron was van het nieuws dat je had staan juichen om het cancellen van je grote concurrent vanwege dat kaarsenverzinsel van Johan Derksen.

Waarom zou die jongen er over liegen?

Die staat eeuwig op je zwarte lijst.

En zelfs Özcan Akyol, die net als Van Royen aanwezig was toen je stond te vieren dat je suggestie van een adverteerders- en kijkersboycot het door jou gewenste effect had gehad, heeft volgens Johan Derksen bevestigd dat je “Zelfs ‘Vandaag Inside’ hebben we van de buis gekregen” stond te schreeuwen.

Terwijl Akyol wist dat hij daarmee aan zijn handel kwam.

Want die hoeft als je over een maand of veel terug bent van je zomervakantie voorlopig niet op een ‘Jinek’-schnabbel te rekenen.

Dan denk ik: geef het gewoon toe.

Ga niet lopen draaien.

Met je: “Ik kan het me niet herinneren, maar áls ik het gezegd heb, was het als grap bedoeld”.

Want je bent zoveel meer dan die “lieve meid” waarmee besties altijd zo kunnen lachen.

Je hebt ook een intens slechte kant.

Je bent een lafbek.

Ik weet nog goed hoe je stond te springen om Erica Meiland bij de publicatie van haar biografie als eerste in jouw talkshow te hebben.

Geen moeite was teveel.

Al had ze met een helikopter uit Noordwijk willen worden opgehaald, dan had je dat geregeld.

Alles voor de kijkcijfers.

Dat je bij zo’n interview niet alleen zoete broodjes bakt, snap ik.

Erica Meiland is immers geen Sigrid Kaag.

En van Erica Meiland heb je geen foto op je nachtkastje staan.

Dus kritisch interviewen over Erica’s breed in de bevolking gedragen mening over vrouwenonderdrukkende kleding, is helemaal prima.

Maar dat dééd je niet.

Je had een andere gast ingehuurd, Chantal Janzen, die je het vuile werk voor je liet doen.

Zodat je zelf je handen in onschuld kon wassen.

Brrrr.

Iets soortgelijks flikte je met cabaretier Martijn Koning in de rel rond Thierry Baudet.

Zelf ben je niet intelligent genoeg om Thierry Baudet in een interview te slopen – en dat moet natuurlijk wel om bij je vriendjes in het gevlij te blijven.

Dus huurde je Martijn Koning in om het via een gesproken column te doen.

En toen hij dat deed en Baudet er een rel van maakte door weg te lopen, telde je je knopen en liet je Koning vallen als een baksteen.

Martijn Koning en ik zijn zeker geen vrienden.

Maar zijn maandenlang geuite frustratie over het gemak waarmee jij hem opofferde nadat hij alleen maar had gedaan waarvoor jij hem had ingehuurd, snap ik heel goed.

Het slaapt gewoon slecht met een mes in je rug.

Ik bedoel: het is altijd pijnlijk als mensen ontdekken dat iemand met wie ze een goede relatie dachten te hebben een ordinaire matennaaier blijkt te zijn.

Het zal best dat je met jou kunt lachen.

Maar mensen die ooit moeten onderduiken, adviseer ik toch om een paar deurtjes verder aan te kloppen.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Voor werkende mensen veel te dik, maar jij hebt er alle tijd voor.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door donaties via Backme. Waarvoor dank! En verder kun je je abonneren op de podcasts van de Nare Jongens!

Jaaroverzicht (1/5)

Beste lezers,

Traditiegetrouw aan het eind van het jaar: het jaaroverzicht met de Top 25 van meest populaire ‘Briefjes van Jan’ . Met in 2021 een winnaar die jullie zeker een “Oh ja!” gaan ontlokken. Want we vergeten (te) snel. Vandaag: de nummers 25 tot en met 21. Ofwel: van de vette pad uit Brussel tot de kopschopper die een eigen Staatsomroepje mocht beginnen.

25 – Aan Frans Timmermans

Waarin blijkt dat de lange arm van het World Economic Forum waarover FvD-Kamerlid Gideon van Meijeren onlangs geschokt kond deed in een klein gehucht in Friesland dik vijf maanden geleden ook al gezien werd. Tot grote vreugde van de morbide obees uit Brussel. (15 juli)

Lees het Briefje hier.

24 – Aan Erica Renkema

Waarin aan de orde komt hoe de deugdames Eva Jinek en Chantal Janzen reageerden op het feit dat er nog hardcore feministes zijn die durven uit te spreken dat de hoofddoek en de boerka symbolen zijn van vrouwenonderdrukking in de islam. (30 oktober)

Lees het Briefje hier.

23 – Aan Geert Wilders

Waarin de schandalige houding van de Nederlandse media in de kwestie van een door de VVD omarmde Hofstadgroep-terroriste in Huize Dijkgraaf tot opmerkelijke gesprekken leidt. (18 december)

Lees het Briefje hier.

22 – Aan de kopschopouders

Waarin de ouders van het Gooise tuig dat op Mallorca Carlo Heuvelman doodschopte wordt gefeliciteerd met de uiteraard geslaagde poging om het onderzoek overgedragen te krijgen aan de Nederlandse politie. En geïnformeerd wordt naar hoe het met hén gaat… (28 juli)

Lees het Briefje hier.

21 – Aan Akwasi

Waarin wordt teruggeblikt op de verklaring van Omroep ZWART met de tekst: “Persvrijheid, de vrijheid van meningsuiting en respect voor het journalistieke vak zijn wat ons betreft cruciaal en staan nooit ter discussie.” Die verklaring kwam nadat… Omroep ZWART-oprichter Akwasi twee laptops van EO-journalisten jatte om een uitzending te voorkomen 🙂 (17 januari)

Lees het Briefje hier.

PS. Cadeautje. Voor iedereen die onder de indruk was van Theo Hiddema’s Westerbork-tweetje aan het JFVD-schorremorrie.

Aan Chantal Janzen

Films en seriesFilms en series

Beste Chantal,

Ik vind het altijd top als vrouwen het voor elkaar opnemen.

Dus toen jij vrijdagavond bij ‘Jinek’ op de bres sprong voor vrouwen die het helemaal te gek vinden om bij dertig graden Celcius met een hoofddoek  op te fietsen en voor vrouwen die zichzelf geheel uit eigen wil helemaal willen verstoppen onder een boerka, dacht ik: wat goed dat Chantal het ook voor die vrouwen opneemt!

Er was natuurlijk weinig in te brengen tegen Erica Renkema’s verklaring bij Jinek over de onderdrukkende werking van dergelijke door het geloof, de cultuur en agressieve broertjes opgelegde kledingvoorschriften.

En dat “Maar lieve Erica, dat kan jij niet zeggen!” klonk ook wat eh… fout.

Maar dat je je best deed, vond ik in het kader van de solidariteitsgedachte een mooi signaal.

Ik vroeg me wel meteen af of ik tot vrijdag iets van je gemist had.

Toen Theo van Gogh werd afgeslacht door Mohammed Bouyeri was je pas 25 en speelde je rolletjes in films als ‘Fighting Fish’ en ‘Feestje!’ Misschien iets te onbekend nog om als voorvechtster van de vrijheid van meningsuiting op het podium te springen.

Bovendien was Theo van Gogh geen vrouw.

Ayaan Hirsi Ali wel.

Toen zij in 2006 (jij presenteerde de ‘Staatsloterij 100.000 euro Show met Carlo Boszhard) ons land moest ontvluchten omdat ze de vrouwenonderdrukking in de islam aan de kaak stelde, hoorden we jou… nergens.

Shirin Musa is ook een vrouw.

Toen zij in 2011 de organisatie ‘Femmes for Freedom’ oprichtte, die strijdt tegen ‘huwelijkse gevangenschap’, eerwraak, kindhuwelijken en polygamie,  was het natuurlijk prachtig geweest als een blozende blonde meid als jij zich spontaan had gemeld als ambassadrice. Zeker omdat je toen al een televisiester was, die net de overstap had gemaakt van de AVRO naar RTL4. Maar blijkbaar had je toen nog niet zo de behoefte te tonen hoe solidair je bent met vrouwen.

Lale Gül is ook een vrouw.

Toen zij dit jaar in de shitstorm van bedreigingen belandde omdat ze een boek had geschreven waarin ze afstand nam van het onderdrukkende geloof waarin ze was opgevoed, heb ik jou volgens mij óók al nergens gehoord om het voor die meid op te nemen.

In Afghanistan wonen ook vrouwen.

Toen de Taliban de klok daar dit jaar zeven eeuwen terugdraaiden en vrouwen weer tot derderangs burgers degradeerden (na de mannen en de geiten), hield jij je mooie mondje ook dicht, terwijl je inmiddels zelfs een eigen blad runt, dus je niet eens meer op een podium elders hoeft te wachten om je rol in het maatschappelijk debat te pakken.

Tenslotte: Maxime Meiland is ook een vrouw.

Toen zij én haar dochtertjes vrijdag naar aanleiding van een uitspraak over hoofddoekjes van ene Dilantuanaa dingen te horen kreeg als “Kanker racist dat je bent ik hoop dat je kanker kind dood gaat lelijke kanker hoer” en “Ik hoop dat je kanker krijgt inclusief je kind en als ik dood bent kom ik nog ff een keer op je graf pissen” en “Ik wens je kind de dood toe en ik hoop dat ze ongeneselijk ziek wordt lelijke kanker baby ook” las ik één zinnetje van jou niet richting de viespeuk die dat schreef: “Maar lieve Dilantuanaa, dat kan jij niet zeggen!”

En ik weet ook wel waarom we jou niet horen over dát soort misstanden, maar wel over het waanidee dat moslimvrouwen níets liever dan een boerka willen dragen.

Omdat je een hypocriete deuger bent.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! Vond ik écht bij je passen 🙂

UPDATE Een berichtje naar Maxime is gezien je ambassadeurschap van het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie wel het minste wat je zou kunnen doen.

Aan de Meilandjes

Martien en Erica,

Elk jaar liep ik halverwege juli zwetend door Groningen of Rotterdam.

Om een verjaardagscadeau te zoeken voor Thea.

Die geen idee had (“Want ik heb alles al, joh”), die in maart nog wel wat gezegd had (“Geen idee meer wat, had je dat moeten opschrijven”) of die bij het uitpakken van iets wat ik dan éindelijk wel gevonden had haar teleurstelling probeerde te verbergen (“Dat was de kleur van je móeder”).

In 2019 was het anders.

Zij zapte op een maandagavond naar SBS 6, ik liep langs en hoorde haar zeggen: “Dáár zou ik nou wel eens een paar dagen willen logeren.”

Ik deed of ik niks hoorde en boekte de volgende ochtend voor máánden later twee nachten in Chateau Marillaux en eentje aansluitend in Bordeaux.

Haar verjaardagscadeau.

Ik was zo trots mezelf, dat ik tussen het boeken van die kamer en haar verjaardag op 19 juli zeker tien keer heb gezegd dat ik “dít jaar toch een leuk cadeau voor je heb gekocht” en “dat je het nóóit gaat raden”.

Toen ze het cadeau uitpakte en ik haar als een hond die een knuffel hoopt te krijgen aankeek, zag ik weer die ‘kleur-van-je-moeder’-blik in haar ogen. Maar ook wat medelijden, want ze waardeerde wél mijn poging.

“Nu zijn we 35 jaar samen en nu weet je nóg niet wanneer ik een grap maak en wanneer ik serieus ben. Natuurlijk heb ik helemaal geen zin om daar heen te gaan. Al die gasten lopen natuurlijk de hele dag apies te kijken. Ik háát het om tussen mensen te zitten die tegen anderen opkijken.”

Op 16 oktober 2019 stapten Thea en ik jullie chateau binnen.

De rest is geschiedenis.

Die vier bekken als scheermessen en ongeleide projectielen die jullie, Thea en ik zijn, konden het bijzonder goed met elkaar vinden, vertrouwden elkaar en gunden elkaar dingen, begonnen samen een uitgeverijtje en ontwikkelden een waardevolle vriendschap.

Die gisteravond met de nominatie van ‘Martien’ voor de NS Publieksprijs een publiek hoogtepunt beleefde.

En komende donderdag bij de perspresentatie van het tweede boek van Osjato, ‘Erica’, weer.

Maar mensen die denken dat het jullie of ons om het geld te doen is, hebben er níets van begrepen.

Het is een mooie ‘bijzaak’ van de bijzondere klik die wij vieren hebben.

En waarvoor ik óók dankbaar ben.

Net als ik dat ben richting íedereen die jullie of ons iets gunt en op ‘Martien’ gaat stemmen voor de NS Publieksprijs.

Het is voor een boek in mijn ogen, net als voor een tv-programma met de Gouden Televizier Ring, het hoogst haalbare om de NS Publieksprijs te winnen.

Omdat het publiek beslist en het een mooie middelvinger is naar al die ‘serieuze media’ die het compleet negeerden omdat ze niet door Martiens gilletjes of hun hekel aan mij door een paar vervelende stukkies heen wilden kijken.

Nu we zo ver zijn gekomen, met ons eigen mini-uitgeverijtje, wil ik die prijs winnen ook!

Dus roepen jullie de fans ook even op om te stemmen?

Dat kan op: nspublieksprijs.nl/stemmen/martien

Tot snel!

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Als herinnering aan twee mensen voor wie wij alle vier een zwak hebben.

Aan Martien Meiland

Zomer 2020

Beste Martien,

Vorig jaar oktober verbleven mevrouw Dijkgraaf en ik drie dagen als gasten op jullie chateau en jullie hadden meteen ons hart gestolen (en mevrouw Dijkgraaf met haar botte eerlijkheid dat van jou). Kort daarna schreef ik je een ‘Briefje van Jan’.

Dat ging zo:

“Beste Martien,

Ik ben op heel wat plekken op de wereld geweest, voor werk en privé.

Ik heb getennist met André Agassi in Orlando. Gezwommen met Daphne Deckers in Cocoa Beach. Ben geboycot door Guus Hiddink en de rest van het Nederlands elftal in Menton. Heb gezwommen met een dolfijn op Curacao. In de zaal gezeten bij Jörgen Raymann op Bonaire. Porsches getest op de Duitse Autobahn. Geslapen boven het Formule 1-circuit in het Loews Hotel in Monaco. Huizen gebouwd voor aids-kinderen in Durban.

Maar nooit, echt nooit, heb ik na afloop van een trip zoveel vragen gekregen als afgelopen week na mijn bezoek aan Chateau Marillaux in Beynac.

Hoe je in het echt bent. Of jullie er wel echt aan het werk zijn. Of het geen groot theater is. Of Maxime al zwanger is.

En als het geen vragen waren waarmee ik bestookt werd, dan wel met meningen. Nóg erger.

Van het gaapverwekkende ‘Martien Wie?’ via ‘Allemaal gescript, in het echt is-ie heel anders’ naar ‘Ik kijk nooit naar die bagger!’

Vragen, meningen. Meningen, vragen. Doodmoe werd ik er van! Ik was nog maar amper terug in Nederland of ik was alweer aan vakantie toe!

Dieptepunt waren de twee roddeljournalisten die me benaderden toen ze er lucht van kregen dat ik op je chateau verbleef. Wat denken die gasten nou?  Dat ik de geheimen, die jij ’s avonds aan tafel wel degelijk met je gasten deelde, aan de grote klok ga hangen zodat zij wat meer blaadjes verkopen of kijkers hebben?

Dat ik daarmee de spontaniteit die van jou juist zo’n aardige kerel maakt, ja echt, ook in het echt, de nek om ga draaien? Zodat je voortaan in iedere gast die je een vraag stelt of die luistervinkje speelt een potentiële rat ziet?

Lazer op!

Het is tamelijk uniek om eindelijk weer eens een BN’er te ontmoeten die juist honderd procent zichzelf is, of de camera’s nu draaien of niet.

En wat mij nog het meest voor je innam: het was niet alleen zenden, je leek ook oprecht geïnteresseerd in je gasten. En als ze onzin verkochten, deinsde je er niet voor terug om ze dat ronduit te zeggen.

Allemaal heel erg in strijd met de Gedragsregels voor Bekende Nederlanders, maar ik vond het gewéldig!

Dus als je ooit een biograaf zoekt: je hebt mijn nummer!”

Daarna is er heel veel gebeurd.

Lang verhaal kort: in coronatijd heb ik wekenlang bij jullie op het chateau verbleven, jij, Erica en Maxime en later in Nederland ook Montana en je broer Jaap hebben álles, maar dan ook alles over jouw en hun leven verteld en gisteravond gaf je Eva Jinek de primeur: er komt een biografie uit.

En ik mocht ‘m schrijven.

Sterker: Erica en ik hebben eerder deze maand samen Uitgeverij Osjato BV opgericht, zodat de Meilandjes en de Dijkgraafjes zelf aan de touwtjes trekken.

De ‘gewone’ biografie is vanaf 31 oktober pas te koop, maar de 352 pagina’s dikke luxe editie, met foto’s uit jullie familiealbums en jullie handtekeningen, is in een gelimiteerde oplage nu al te koop via onze eigen website, zodat de Meilandjes en de Dijkgraafjes écht alles in eigen hand hebben 🙂

Ik wil jullie op deze plaats danken voor jullie gastvrijheid, jullie openheid, jullie onbegrensde vertrouwen en het plezier dat jullie me bezorgd hebben.

Ik krijg, nu het nieuws bekend, is van talloze zeikerds die nooit Chateau Meiland kijken vast te horen dat ze jullie ‘niet echt’ vinden. Jullie krijgen van zeikerds over wie ik ooit een pittig stukkie schreef vast te horen dat ik ‘een vréselijke man’ ben. 

Nou, jullie zijn hartstikke echt.

De lezers van jouw biografie zullen dat straks allemaal beamen!

En of ik een vréselijke man ben, mogen jullie beoordelen. Zelf vind ik dat ik in het echt wel meeval 🙂

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! In plaats van bloemen…

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)