Aan Frans Klein

Bol.com Algemeen

Meneer Klein,

Het is op zich al vervelend dat u de alleenheerser bent als het gaat om de inhoud op de Publieke Omroep.

Want door u krijgt de kijker, naast een permanente overdosis deug- en dramtv, bagger als ‘Showcolade’, ‘Tik ‘m aan’, ‘Dino’s Bezorgservice’ en ‘De Bluffer’ voor de kiezen.

Respectievelijk een programma waarin BN’ers uit de C-categorie onder leiding van een chocoladebruine zangeres (Edsilia Rombley) chocolade van eh…  geen chocolade moeten onderscheiden, twee infantiele werkverschaffingsprojecten voor probleemgevallen (Emma Wortelboer en Jandino Asporaat) en een spelshow voor iemand die zelfoverschatting tot kunst heeft verheven (Rutger ‘Dan doe ik het zelf wel’ Castricum).

Maar nog vervelender is het dat u héél af en toe van uw berg afdaalt om uw volstrekt ridicuele beleid te verdedigen en dan zélf op tv verschijnt.

Dan krijg ik namelijk weer allemaal van die “Je tweelingbroer is op televisie”-berichten.

En er zijn veel dingen die ik niet wil zijn (woke, D66-stemmer, Gordon), maar misschien wel als allerlaatste: de tweelingbroer van Frans Klein.

Tussen ons zie ik namelijk vooral verschillen.

Ten eerste: ik kan wél rekenen.

U zei bij Nieuwsuur over het programma ‘Andere Tijden’: “We gaan waarschijnlijk zes tot tien specials per jaar uitzenden, dus ongeveer één per maand.” Eh… tussen 0,5 en 0,83 dus. Waarbij een blinde nog snapt dat het dichter bij zes dan bij tien per jaar zal zitten. Ongeveer een halve special per maand dus.

Ten tweede: naar mij is nooit een integriteitsonderzoek nodig geweest.

Films en series

Blijft een heerlijk verhaal over u: dat het feestje dat u op kosten van de Poeblieke Omroep ter gelegenheid van uw 25-jarig jubileum bij de VARA hield, plaatsvond in het restaurant Thaicoon, waarvan u nota bene zelf aandeelhouder was. Normale mensen noemen dat ‘nepotisme’ of zelfs ‘zelfverrijking’, maar uw medebestuurders bij de omroep waren tijdens het integriteitsonderzoek gaarne bereid het wit te wassen door te beweren dat niet u, maar zij de reservering hadden gedaan.

Ten derde: ik háát slijmballen.

Het allerergste van veel macht (en u hééft veel macht), is dat je dag in, dag uit geconfronteerd wordt met mensen die iets van je willen. Mensen die het eigenlijk een schande vinden dat jij een soort alleenheerser bent, maar die dat niet on the record durven te zeggen. En die dan je voeten komen kussen en je aambeien komen krabbelen om ook iets van je gedaan te krijgen. Of zelfs compleet transformeren en van onafhankelijke en kritische journalisten verworden tot een soort eunuchen van de Chinese keizer. Ik noem (omdat ik weet dat hij er het slechtst tegen kan in deze zin genoemd te worden): Bert Huisjes. Die castratie, daar zou ik nóóit verantwoordelijk voor willen zijn.

En tegen de mensen die nu gaan roepen “Ik bedoel alleen maar dat je qua úiterlijk op Frans Klein lijkt”, zeg ik: dan moet je ons eens met ontbloot bovenlijf zien.

Want ik wed dat er bij u op de kippenborst geen haartje te bekennen zal zijn. En dat is niet omdat u zich daar scheert.

Groet,

JanD

PS. Cadeautjes. Om mee te geven aan de  omroepbaasjes.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ kun je gratis lezen. Wil je doneren (waarvoor mijn dank!), dan kan dat via Backme of via mevrouw Dijkgraaf.

Aan Duncan Laurence

Naar Buiten - Inrichten

Beste Duncan,

Onwijs gefeliciteerd!

Tamelijk on-Nederlands, dat iemand hooggespannen verwachtingen ook gewoon waarmaakt.

Al moet je niet denken dat je nu een ster bent.

Want er is altijd iemand die nóg belangrijker is dan de eerste Nederlandse Songfestival-winnaar sinds Teach-In in 1975.

Gisteravond was dat ene Emma Wortelboer, een pareltje uit de stal van BNNVARA.

Eerst toen ze de punten mocht uitdelen namens de Nederlandse vakjury:

En daarna toen ze het Songfestival hoogstpersoonlijk had gewonnen:

Ik denk dat we nog héél veel van Emma Wortelboer gaan horen.

En zijn wij het niet, dan is het wel de directie van een psychiatrische instelling met een gesloten afdeling.

Groet,

JanD