Aan Joost Eerdmans

4
Kerst 2021Kerst 2021

Beste Joost,

Ik wil je even mee terugnemen naar een veelzeggend moment in de kabinets(in)formatie.

Sigrid Kaag (D66) had Lilianne Ploumen (PvdA) en Jesse Klaver (GroenLinks) in haar poging om Mark Rutte (VVD) nóg een bal af te draaien en om Gert-Jan Segers (Christenunie) buitenspel te zetten zo ver gekregen dat ze zich aan elkaar vastklonken zonder weg terug.

De PvdA zou niet zonder GroenLinks in Rutte 4 stappen, GroenLinks niet zonder de PvdA.

En toen werd het woensdag 29 september 2021.

Over die dag schrijft NRC Handelsblad:

“Vijf weken eerder had D66-leider Sigrid Kaag in het Logement tegen informateur Johan Remkes gezegd dat ze het toch wilde proberen met de ChristenUnie erbij in plaats van GroenLinks en de PvdA. Tot verbijstering van GroenLinks-leider Jesse Klaver en Lilianne Ploumen van de PvdA die ook aan tafel zaten. De ochtend ervoor hadden ze nog met Kaag en haar mede-onderhandelaar Rob Jetten afgesproken dat ze maar met zijn zessen moesten gaan onderhandelen: VVD, D66, CDA, GroenLinks, PvdA én ChristenUnie. Ze waren er speciaal voor bij elkaar gekomen in de fractiekamer van D66, op uitnodiging van D66. VVD en CDA hadden maandenlang gesprekken tegengehouden met GroenLinks en de PvdA als ‘links blok’, nu was het tijd voor een ánder plan. Want gewoon verder regeren met de partijen van Rutte III, en dus weer met de ChristenUnie, daar moest Sigrid Kaag niet aan denken, zei ze. ‘Ik heb nog liever nieuwe verkiezingen’.

En nu werden Klaver en Ploumen toch aan de kant gezet? In het Logement, toen Kaag die boodschap overbracht aan Remkes, had Ploumen haar nog geappt: joh, Sigrid, zullen we nog even bij elkaar gaan zitten? Ze kreeg geen reactie.

VVD en CDA waren verrast en blij, dit wilden ze al heel lang. Bij de ChristenUnie overheerste, zoals vaker, een gevoel van zwaarte: ze hadden de regeringsverantwoordelijkheid ook wel een tijdje níét willen dragen. En bij alle drie was er twijfel: wilde D66 dit nu wél echt?

De linkse partijen twijfelden helemaal niet. Daar hoorden ze niets meer van Kaag.”

Keihard genaaid.

PvdA en GroenLinks, Ploumen en Klaver, waren door Kaag in elkaars armen gedreven, met elkaar verloofd in de hoop op een plekje in Rutte 4 en vervolgens achteloos bij het grofvuil gesmeten.

Ik denk, Joost, dat Sigrid Kaag en Mark Rutte tijdens deze kabinetsperiode eens een keer niet op steun van de PvdA en GroenLinks hoeven te rekenen.

En terecht.

Hoe links Rutte 4 ook is geworden nadat Sigrid Kaag alle macht greep door te dreigen Rutte zijn ‘baan’ af te nemen door de “Hier scheiden onze wegen”-act en de H.J. Schoo-lezing, PvdA en GroenLinks blijven niet ééuwig het domste jongetje van te klas.

Als die partijen dus op één manier wraak kunnen nemen voor deze naaistreek is het door in de Eerste Kamer niet als steunzender voor Rutte 4 te gaan fungeren, maar op nieuwe verkiezingen af te stevenen (met één lijsttrekker!).

Kom ik nu bij jou.

Ik heb jou tijdens de behandeling van het coalitieakkoord donderdag expliciet horen hinten op steun aan Rutte 4.

Als ik het me goed herinner, zei je: “Dit is geen dreigement, maar JA21 heeft drie zetels in deze Kamer en heeft er zeven aan de overkant (in de Eerste Kamer). Ik weet dat de coalitie er aan de overkant zes tekortkomt. (…) Misschien kunnen de partijen die hier zijn verzameld rond dit akkoord daar rekening mee houden.”

Dat klopt.

Rutte 4 heeft in de Eerste Kamer maar 32 zetels, terwijl er 38 nodig zijn voor een meerderheid.

En in de Eerste Kamer hebben jullie een inmiddels zevenkoppige fractie met senatoren die in 2019 dankzij Forum voor Democratie de Eerste Kamer in kwam en in november 2020 voor zichzelf begon onder de naam ‘Fractie Van Pareren’ en na het zwangerschapsverlof van Annabel Nanninga verder ging onder de naam ‘FractieNanninga/JA21’.

Maar het zal toch niet zo zijn, beste Joost, dat een politieke opportunist als jij (met een CV waarop sinds 2002 het CDA, de LPF, Eén NL, Leefbaar Capelle, Leefbaar Rotterdam, FvD én JA21 zijn bijgeschreven) het kabinet Rutte 4 gaat helpen om ook maar één voorstel door de Eerste Kamer te krijgen?

Als ik denk dat jij daar inderdaad toe bereid bent, dan heb ik dat toch zeker verkeerd begrepen, Joost?

Jij wilt toch niet de man zijn die het politieke leven van Mark Rutte als premier (en Sigrid Kaag als zijn poppenspeler) ook maar met één dag langer dan strikt noodzakelijk gaat verlengen, omdat-ie je een aalmoes toewerpt?

Nee toch, Joost?

Je hebt die partij toch opgericht als veilig toevluchtsoord voor ‘rechtse’ kiezers?

Of ben je tóch gewoon een paling in een emmer snot?

Groet,

JanD

PS. Twéé cadeautjes. Want ik weet niet of je nou blij wordt van een klein potje of juist van een grote doos.

Aan Kajsa Ollongren

Zomer 2020

Mevrouw Ollongren,

Ook zo’n zin in dinsdag?

Dan wordt in de Eerste Kamer gestemd over een motie van afkeuring tegen u.

De Eerste Kamer heeft u twee keer via een motie opgedragen om verhuurders te verbieden de huren per 1 juli te verhogen, maar u heeft schijt aan die lui. Verhuurders, variërend van keurige woningbouwverenigingen tot ordinaire huisjesmelkers, moeten er tijdens de coronacrisis maar lekker samen uit zien te komen als iemand problemen heeft om een hogere huur te betalen, vindt u.

Daarom heeft SP-senator Tiny Kox nu het één na zwaarste middel in de strijd gegooid: de motie van afkeuring.

Met koppen als ‘Eerste Kamer op ramkoers’ proberen de krantenredacties het vuurtje op te poken. Snap ik ook wel, want die zijn blij dat ze eindelijk weer even over wat anders kunnen schrijven dan dat militante jankmuilengedram.

Maar zouden er echt mensen zijn die geloven dat de Eerste Kamer die motie gaat aannemen?

Gezondheid

De coalitiepartijen VVD, CDA, D66 en ChristenUnie (32 zetels) steunen u blind. De mannenbroeders van de SGP (2 zetels) en de zetelrovers van Groep Otten (2 zetels) ook. Dus er hoeven bij de hoofdelijke stemming maar twee partijgenoten van Lodewijk Asscher (de PvdA zit van oudsher vuistdiep in de woningcorporaties én wil vanaf volgend jaar dolgraag weer gaan meeregeren) overstag te gaan en u loopt lachend naar buiten.

Veel leuker voor u is het trouwens als die motie van afkeuring wél wordt aangenomen.

Er is namelijk geen enkele wet die u verplicht om dan af te treden.

Dan hoort u dinsdag de hoofdelijke stemming aan, constateert u dat een meerderheid van de Eerste Kamer de motie van afkeuring steunt, knikt u een keer, drinkt u een glas, doet u een plas en blijft alles zoals het was.

En dan heeft u, na het referendum, ook het instituut van de Eerste Kamer gesloopt.

Da’s best een rijke oogst in (onder aftrek van langdurig verzuim) net twee jaar ministerschap.

Uw halfzus kan trots op u zijn!

Groet,

JanD

PS. Wat fijn dat ik u éindelijk ook eens een cadeautje kan geven, want het wordt wel weer eens tijd voor een nieuwe.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlinks bij Bol.com en Amazon wordt ook gewaardeerd)

Aan de kiezers (slot)

V.l.n.r. Het broertje van Annemarie Jorritsma, Geert Wilders en de trekpop van Alexander Pechtold.

Beste kiezers,

Jullie weten het nou wel, hè?

Wil je dat Jesse Klaver de komende twee jaar de baas van Nederland wordt (en vind je het lekker om constant genaaid te worden), stem dan VVD, CDA, D66, ChristenUnie, PvdA of GroenLinks.

Wil je dat er een eind komt aan de peperdure klimaatkolder van het Klimaatakkoord en de levensgevaarlijke immigratiewaanzin van het Verdrag van Marrakesh, stem dan PVV (net als ik) of FvD.

Zo simpel is het.

En ben je zo’n kneus die te lui is om te gaan stemmen, wil je dan nóóit meer klagen over ‘de politiek’?

Groet,

JanD

UPDATE De jury, bestaand uit de voltallige redactie van The Post Offline, heeft zojuist de winnaar van ‘Het Ranzigste Campagnemoment van 2019’ gekozen:

Aan de kiezers (5/10)

Beste kiezers,

Begint volgende week eindelijk de ‘Nederlandse Lente’?

Er is alle reden om optimistisch te zijn!

Er hóeft namelijk helemaal geen kabinet ‘Jesse 1’ onder leiding van Mark Rutte te komen.

Onderzoeksbureau Ipsos kwam bij de laatste peiling tot 39 van de 75 zetels in de Eerste Kamer voor een coalitie van VVD (13), PVV (9), FvD (8), CDA (7) en SGP (2).

Trekken we dit door naar de Tweede Kamer, dan komen deze vijf partijen op 78 van de 150 zetels. Twee meer dan de huidige coalitie van VVD, CDA, D66 en ChristenUnie. En 22 (!) meer dan de huidige coalitie volgens Ipsos nu in de Tweede Kamer zou scoren.

Ofwel: een gezond-verstandkabinet is (voor het eerst sinds járen) dichterbij dan we denken.

Dan kan de klimaatsekte teruggeschopt worden in haar hok. Dan kunnen we stoppen met die open grenzen voor iedereen die op zoek is naar gratis wonen, gratis zorg en gratis geld. Dan kunnen we een nog verdere overdracht van bevoegdheden aan Brussel tegenhouden.

Hoe fijn moet het voor de VVD zijn dat het weer een ouderwetse liberale volkspartij kan worden, in plaats van het schoothondje van Jesse Klaver? Hoe fijn moet het voor het CDA zijn dat het weer de meest sociale partij kan zijn in het kabinet, in plaats van de grijze muis in het midden? Hoe fijn moet het voor de PVV zijn dat het het beleid mede kan bepalen, in plaats van te moeten schreeuwen aan de zijlijn? Hoe fijn moet het voor FvD zijn dat het (net als de Vijfsterrenbeweging in Italië) zo snel al regeringsverantwoordelijkheid mag dragen, in plaats van het volgende slachtoffer van een cordon sanitaire te worden? Hoe fijn moet het voor de SGP zijn dat het wat van de ouderwetse normen en waarden in beleid kan vervatten, in plaats van louter preken voor eigen parochie?

Ja, het vereist even een omslag in het denken.

Ja, het vereist even wat excuses voor domme uitspraken in verkiezingstijd.

Ja, het vereist even wat minder naïviteit over de uitwassen van de islam bij de één en wat minder starheid over de islam in het algemeen bij de ander.

Maar daar moeten die partijen in het belang van het land toch toe bereid zijn?

Het is na 20 maart namelijk ‘Knipmessen voor Klavers Klimaatsekte’, of het is kiezen voor de belangen van Nederlandse bevolking en zorgen dat er ook snel Tweede Kamerverkiezingen komen.

Niemand heeft het er deze dagen over, maar een verstandig, vaderlandslievend ‘wederopbouwkabinet’ is dichterbij dan we denken.

En als we dan Edith Schippers minister-president maken (eindelijk een vrouw!), kan Mark Rutte in Brussel gaan doen wat VVD’ers éigenlijk willen: op de rem trappen.

Jullie hoeven alleen maar massaal op de PVV of FvD gaan stemmen (of desnoods op de SGP).

Dat heet: strategisch stemmen.

Wie dat niet doet, moet verder niet meer zeuren als Jesse (en Jetten) ons straks in de ellende storten. En onze kinderen en kleinkinderen nog dieper…

Het is nu of nooit!

Groet,

JanD

PS. Korter spul bij de buren 🙂

Aan de leiders van ‘de foute zes’

Heren, Robbie en Jessepesse,

Ik ontving gisteren een verhaal van Wally Soute.

Jullie hoeven niet bij hem op een muurtje te komen zitten met in je kielzog de campagnefotograaf. En op een doorgeschoven vaas van Klaas zit-ie ook niet te wachten.

Wally wil alleen maar dat jullie zijn verhaal lezen.

Komt het:

“Zondagmiddag 13 januari 2019, half vier.

Uit het achterhuis dat uitkijkt over ‘t Gelders Landschap zag ik zojuist de reetjes zich tegoed doen aan de verse liksteen, die ik daar vorige week heb opgehangen. Vanuit mijn woonkamer, zie ik de meesjes zich de veertjes uit ‘t lijf vliegen rondom de vetbollen met zaad, daar gisteren door mijn vrouw opgehangen. Terwijl mijn pelletkachel snort, schenk ik bij m’n nét vers gezette koffie tubruk een bel Napoleon VSOP in.

Het is zondag, dus het mag.

Een euforisch gevoel overmant me. Achterover hangend denk ik: ik heb ‘t goed. Twee afgestudeerde dochters, en een zoon die de pabo als een speer doorloopt. Een lieve vrouw, die daarnaast ook nog eens mijn maatje voor ‘t leven is. Een woonlocatie die voor mij de ideale is.

Wat wil ik nog meer?

Terwijl mijn pelletkachel nog stééds snort, begin ik er stééds meer en meer een soort van difonium in te ontwaren. Een mengeling van ‘Tchaikovsky’s 1870’, en ‘Voordat de bom valt’ van Doe Maar. Uiteindelijk krijgt de Marseillaise de overhand.

Gisteren voorlopig de laatste Erasmusbrug-loop gedaan. Samen met Jan, Ebru en Marco. De plicht roept op zaterdag.

Die Marseillaise blijft verdomme maar door dreunen. Ik zie die verschrikkelijke Robespierre-achtige beelden weer op mijn netvlies voorbij komen.

Terwijl ik nog een nip van mijn Napoleon neem, terwijl de tubruk al zo goed als koud is, overvalt mij ineens de vraag: voelt dit nu écht zo goed?

Mijn gedachten dwalen terug naar het jaar 1953. Toen ik als klein jongetje vanuit Indonesië met mijn ouders en broertjes met de M.S. Sibajak als repatriant ‘terugkeerde’. Als basis naar Lemmer in Friesland gestuurd, waar ooit de roots van mijn vader lagen. Waar ik als getectyleerd manneke van vijf te maken kreeg met de vooroordelen van de toenmalige bevolking. Mij moest laten welgevallen uit een klapperboom te zijn gelokt met een spiegeltje. Of ik nog kraaltjes en schelpjes had om te ruilen.

Later in Eindhoven gedropt door mijn moeder op de lagere school, omdat ik niet wilde dat ze met mij mee naar binnen ging. Ik was toch die grote flinke vent? Maar na tien minuten kroop ik hysterisch als aangeschoten wild onder de rokken van mama, na belaagd te zijn door kabouters, elfjes en andere monsterachtige types. Wisten wij veel wat carnaval was.

Mijn eerste spreekbeurt in de tweede klas van de lagere school, die werd afgedaan door de juf met: ‘Je mag niet jokken, Waltertje’. Terwijl ik alleen maar mijn verhaal deed over hoe wij in Jakarta als kind woonden en speelden op onze daktuin in onze trapauto’s, altijd in de gaten gehouden door de verantwoordelijke baboe. Hoe mijn moeder daarna gewapend met fotoalbums mijn gelijk moest gaan halen om onze status daar te bewijzen.

Wonend in een door nota bene Rietveld ontworpen woning aan de Indramayu Weg in Jakarta, die er trouwens nog steeds staat, hadden wij een zorgeloze eerste jeugd.

Ik voel het grootste respect voor mijn vader, die als 45-jarige met vier kinderen een nieuw bestaan moest opbouwen hier in Nederland. Er was toen niemand die het voor ons opnam. Geen linkse groenen die een welkomstlied voor ons zongen, we moesten het allemaal zélf doen.

Wij hebben ons als kind altijd al moeten manifesteren tegenover de ons als vreemdeling bejegende jeugd. Dat deden mijn broers en ik door ze lik op stuk te geven bijvoorbeeld op de ijsbaan, door ze uit te dagen, een sprintje te trekken. “Kom ons maar halen, blanda.”

En nooit wonnen ze. Zo dwongen wij ons respect af.

De jaren daarna, toen ik na ‘t afronden van mijn HBS tegen wil en dank van mijn academisch opgeleide moeder als muzikant mijn leven wilde gaan slijten.

De fantastische ‘wild 60’s’ die ik mocht meemaken, de 70’er, 80’er en 90’er jaren vol overvloed waarvan ik méé mocht genieten, toen politiek nog enigszins voor het volk was, toen stemmen nog niet écht het grote verschil maakte, en toen ik in vette benzineauto’s het land doorkruiste naar mijn werk en optredens, en toen 15 miljoen mensen zich nog bewust waren van een rijk bestaan.

Die tijd, daar schreven Fluitsma en Van Tijn hun lied over.

Een tijd die ik ook mijn kinderen en kleinkinderen zou willen toewensen.

Een tijd waarin respect voor elkaar nog doodgewoon was.

Waarin een patat of frietje met een klodder mayo een eigen keus was, zonder dat je er op werd aangekeken.

Waarin je je Turkse kapper nog gewoon met ‘Ali’ kon aanspreken zonder als racist te worden weggezet.

Waarin een Marokkaanse jongen nog gewoon ‘meneer’ en ‘U’ tegen je zei, zonder het kk-vocabulaire te gebruiken.

Waarin groen nog stond voor de kleur van nieuw leven en hergeboorte.

Waarin we Balkenende nog de maat konden nemen.

Waarin we zonder het ‘Kwartje van Kok’ onze tank nog boordevol konden gooien.

Waarin een asielzoeker nog gewoon een vluchteling was.

Waarin de D nog stond voor Democratie en niet voor plucheplakkerij.

Kortom, waarin een volk nog de zin des levens kon associëren met een gelukkig bestaan.

Dáár denk ik nu aan, terwijl ik mijn laatste nip Napoleon tussen mijn tong en verhemelte laat wegglijden.

Terwijl ik naar de bar loop om een nieuwe bel in te schenken, word ik geconfronteerd met mijn gele hesje, dat gedecoreerd met het speldje van The Post Offline sinds gisteren nog steeds in de hal hangt.

Ben er trots op. Voel me een revolutionair zonder het guillotine-touw te hoeven te hanteren. Maar hoop wel, dat alle Robespierre’s ooit eens aan hún trekken zullen komen.

Het begint te schemeren. Mijn bel Napoleon verwarm ik in de palm van mijn hand. Buiten zie ik nog net hoe een roodborstje haar plekje bij de vetbol probeert te verdedigen. Succes, Red Robin. Die koolmees kun je best aan.

Als ik met de afstandsbediening de kachel op ‘turbo’ zet omdat buiten de temperatuur daalt, snort-ie met een andere intonatie.

En als ik goed luister, hoor ik het Wilhelmus.

De telefoon rammelt.

Mijn oudste dochter.

‘Pap, heb je nog wat te eten in huis?’

Terwijl ik mijn belletje leeg drink, spoed ik mij naar de keuken om uit de diepvries een dubbele kant- en klaarmaaltijd te pakken. Een voor mijn vrouw en een voor mijn dochter.

Gezellig, dadelijk samen dineren.

Mijn gemoed neemt weer een neutrale houding aan.

Ik denk dat ik het tóch goed heb.”

Wally is zo iemand die zich een paar jaar geleden de benen uit het lijf liep voor het Oekraïne-referendum. Hij wist wel dat jullie je reet zouden afvegen met de uitslag, maar hij deed het toch.

Wally is zo iemand die elke zaterdag waarop hij geen andere verplichtingen heeft een geel hesje aantrekt. Hij weet wel dat jullie er om lachen, maar hij blijft het doen.

Wally doet het niet voor zichzelf, want hij heeft het goed. Hij doet het voor de volgende generaties. En voor de mensen die jullie al genaaid hebben, de afgelopen jaren.

Ik weet niet wat Wally op 20 maart gaat stemmen.

Ik weet wel dat het niet op jullie, de politici van VVD, D66, CDA, ChristenUnie, GroenLinks en de PvdA, zal zijn.

Het wordt de laatste kans om jullie te leren dat de burger er niet is voor het bestuur, maar dat jullie er zijn voor de burger.

Het is nu of nooit.

Wally komt jullie halen, blanda’s!

Groet,

JanD