Aan Clowntje Clusterfuck

Bol.com AlgemeenBol.com Algemeen

Meneer De Jonge,

Gisteren werd bekend dat het afgelopen voorjaar nét niet fout ging op de intensive care-afdelingen van de ziekenhuizen omdát veel oudere mensen thuis aan corona stierven.

Ze werden eenvoudigweg door hun huisarts niet meer naar het ziekenhuis gestuurd.

Ik herinner me nog goed hoe dat destijds ging.

‘Opeens’ gingen heel veel huisartsen hun oude patiënten bellen om ze uit te leggen dat een eventuele opname in het ziekenhuis, mochten ze corona krijgen, misschien wel een enkeltje kist zou betekenen. Of anders wel een leven als kasplantje. Uiteindelijk was de hamvraag: “Zou u, als u corona krijgt, niet liever in uw eigen bed willen sterven?”

Die ouderen waren nog van de generatie die alles wat een witte jas zegt voor waar aanneemt. Velen besloten dan ook om af te zien van een bed in het ziekenhuis, dus al helemaal van een bed op de intensive care.

Vergelijkbaar met een ‘niet reanimeren’-verklaring zou je kunnen zeggen.

Maar dat was het natuurlijk niet.

Want huisartsen zouden nooit massaal op hetzelfde moment hun oudere patiënten gaan bellen om te vragen of ze al een ‘niet reanimeren’-verklaring hadden getekend zonder dat ze daartoe waren aangezet door ‘een organisatie’.

Die belletjes naar die oudjes over wel of niet een IC-bed innemen waren dit voorjaar dan ook een gecoördineerde actie.

Kwetsbare mensen werden in een angstige periode dag in, dag uit op tv geconfronteerd met beelden uit ziekenhuizen (en gangen van Italiaanse ziekenhuizen) en kregen op dát moment een telefoontje van de man of vrouw in de witte jas die ze blind vertrouwden met een vraag over leven of dood.

Die vraag zou nooit zo, gecoördineerd, gesteld zijn, als Nederland de afgelopen jaren onder premier Mark Rutte niet heel veel IC-bedden had wegbezuinigd.

Er dreigde dit voorjaar een acuut tekort aan IC-bedden en íemand (Mark Rutte zou zeggen: het systeem) bedacht dat één van de manieren om te zorgen dat ‘code zwart’ niet in werking hoefde te treden was om een grote groep Nederlanders rechtstreeks vanuit huis of verpleeghuis de kist in te manipuleren.

Met behulp van de huisartsen.

Ik hoopte dat u gisteren, net voor de kerstvakantie van de Tweede Kamer, iets zou zeggen over het onderzoek van het Consortium Onderzoek Huisartsgeneeskunde. Want 1566 niet-doorverwezen doden, dat leek mij wel ‘een dingetje’.

Dus ik ging op zoek naar beelden van u bij het verlaten van de ministerraad.

Eens kijken hoe u ‘reflecteerde’ op dit best schokkende nieuws.

En toen vond ik eigenlijk alleen dit:

Daarna dacht ik aan mijn eigen ouders.

Dat ik weet dat mijn moeder (zeker) en mijn vader (vermoedelijk), met de nodige zalvende aanmoediging van hun huisarts, ook gezegd zouden hebben dat ze ‘hun’ ziekenhuis- en IC-bed dan toch maar liever af zouden staan aan “iemand die nog een heel leven voor zich heeft”.

En ik dacht ook dat het maar goed is dat ze niet meer leefden.

Want ik had niet voor mezelf ingestaan als ze op die manier aan hun eind waren gekomen.

Achterlijke clown dat je d’r bent.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Stik ‘r maar in.

UPDATE Nog wat aanvullend bewijs dat het niet helemaal lekker zit in uw hoofd.

(Advertentie)

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Rikko Voorberg

Speelgoed Deals 2020

Beste Rikko,

Weet jij hoe je ‘narcissistic piece of shit’ in het Nederlands schrijft?

Ik vraag dit voor mezelf.

Dan weet ik hoe ik jou op de kortst mogelijke manier kan beschrijven.

Want manmanman, wat ben je je weer aan het aanstellen met dat #wegaanzehalen van je.

Geld inzamelen om een vliegtuig te charteren waarmee je asielzoekers van het Griekse eiland Lesbos gaat halen, terwijl je al weet dat geen asielzoeker mee terug naar Nederland mag.

Het is net iets minder onsmakelijk dan die actie van je bij de Nationale Dodenherdenking van 2017. Toen wilde je bij het Rembrandtplein in Amsterdam 3000 houten kruisen plaatsen om de asielzoekers te herdenken wier voor drie- tot zesduizend dollar de neus gecharterde rubberbootje de pot met goud in Europa niet bereikte.

Toen besmeurde je de nagedachtenis van de gesneuvelden in de Tweede Wereldoorlog.

Nu is dat anders.

Ogenschijnlijk doe je met dat gestrande vliegtuig niemand kwaad.

Net zo min als je de vorige keer met die bus die er al in Duitsland definitief mee stopte iemand kwaad deed.

Nou ja, behalve ‘het klimaat’ dan. Al die onnodige CO2-uitstoot iedere keer. Als de aarde over twaalf jaar vergaat, zoals de toekomstig Nobelprijs-winnares voorspelt, weet ik niet of jij wel langs Petrus komt.

Maar ik zei niet voor niets ‘ogenschijnlijk’.

Want je doet wel degelijk mensen kwaad.

Je verspreidde vóór jullie richting Lesbos vlogen op dat asielzoekerskamp een brief in vier talen.

In die brief gaf je 189 van die stakkers hoop.

Hoop dat ze mee mochten naar Nederland om daar mee te gaan draaien in het gratis huis-, gratis zorg- en gratis geld-circuit.

Terwijl je al wist dat staatssecretaris Ankie Broekers-Knol zou weigeren om ook maar één door jou meegebrachte asielzoeker toe te laten tot ons land.

Gezondheid

Wat is inhumaner dan asielzoekers welbewust valse hoop bieden?

Ik weet maar één ding: als het niet gebeurt door de naïviteit van de actievoorman, maar door diens ijdelheid.

En dat gelul over jullie ‘draagvlak’ in de Nederlandse samenleving ben ik eerlijk gezegd ook wel klaar mee. Als maar iets meer dan duizend mensen doneren voor jullie acties, heb je nog minder draagvlak dan ik. En het is geen toeval dat zich voor de ‘grote demonstratie’ die jullie vanavond in Den Haag houden vanochtend vroeg pas 29 aanmeldingen op Facebook waren.

Dat hele #wijgaanzehalen is niet meer dan een hobbyprojectje van een (ik heb het gevonden!) narcistisch stuk stront.

Groet,

JanD

PS. Die vuilniszak kan echt niet meer. Dus voor als je straks onverrichterzake terugvliegt van Lesbos met die acht andere beroepswerkelozen: cadeautje!

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Aan Willem-Alexander

Beste Willem,

Dat was, gisteravond bij de Nationale Dodenherdenking op de Dam, de beste speech die een koninklijke speechwriter ooit produceerde.

Maar het zou jou als koning onrecht doen, als alle credits naar de schrijver gingen. Die was uiteindelijk de artiest, maar jíj was degene die hem of haar de boodschap had ingefluisterd.

En die was op twee punten letterlijk én figuurlijk majestueus.

In de eerste plaats natuurlijk vanwege de grootsheid die je toonde door ook kritisch te zijn op je overgrootmoeder, koningin Wilhelmina.

Je zei: “Medemensen, medeburgers in nood, voelden zich in de steek gelaten, onvoldoende gehoord, onvoldoende gesteund, al was het maar met woorden. Ook vanuit Londen, ook door mijn overgrootmoeder, toch standvastig en fel in haar verzet. Het is iets dat me niet loslaat”.

Prachtig!

Geen uitgebreid ge-‘ja, maar…’ over alles wat ze tijdens de Tweede Wereldoorlog wél goed gedaan heeft of zou hebben, maar 75 jaar na de bevrijding van ons land vooral die kritische noot over de vrouw die je opzadelde met 12,5 procent van haar genen en een levenslange inperking van de vrijheid van meningsuiting.

Dit was werkelijk de eerste keer dat een Nederlandse monarch diepe indruk op me maakte.

En daarnaast was er natuurlijk die prachtige, nauwelijks verborgen, boodschap over de kwetsbare mensen anno nu, voor wie de doodskistfabrikanten hun productie al weken drastisch hebben opgevoerd.

Ik vroeg me tijdens je speech af waarom premier Rutte er een beetje lullig bij stond, maar die had de tekst natuurlijk van tevoren al gelezen.

 En die snapte als geen ander dat de woorden van Sobibor-overlevende Jules Schelvis konden worden uitgelegd als een boodschap aan hem, aan zijn kabinet, aan de Tweede Kamer en aan de zorgfabriek-directeuren, namens al die kwetsbare groepen ouderen die al weken worden blootgesteld aan een dodelijke vijand, die worden opgesloten, die van contacten met hun naasten en de buitenwereld worden afgesneden en moederziel alleen sterven.

Hoe zei Jules Schelvis het zes jaar geleden in de Westerkerk en jij dus gisteren op de Dam?

“Hoe kon de wereld toestaan dat wij, rechtschapen burgers van Nederland, als uitschot werden behandeld?”

“Honderden omstanders hebben zonder vorm van protest toegekeken…”

“Het leek zo geleidelijk te gaan. Elke keer een stapje verder.”

Gezondheid

En als genadeklap: “Het minste wat we kunnen doen is: niet wegkijken. Niet goedpraten. Niet uitwissen. Niet apart zetten. Niet ‘normaal’ maken wat niet normaal is.”

Als de dorpsgek van Eesterga het schrijft, gaat het bij de verantwoordelijken het ene oor in en het andere uit.

En misschien wel terecht, al was het maar omdat de boodschap (dood door schuld) soms wat ruw wordt gebracht.

Maar nu was het de koning.

En was niet alleen de inhoud raak, maar kon er ook op de vorm niet worden afgegeven.

Dus ik ga iets geks doen.

Voor één keer neem ik mijn pet voor je af.

Groet,

JanD

PS, Normaal denk ik: koop het ff lekker zelf, maar deze keer heb je wel een extra cadeau van een daan verdiend!

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor dank! (Kopen bij Bol.com via mijn partnerlink wordt ook gewaardeerd)

Aan het Nationaal Comité 4 en 5 mei

Moederdag 2019

Geacht Comité,

Mijn ouders hebben mij geleerd om op 4 mei om 20.00 uur twee minuten stilte te houden voor de Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en oorlogssituaties na de Tweede Wereldoorlog, zoals in Nederland-Indië.

Wij hebben onze kinderen geleerd om op 4 mei om 20.00 uur twee minuten stilte te houden voor de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en oorlogssituaties na de Tweede Wereldoorlog, zoals in Nederland-Indië.

Uw Comité heeft er ergens begin deze eeuw nog “en vredesoperaties” aan toegevoegd.

Mij best.

Eerlijkheidshalve houd ik die twee minuten stilte zelf altijd voor de Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. En onze kinderen ook. Kwestie van hoe je bent opgevoed. Als mijn ouders me hadden geleerd dat ik op 4 mei moest voetballen met kransen, had ik dát waarschijnlijk gedaan. Gelukkig hadden mijn ouders iets meer beschaving.

Ik kom hierop omdat ik gisteren op jullie website zocht hoe je een aanvraag kunt indienen voor het wijzigen van het officiële gedenkschrift voor de Dodenherdenking.

Dat gedenkschrift wordt nogal eens veranderd en luidt dus sinds dit jaar weer, net als van 2011 tot 2015: “Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken wij allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.”

Ik vroeg me dus af of we met het oog op de toestand in Amsterdam anno 2019 niet alvast een extra categorie moeten toevoegen.

Mijn voorstel voor een nieuwe tekst zou dan luiden: “Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken wij alle meisjes die op 31 januari 1971 in Paramaribo per ongeluk verwisseld zijn met de nageboorte, en allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.”

Anderzijds is dat misschien ook wel te veel eer voor een omhooggevallen paaldanseres.

Zie maar.

Groet,

JanD

PS. Gaaf, die hoofddoek in jullie reclamecampagne! Dat herinnert er ons nog maar eens aan wie ons land destijds bevrijd hebben.

PS2. Ik zag jullie lid ‘Dhr. H. Laroes’ er nog niet tussen staan. Financiële problemen?