Aan Tahmina Akefi

Beste Tahmina,

Het is zover.

De entourage van Peter R. de Vries begint zich nu ook te roeren.

Broer Wouter de Vries sprak met het opinieweekblad Story over het boek dat binnenkort van je uitkomt over jullie relatie.

Het boek heet: ‘Mijn grote liefde’ en kreeg als prominente ondertitel: ‘Een leven met Peter R. de Vries’.

Op het omslag staat een foto van Peter R. de Vries.

Alleen.

Híj, Peter, moet de verkoop in november gaan aanjagen.

Broer Wouter zegt met betrekking tot dat boek: “Ik weet van niets.”

Weet hij echt van niets?

“Ik weet dat er wat correspondentie is tussen Peters zoon Royce en de uitgever.”

Die uitgever is Mai Spijkers van Prometheus.

De meest uitgenaste uitgever van heel Nederland, zeg ik met groot respect voor zijn kwaliteiten als handelaar in bedrukt papier.

Hoe die correspondentie tussen de uitgever en zoon Royce verliep?

Daarover zegt broer Wouter: “Royce heeft delen van het boek ingezien. Wat hij ervan vindt, weet ik niet.”

Ik heb natuurlijk geen inzage gehad in het contact tussen Prometheus en Royce de Vries.

Theoretisch kan het zijn dat Royce de Vries gevraagd is om een ronkende aanbeveling te schrijven voor het boek en dat hij vast een hoofdstukje toegestuurd heeft gekregen.

Ter inspiratie.

Maar Royce de Vries is advocaat van beroep en heeft zich nog nóóit positief uitgelaten over al jouw activiteiten in de media sinds de moord op zijn vader.

Dus mijn gezonde boerenverstand zegt me dat de correspondentie niet bedoeld was om jouw boekverkoop te zijner tijd een kontje te geven.

Eerder iets met portretrecht, briefgeheim of ander juridisch gedoe.

Dat past ook bij de volgende passage uit ‘Story’.

“Als Story Wouter vraagt of hij het boek gaat lezen, valt er een stilte. Na een diepe zucht: ‘Dat weet ik niet’.”

Voor je nu tegenwerpt dat ik dingen die ik bij de kapper heb gelezen niet serieus moet nemen, stap ik over van Peters broer Wouter de Vries naar Peters goede vriend Kees van der Spek.

Van der Spek was te gast in ‘De Geboden van Slagter en Dresselhuys’, de podcast van Max-baas Jan Slagter en oud-Opzij-hoofdredacteur Cisca Dresselhuys.

Zijn citaten liegen er niet om.

“Het bijzondere is dat we haar tijdens al die jaren dat ze een relatie had, bijna niet gezien hebben. Nooit eigenlijk.”

“Ik heb Peter nauwelijks over haar gehoord, moet ik eerlijk zeggen. Ik begreep ook dat het vaak aan en weer uit was. Het was geen constante relatie. Ik denk dat ze het nu postuum heel groot maakt.”

Hij vindt het ook niet heel kies hoe je opereert sinds de moord op Peter R. de Vries.

“Ik vind het niet altijd heel fris wat daar gebeurt. Dat zij nu met een boek komt vind ik een beetje afkeurenswaardig. Eerst hield ze zich juist altijd heel afzijdig en nu is ze opeens heel erg op de voorgrond. Dat moet ze natuurlijk zelf weten. Maar volgens mij brengt ze daar meer verdriet mee teweeg dan dat ze daar iemand mee helpt.”

Het is duidelijk: de entourage van Peter R. de Vries is het zat.

Ze slikten het dat je daags na zijn overlijden een groot interview aan de Volkskrant gaf met de inmiddels multi-interpretabele kop ‘Peter was de hoofdprijs‘.

Ze slikten het dat je begin dit jaar samen met Simon Vuyk een documentaire maakte waarin je zelfs liefdesbriefjes van de altijd zo op zijn privacy gestelde Peter R. de Vries openbaarde.

Maar nu je in de Sinterklaas- en Kerstperiode met een boek wilt gaan cashen over de rug van Peter R. de Vries, sijpelt langzaam iets naar buiten van hoe ze echt over jou denken.

‘Lijkenpikker’ komt denk ik het meest in de buurt.

Jouw mazzel is dat nog geen andere ‘verloofdes’ van Peter R. de Vries zijn opgestaan met wie hij “een huis zou gaan kopen en zou gaan trouwen”.

En dat niemand meer aan Peter R. de Vries kan vragen hoe het nou echt zat met die relatie van jullie…

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Voor als je een keer non-fictie gaat schrijven.

Disclaimer Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door maandelijkse donaties via Backme en losse donaties via Bunq. Waarvoor mijn dank. En die van mevrouw Dijkgraaf.

(Nieuw, tijdelijk € 19,45!)

Aan Thierry Baudet

BoekenBoeken

Beste Thierry,

Welkom bij de club!

De club van auteurs die de eerste plaats hebben bereikt in de Bestseller Top 60, bedoel ik.

Zelf haalde ik die eervolle plek voor het eerst in de herfst van 2020. Toen kwam ‘Martien’ uit, de biografie van Martien Meiland. Dat was toen ook de hoogste binnenkomer.

Een jaar later kwam ik met ‘Erica’, de biografie van Erica Meiland, tot de tweede plek.

Claudia de Breij zat me in de weg.

Iets met Amalia.

Enfin, ik weet dus hoe jij je gisteren voelde toen jouw nieuwe boek op de eerste plaats binnenkwam in de Beststeller top 60.

Euforisch.

Het is nu eenmaal het hoogst haalbare.

Fuck de literaire prijzen.

Waardering van het publiek, dat geld uitgeeft aan jouw boek, is het hoogst haalbare.

Van harte dus!

Ik begreep dat je dit resultaat ook nog bereikte zónder dat je boek bij met afstand de grootste boekverkoper van Nederland, Bol.com, verkocht werd.

Bol kreeg daarover uiteraard klachten.

En reageerde daarop met: “Wij vinden het ook van groot belang om zorgvuldig met de vrijheid van meningsuiting om te gaan. Mits boeken niet aanleiding geven tot discriminatie en/of geweld. We hebben daar bij dit boek wel een melding van gekregen. 1 /2”

Tot een 2/2 kwam het niet, want ‘heel Twitter ontplofte’, zoals ze enkele verongelijkte reacties op Twitter al snel noemen.

Hoe het toch mogelijk was dat één klager (over een boek dat-ie nog niet gelezen kon hebben!) kon zorgen dat de machtigste boekverkoper van Nederland jouw boek boycotte.

Waarop Bol kwam met: “Het gaat om meerdere meldingen. Na het onderzoek is besloten dat het boek wel door ons verkocht zal worden, en deze zal vanaf morgen op de website te vinden zijn met aanvullende informatie.”

(Een lesje in de Nederlandse taal zou voor de klantenservicemeneer of -mevrouw geen kwaad kunnen)

Daarbij ontweek Bol.com handig de vraag waar het écht om gaat: waarom laat de grootste boekverkoper van Nederland klagers die een boek nog niet gelezen kúnnen hebben, zo veel invloed hebben op het aanbod?

Want dit is precies hoe het gaat met dat cancellen.

Een activist mobiliseert wat klagers, klagers sturen een mailtje en een bedrijf buigt meteen voor die klagers en cancelt de betrokkene (en zijn familie), om maar te voorkomen dat die activisten tot een totale boycot van het bedrijf oproepen.

Walgelijk.

Van die activisten.

Treurig.

Van die bedrijven.

En dat ‘met aanvullende informatie’ belooft ook niet veel goeds.

Bij de twee boeken die in de geschiedenis de meeste aanmoediging zijn gebleken tot geweld, staat ook geen ‘aanvullende informatie’.

En die Mao Zedong was ook geen lieverdje.

Ik kan helaas nog niet checken wat die ‘aanvullende informatie’ bij jou is.

Want as we speak (8.45 uur) is je nieuwe boek nog niet te koop bij Bol.com.

Zal in de loop van de dag wel goed komen, want ik ken Bol.com als een bedrijf dat haar beloftes altijd nakomt.

Of ik jouw boek ‘Het Coronabedrog’ dan ook ga kopen?

Ik heb al een boek.

En corona was geen griepje.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje voor jou! We hoeven niet te ruilen.

UPDATE 1 LOL. Bij het boekje van Sigrid Kaag heeft Bol.com de mogelijkheid om reviews te plaatsen uitgezet.

UPDATE 2 Daar is-ie 🙂 Zonder ‘Samenvatting’, maar mét disclaimer van Bol.com ->

UPDATE 3 En weg is-ie weer. Voorlopig. Wellicht.

Aan Martien Meiland

Zomer 2020

Beste Martien,

Vorig jaar oktober verbleven mevrouw Dijkgraaf en ik drie dagen als gasten op jullie chateau en jullie hadden meteen ons hart gestolen (en mevrouw Dijkgraaf met haar botte eerlijkheid dat van jou). Kort daarna schreef ik je een ‘Briefje van Jan’.

Dat ging zo:

“Beste Martien,

Ik ben op heel wat plekken op de wereld geweest, voor werk en privé.

Ik heb getennist met André Agassi in Orlando. Gezwommen met Daphne Deckers in Cocoa Beach. Ben geboycot door Guus Hiddink en de rest van het Nederlands elftal in Menton. Heb gezwommen met een dolfijn op Curacao. In de zaal gezeten bij Jörgen Raymann op Bonaire. Porsches getest op de Duitse Autobahn. Geslapen boven het Formule 1-circuit in het Loews Hotel in Monaco. Huizen gebouwd voor aids-kinderen in Durban.

Maar nooit, echt nooit, heb ik na afloop van een trip zoveel vragen gekregen als afgelopen week na mijn bezoek aan Chateau Marillaux in Beynac.

Hoe je in het echt bent. Of jullie er wel echt aan het werk zijn. Of het geen groot theater is. Of Maxime al zwanger is.

En als het geen vragen waren waarmee ik bestookt werd, dan wel met meningen. Nóg erger.

Van het gaapverwekkende ‘Martien Wie?’ via ‘Allemaal gescript, in het echt is-ie heel anders’ naar ‘Ik kijk nooit naar die bagger!’

Vragen, meningen. Meningen, vragen. Doodmoe werd ik er van! Ik was nog maar amper terug in Nederland of ik was alweer aan vakantie toe!

Dieptepunt waren de twee roddeljournalisten die me benaderden toen ze er lucht van kregen dat ik op je chateau verbleef. Wat denken die gasten nou?  Dat ik de geheimen, die jij ’s avonds aan tafel wel degelijk met je gasten deelde, aan de grote klok ga hangen zodat zij wat meer blaadjes verkopen of kijkers hebben?

Dat ik daarmee de spontaniteit die van jou juist zo’n aardige kerel maakt, ja echt, ook in het echt, de nek om ga draaien? Zodat je voortaan in iedere gast die je een vraag stelt of die luistervinkje speelt een potentiële rat ziet?

Lazer op!

Het is tamelijk uniek om eindelijk weer eens een BN’er te ontmoeten die juist honderd procent zichzelf is, of de camera’s nu draaien of niet.

En wat mij nog het meest voor je innam: het was niet alleen zenden, je leek ook oprecht geïnteresseerd in je gasten. En als ze onzin verkochten, deinsde je er niet voor terug om ze dat ronduit te zeggen.

Allemaal heel erg in strijd met de Gedragsregels voor Bekende Nederlanders, maar ik vond het gewéldig!

Dus als je ooit een biograaf zoekt: je hebt mijn nummer!”

Daarna is er heel veel gebeurd.

Lang verhaal kort: in coronatijd heb ik wekenlang bij jullie op het chateau verbleven, jij, Erica en Maxime en later in Nederland ook Montana en je broer Jaap hebben álles, maar dan ook alles over jouw en hun leven verteld en gisteravond gaf je Eva Jinek de primeur: er komt een biografie uit.

En ik mocht ‘m schrijven.

Sterker: Erica en ik hebben eerder deze maand samen Uitgeverij Osjato BV opgericht, zodat de Meilandjes en de Dijkgraafjes zelf aan de touwtjes trekken.

De ‘gewone’ biografie is vanaf 31 oktober pas te koop, maar de 352 pagina’s dikke luxe editie, met foto’s uit jullie familiealbums en jullie handtekeningen, is in een gelimiteerde oplage nu al te koop via onze eigen website, zodat de Meilandjes en de Dijkgraafjes écht alles in eigen hand hebben 🙂

Ik wil jullie op deze plaats danken voor jullie gastvrijheid, jullie openheid, jullie onbegrensde vertrouwen en het plezier dat jullie me bezorgd hebben.

Ik krijg, nu het nieuws bekend, is van talloze zeikerds die nooit Chateau Meiland kijken vast te horen dat ze jullie ‘niet echt’ vinden. Jullie krijgen van zeikerds over wie ik ooit een pittig stukkie schreef vast te horen dat ik ‘een vréselijke man’ ben. 

Nou, jullie zijn hartstikke echt.

De lezers van jouw biografie zullen dat straks allemaal beamen!

En of ik een vréselijke man ben, mogen jullie beoordelen. Zelf vind ik dat ik in het echt wel meeval 🙂

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! In plaats van bloemen…

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)