Van Kees, aan rechtse mensen

Bouwmarktcampagne 2019

Beste rechtse mensen,

Ik vond van mijn broer Jan vanochtend gelukkig niet zo’n ordinaire mail als gisteren, maar alleen vier korte sms’je. Waar ik overigens geen jota van begreep.

Hij schreef eerst: “Bol -45%”.

Toen: “Bunq +0”.

Daarna: “B’rs +0”.

En tenslotte: “Lekker dan voor mevrouw Dijkgraaf”.

Wat je niet begrijpt, moet je lekker laten gaan, dus ik wil jullie graag eens de softe kant van mijn broer laten zien.

Ik hoor in de kantine van het gemeentehuis waar ik werk weleens van collega’s die zijn stukjes lezen, dat ze hem heel erg rechts vinden.

Maar dat is hij helemaal niet.

Als hij vroeger op televisie beelden zag van kindjes of colour met zo’n Biafra-buikje, zei hij weleens tegen onze moeder: “Wat een geluk dat wij hier wonen hè, mam?”

Hij zegt niet voor niets altijd: “Ik wens jou het dubbele”. Niet alleen tegen van die rare VPRO-mensen die met een slok op zeggen dat hij ‘terminaal’ is, maar ook tegen mensen die hem alle geluk, gezondheid en rijkdom van de wereld wensen.

Hij is zelfs een beetje een zacht ei. We zitten op dit moment in Zuid-West Friesland weer in de beginfase van een muizenplaag, maar als hij naar Lemmer rijdt om wat boeken op de post te gooien, zie je hem slalommend over de Straatweg gaan om de overstekende muizen te ontwijken.

Ik weet dan ook zeker dat als mijn broer tijdens zijn kanotocht om Denemarken op een strand een jochie van 2 ziet liggen met zijn hoofd in het water, dat-ie gaat kijken of ‘m niks mankeert en indien nodig het leven van het ventje redt.

En ik weet zeker dat als hij een paar honderd meter uit de kust een paar mensen in een zinkend bootje ziet zwaaien, hij ze te hulp schiet. Hij zal ze één voor één oppikken en weer veilig aan land brengen.

Eigenlijk is het enige verschil tussen mijn broer Jan en de kapitein van de Sea Watch dat mijn broer Jan het land op een paar honderd meter kiest en de kapitein van de Sea Watch het land op een paar honderd kílometer.

Mijn broer Jan gaat rechtsaf, de kapitein van de Sea Watch linksaf.

Mijn broer Jan brengt die mensen terug naar hun familie, die hun cultuur heeft en hun taal spreekt, de kapitein van de Sea Watch levert ze af bij Judith Sargentini, die ze neerplempt bij allemaal vreemden die hun taal niet willen spreken, die Allah helemaal niet de grootste vinden en die vrouwen ook gewoon volwaardige mensen vinden.

Leg mij maar eens uit waarom mijn broer Jan dan de foute van de twee is.

Maar goed, ik ben natuurlijk niet objectief.

Het blijft tenslotte toch je broer.

Groetjes,

Kees

PS. Bij Radio Veronica prees mijn broer Jan zelfs Femke Halsema de hemel nog in. Luister maar!

 

Van Kees, aan Jesse

Bouwmarktcampagne 2019

Hoi, Jesse!

Mijn broer Jan vaart momenteel met zijn kajak richting Denemarken en kan even niet online, dus hij heeft mij gevraagd de honneurs hier weer waar te nemen.

Nou, dat had niet op een beter moment kunnen komen.

Eén van de jongens of meisjes die jullie Twitter-account beheren, had gisteren namelijk geschreven: “Het is nog geen vier jaar nadat de foto van het Syrische jongetje Aylan rondging. Stop de verharding van de houding naar vluchtelingen. Maak mensenrechten leidend in het vluchtelingendebat.”

Dan weet je het wel weer, hè?

Dan komt er zo’n guur-rechtse horde op je af die zomaar beweert dat die foto in scene was gezet. Dat de familie van Aylan gewoon op weg was naar een luxe leventje in Canada. Dat Aylan trouwens Alan heette.

En, dat vond ik wel de meest ránzige reactie, dat het nog veel korter geleden was dat de foto van Ebba Akerlund rondging.

Jeweetwel, dat 11-jarige Zweedse meisje waar Rakhmat Akilov op 7 april 2017 per ongeluk met zijn truck overheen reed toen zijn TomTom hem om onverklaarbare redenen de Drottninggatan in Stockholm in stuurde.

Ik vind het zó knap van jou dat je niet reageert op dat soort walgelijke reacties!

Echt, petje af!

Net als ik het razend knap vind hoe jij keer op keer bewijst dat politici ook mensen kúnnen zijn.

Mensen met een hart.

Mensen die bereid zijn andere mensen een tweede kans te geven. Of zelfs een derde.

Neem Peter.

Die liet zich, toen hij als persvoorlichter voor je Tweede Kamerfractie werkte, met een heel klein slokje te veel op een heel klein beetje gaan in de richting van een stagiaire.

Natuurlijk moesten jullie maatregelen treffen.

Maar je gaf ‘m meteen een tweede kans. Toen je ‘m uiteindelijk toch moest ontslaan, liet je hem niet vallen, maar gaf je hem een derde kans: als persvoorlichter van jullie wethouder in Den Haag, Liesbeth.

Ook dat vond ik een meesterzet van je.

Je had hem kunnen toewijzen aan jullie nieuwe Eerste Kamerfractie, waarin Farah een belangrijke rol speelt. Die weet hoe je zedenzaken netjes, in stilte, afhandelt om geen verdere onrust te veroorzaken. Daar heeft ze bij Oxfam als directeur ruime ervaring mee opgedaan.

Maar dat deed je niet!

“We zijn de VVD niet”, zei je.

Sale juli 2019

Nee, je besloot dat Peter door Liesbeth verder moest worden begeleid in zijn transformatie tot een goed mens. Liesbeth was in het verleden immers acht jaar directeur geweest van een Blijf Van Mijn Lijf-huis in Australië. Als iemand Peter kon vertellen hoeveel impact aanrandingen op vrouwen hadden, dan was het Liesbeth wel.

En als Peter zich dan ziek zou melden omdat die ratten van De Telegraaf zouden gaan steigeren, had hij altijd nog het vangnet van de Ziektewet. Toch een stuk beter dan de bijstand.

Mensen als mijn broer Jan leggen dit soort zaken allemaal negatief uit. Ik vind het juist getuigen van groot moreel leiderschap. En menselijkheid.

Toen we het daar een keer over hadden, zei mijn broer: “Je hebt het nu over de man die karaktermoord pleegde op Zihni Özdil! Die gewoon liet lekken dat Özdil een drankprobleem heeft.”

Maar ook dat vond ik zo kortzichtig.

Als jij Zihni niet had geconfronteerd met zijn probleem, was het waarschijnlijk van kwaad tot erger gegaan. Je actie was juist een wake-up call. Je hebt deze talentvolle jongen behoed voor een leven in de goot.

En met de wachtgeldregeling voor Tweede Kamerleden (eerste jaar 80 procent, tweede jaar 70 procent) kan Zihni in alle rust werken aan een terugkeer in de maatschappij.

Of een boekje schrijven.

Dus Jesse, laat mensen als mijn broer Jan maar lekker klessebesse.

Ik sta voor honderd procent achter je.

En wens je acht weken héérlijke zomervakantie.

Dik verdiend!

Groetjes,

Kees

PS. Net voor vertrek publiceerde mijn broer Jan nog wel ze nieuwe nieuwsbrief.