Aan het linkse deugvolk

Beste deugers,

Ik ga het één keer met jullie over bedreigingen hebben.

Ja, het is kut als mensen een paar stickers met vervelende teksten op je voordeur plakken.

Ja, het is kut als je je realiseert dat kneusjes je adres weten en de moeite nemen bij je langs te rijden.

Maar het heeft niets, maar dan ook níets met ‘bedreigingen’ te maken.

Ik erger me al jaren dood aan de devaluatie van het begrip ‘bedreiging’. En daarvoor heb ik een reden.

Begin 2004 werden een collega van mij, ik persoonlijk als de ‘direct leidinggevende’ die hem ‘faciliteerde’ en alle andere collega’s in het algemeen schriftelijk bedreigd met de dood.

Ruim een halfjaar en diverse nieuwe bedreigingen later werd die collega van mij inderdaad vermoord. Hij werd neergeschoten, zijn keel werd doorgesneden en hij kreeg een mes in zijn buik.

Het stond zelfs in de krant.

Kijk maar:

Een paar féiten over die periode.

Feit 1: Toen wij begin 2004 aangifte deden van bedreiging tegen die collega en onszelf, stopte de politie die aangifte zonder enig serieus onderzoek in een la.

Dat was het moment waarop ik mijn vertrouwen in de politie definitief verloor.

Feit 2: Toen de verantwoordelijke minister (Piet-Hein Donner, CDA) zich moest verantwoorden voor de moord op mijn collega, loog hij glashard dat er wél onderzoek verricht was naar onze aangifte (hij loog nog wel meer over die moordzaak, maar daar gaat het nu even niet om).

Dat was het moment waarop ik mijn vertrouwen in de integriteit van ‘de politiek’ definitief verloor.

Feit 3: Toen de zaak politiek werd, was er één Tweede Kamerlid dat wél zijn best deed om de onderste steen boven te krijgen: Boris Dittrich. Van D66.

Dat was het moment waarop ik me definitief realiseerde dat échte steun altijd uit onverwachte hoek komt en je mensen moet beoordelen op hun daden, niet op hun politieke kleur.

Feit 4: Toen onze collega was vermoord, moesten wij zélf maandenlang zorgdragen voor de beveiliging van ons pand (dat zich op steenworp afstand bevond van het woonhuis van de moordenaar) en onze mensen (die in dat pand werkten en naar dat pand reisden).

Dat was het moment waarop ik me definitief realiseerde dat je in tijden van nood en gevaar door de overheid aan je lot wordt overgelaten.

Feit 5: Toen onze collega was vermoord, vonden mensen zoals jullie, uit de media, uit de politiek, uit de culturele sector, dat onze collega weliswaar niet vermoord had mogen worden, máárrr… hij was zelf ook geen lieverdje. Dus hij had het ook wel een beetje over zich afgeroepen, die kogels in zijn lijf, die opengesneden keel en dat mes in zijn pens. Of erger: hij had het verdiend.

Dat was het moment waarop jullie  nog volop aanwezige stuitende hypocrisie mij definitief deed kotsen.

Ik wil maar zeggen: kom bij mij niet aan met gejank over een paar stickers op een deur als het om iemand uit jullie eigen kring gaat.

En ga voorál aangifte doen als ik op Twitter een (volgens mijn jongste zoon foute) grap maak dat ik ‘mijn jachtgeweer ga smeren’ om mensen die míj (en daarmee ook mijn gezin) thuis komen intimideren van mijn erf te kunnen jagen.

Fuck you!

Groet,

JanD

UPDATE En natuurlijk duikt Huubje meteen in de slachtofferrol met een lesje BNBL (Bewust Niet-Begrijpend Lezen).

Maar de waarheid is: hij is ook maar een gewone kwartjeshoer op zoek naar aandacht.

PS. Cadeautje. Kun je lekker verder dromen over al het leed dat jou wordt aangedaan.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ kun je gratis lezen. Wil je doneren (waarvoor mijn dank!), dan kan dat via Ahmed of via mevrouw Dijkgraaf.

Aan alle politiemensen

Beste politiemensen,

Ooit solliciteerden jullie met succes bij de politie vanwege dit soort teksten in een advertentie of op een website:

”Levens redden. Codes ontcijferen. Sporen traceren. Mensen ‘lezen’. Politiewerk is complex werk. We bieden een helpende hand én grijpen in als het nodig is. Zijn waakzaam én dienstbaar. Als je bij de politie komt werken, werk je mee aan een veilig Nederland. Een mooie uitdaging, want Nederland verandert voortdurend.

Daarom leer je bij de politie vooruit te kijken. Je krijgt een antenne voor wat er speelt in de wijk, op het web en in de wereld. We zijn mensenkenners. Schakelen snel tussen kalmeren en ingrijpen. We zetten de nieuwste technologische ontwikkelingen in om cybercrime te bestrijden. Weten de puzzel te leggen. En we werken intensief samen. Data-analisten met surveillanten, wijkagenten met buurtbewoners en vrijwilligers, en digitale rechercheurs met internationale veiligheidsteams.

Tuin

Waar anderen een stap terug doen, zetten politiemensen een stap naar voren. Daarom helpen wij je stevig te staan. We zorgen dat je vakkennis en mensenkennis opbouwt. Je rechten en plichten kent, en die van een ander. De nieuwste middelen kunt gebruiken om je werk op straat of achter de schermen goed te doen. Met ruimte om te leren. Zo blijf je groeien – persoonlijk en professioneel. In opleidingen én in je werk. Om steeds flexibel in te spelen op de veranderende wereld.”

Je wilde levens redden.

Je wilde Nederland veilig houden.

Je wilde misdaden voorkomen.

Je wilde dat slachtoffers van bijvoorbeeld een verkrachting via een strafzaak énige vergelding kregen voor het leed dat hen was aangedaan, door snel een perfecte aangifte in elkaar te draaien.

Je wilde zorgen dat minder oude vrouwtjes van hun geld beroofd werden door ‘jongeren’ die meekeken bij de geldautomaat als ze hun PIN-code intoetsten.

Je wilde, kortom, goed doen.

Toch?

En dan is het februari 2021.

Dan heet je Jan-Michiel Quak.

Dan ben je Operationeel Expert (lees: wijkagent) bij de politie in Vleuten-De Meern.

Dan beheer je namens het basisteam het Twitter-account @PolitieVDM.

En dan twitter je:

Weten jullie wat ik me dan afvraag?

Ben je dan tróts op jezelf en hoe je carrière is verlopen?

Of vind je jezelf dan een ongelooflijke zak hooi?

Ik weet trouwens dat Jan-Michiel Quak wel héél grof kan uitdelen, maar niet kan incasseren en dan kinderen gaat intimideren.

Dus mevrouw Dijkgraaf is alvast aan het sparen voor een goede advocaat voor het geval die collega van jullie denkt dat ‘een vraag stellen over zijn zak hooi-gehalte’ hetzelfde is als ‘belediging van een ambtenaar in functie’.

Groet,

JanD

UPDATE En ja hoor, het jaarlijkse jankverhaal over te weinig salarisverhoging. En dat in een tijd waarin veel mensen al blij zijn met überhaupt een baan 🙂

PS1. Ja, ik weet het, ik ben een ouwe lul.

PS2. Cadeautje voor jullie allemaal! Een soort spiegel. Maar dan anders.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ kun je gratis lezen. Wil je doneren, dan kan dat via Ahmed of via mevrouw Dijkgraaf.

Aan Gordon

Dier

Beste Gordon,

Feest in Eesterga gisteren!

De Telegraaf citeerde jou als volgt: “Ik heb overwogen om aangifte te doen tegen columnisten als Jan Roos en Jan Dijkgraaf. Maar weet je, ook zij moeten kunnen zeggen wat ze willen. Laten we eerlijk zijn: zelf ben ik ook weleens te ver gegaan.”

Er ging een zucht van verlichting en een gloed van dankbaarheid richting jou door het huis hier.

Ik heb namelijk door iets wat ik in mijn werk geflikt had al eens eerder drie dagen in een politiecel doorgebracht en twee jaar moeten wachten voor duidelijk werd dat dat níet tot een veroordeling leidde. En ik zeg je eerlijk: dat was, na het overlijden van mijn ouders, de meest traumatische ervaring in mijn leven tot nu toe.

Sterker nog: daarna maakte weinig werkgerelateerde shit mij de pis nog lauw.

Nu we toch in jouw interessegebied (poep en pies) beland zijn, wil ik je voor nóg iets bedanken.

Weet je nog dat jij mij rond de opening van de Olympische Winterspelen in Sotsji voor honderdduizenden mensen uitmaakte voor “Strontkar!”?

Ik had toen een stukje geschreven in het dagblad Spits waarin ik jou hekelde omdat je uit de school had geklapt over een gesprek dat premier Rutte had gehad met de Russische president Vladimir Putin. Je schreef: “Zojuist Mark Rutte aan de lijn gehad die mij belde vanuit Sotsji. Geëist is dat de anti homowet moet worden ingetrokken.”

Mij was altijd geleerd dat je op het gebied van mensenrechten meer bereikt met stille diplomatie dan met schreeuwerige krantenkoppen. Dus jouw provocatie aan het adres van Vladimir Putin zou alleen maar averechts werken, vond ik.

Gezondheid

Wat ook is gebleken, want na jou kregen de Raad van Europa, de Amerikaanse president Obama, het Comité voor de rechten van het Kind van de Verenigde Naties, Human Rights Watch, Amnesty International, VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon en het Europese Hof voor de Rechten van de Mens bij Putin geen poot (sic) meer aan de grond en werden talloze Russen bestraft voor wat Putin ziet als ‘homo-propaganda’.

Dus ik had gewoon gelijk met mijn stukje.

En voor jouw “Strontkar!” in mijn richting zouden excuses dus eigenlijk op zijn plaats zijn. Je bent daarvoor van harte welkom in Eesterga, mits je bereid bent de anderhalve meter-regel te respecteren uiteraard.

Kom ik nu op mijn tweede bedankje.

Je noemde mij niet alleen “Strontkar!”, je hebt me ook gemotiveerd.

Want je schreef destijds: “Je durft wel achter je bureautje? Noem eens een wapenfeit van uw prestaties op buiten dit kansloze werk!”

En toen dacht ik: verdomd!

Krantenredacties geleid, hoofdredacteur geweest van de op één na grootste krant van Nederland, het leven van een op sterven na dood opinieweekblad gerekt door het jaarlijkse verlies terug te brengen van een miljoen naar nul euro, een dagelijkse column in een krant geschreven, het is allemaal eh… net niks.

Het wordt tijd voor een echt wapenfeit!

Gordons uithaal is precíes de stimulans die ik nodig heb!

Ik heb er even op moeten wachten, maar het is gelukt.

Net als jij in 2018 met je hagiografie bereikte ik de eerste plaats van de Bestseller 60.

Alleen had ik er geen boek vol (ik citeer nu je familie en talloze BN’ers) “leugens, verzinsels en verdraaiingen” en diverse rechtszaken voor nodig om voldoende publiciteit te genereren.

En waren wij wél zo slim om het in eigen beheer uit te geven, en niet via die inmiddels ‘in goed onderling overleg’ vertrokken engnek van Lebowski, Oscar van Gelderen.

Daarom moest ik ook best gniffelen toen ik las dat jij kritiek had op de keuze van de Meilandjes voor samenwerking met de Dijkgraafjes.

“Kon je echt niemand anders vinden dan die vreselijke Jan Dijkgraaf🤮”, beet je Martien toe.

Vooral die emoticon verraadde je ware aard.

Je bent het poep-, pies- en kots-stadium nog altijd niet ontgroeid.

Erger is: hoe mega-, mega-, megasuccesvol je zelf ook bent, je gunt een ander het licht in de ogen blijkbaar niet.

Wat dat betreft ben ik als mens dan toch verder dan jij.

Want ik gun iedereen het dubbele van wat-ie mij gunt. Vriend én vijand.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! Om te oefenen voor als je richting Eesterga komt om je excuses aan te bieden.

Disclaimer: Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ kun je gratis lezen. Wil je doneren, dan kan dat via Ahmed of via mevrouw Dijkgraaf.

Aan Frits van Exter

Beste meneer Van Exter,

Ik wil het even met u over Ahmed Aarad hebben.

Ahmed is de oprichter van het donatieplatform Backme.org.

U bent voorzitter van het Stimuleringsfonds voor de Journalistiek, de SvdJ.

Backme zit in het zogenaamde Accelerator-programma van de SvdJ.

Eén van uw medewerkers (T.) heeft Ahmed onlangs tijdens een bijeenkomst van de Accelerator-deelnemers, in het voorbijlopen, toen hij boos was, keihard op zijn rug geramd.

Een normaal iemand zou zo’n beuk hooguit als pijnlijk en intimiderend ervaren.

Maar Ahmed is niet normaal.

Ahmed zit in een rolstoel. Juist vanwege een kapotte rug. Bij iemand met een kapotte rug in een rolstoel komt een beuk op de rug nóg harder aan. Fysiek, maar ook emotioneel. Dat laatste helemaal als de aanvaller in kwestie zijn eigen projectbegeleider van de SvdJ was…

Hoe hard was die beuk?

Als Ahmed ‘heel hard’ zou zeggen, zou ik me misschien nog afvragen of die klap objectief gezien wel echt zo hard was. Als zijn vriendin Evy, die hem om logistieke redenen altijd vergezelt, ‘heel hard’ zou zeggen, zou ik denken dat haar liefde voor haar vriend de klap misschien harder maakte dan-ie was.

Maar er was nóg een getuige van het voorval: oud-PvdA-Kamerlid en huidig COC-voorzitter Astrid Oosenbrug. Zij bevestigt het hele verhaal aan HP/De Tijd-onderzoeksjournalist Ton F. Van Dijk. Haar woorden, samengevat: fysieke aanval, intimiderend, grensoverschrijdend en onaanvaardbaar.

Ahmed heeft zich uiteraard bij SvdJ-directeur René van Zanten en bij u beklaagd over de mishandeling door de projectbegeleider van de SvdJ.

Heeft u samen met René van Zanten vervolgens een onderzoek ingesteld, zoals Ahmed vroeg?

Nee, u heeft Ahmed, en daarmee Backme, een paar dagen na de mishandeling, uit het Accelerator-programma getrapt. En uw directeur René van Zanten wilde wel met hem praten over “een bescheiden compensatie” voor “een ongelukkig uitgevallen vriendschappelijke duw”.

Even samengevat.

We hebben een zwaar gesubsidieerde club (vijf miljoen per jaar van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen).

Die club wordt geleid door twee journalistieke mastodonten (Van Zanten oud-hoofdredacteur van het Utrechts Nieuwsblad en oud-uitgever van De Gelderlander en u oud-hoofdredacteur van Trouw en Vrij Nederland).

We hebben een Marokkaan met een kapotte rug in een rolstoel met een prachtidee voor mediamakers en mensen die aan hen willen doneren, die (volgens een oud-PvdA-Kamerlid en de huidige voorzitter van het COC) fysiek mishandeld en geïntimideerd wordt door een van uw medewerkers.

En het resultaat: u flikkert het slachtoffer en zijn project Backme uit uw programma en verdedigt, zonder enig serieus onderzoek, de dader.

Weet u wat uw pech is, afgezien van die wel zeer sterke onafhankelijke getuige?

Dat ik één van de eerste zelfstandige mediamakers was die zich aansloot bij Backme.

Dat ik daar (sorry dat ik een keer onbescheiden ben) de succesvolste ‘content creator’ ben. In gewoon Nederlands: mede dankzij Backme maken honderden donateurs het mij al heel aardig mogelijk om professioneel tijd te besteden aan waarlijk onafhankelijke journalistiek. Ik hoef het dankzij hun donaties niet als hobby in de avonduren te doen, naast een ‘gewone’ baan.

Kortom: dat u de Marokkaan in de rolstoel na die mishandeling nog een trap na gaf door Backme financieel te treffen, raakt ook mij persoonlijk.

Tuin algemeen

U komt namelijk aan Backme en daarmee wellicht aan de warme relatie tussen mij en mijn donateurs.

Journalistieke mastodonten die lekker politiek correct lullen over ethiek, maar ondertussen een mishandeling in eigen huis in de doofpot willen duwen en het slachtoffer straffen, hebben aan mij sowieso een slechte.

Dus u bent nu van mij.

Als bijvoorbeeld -ik roep maar iets- blijkt dat onderhands subsidie is toegekend aan familieleden van hotshots van de SvdJ, zou het zomaar kunnen dat het bewijs daarvoor binnenkort in een dikke bruine envelop op de deurmat valt bij die verslaggever van HP/De Tijd die nu de mishandeling onthulde.

Maar daar schieten Ahmed en Backme niks mee op, behalve in de sfeer van genoegdoening.

Dus ik heb besloten dat ik die jongens van Backme daadwerkelijk ga helpen door (beloofd: buiten beeld!) hand- en spandiensten voor ze te verrichten.

Uit welbegrepen eigenbelang overigens, want het zal jullie niet lukken om dit in potentie perfecte donatiesysteem voor zelfstandige mediamakers te killen.

Groet,

JanD

UPDATE Femke Halsema houdt het nog bij een ‘gewone’ dure advocaat als ze in de shit zit. Frits van Exter stuurt meteen de landsadvocaat op Ahmed af. Weet je wie ook altijd de landsadvocaat gebruikte om zijn zaakjes te regelen?

UPDATE 2 Marokkaan in rolstoel start crowdfunding om zijn advocaat te betalen.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).