Aan de Rotterdamse ‘gele hesjes’

 

Beste mensen,

Ik ga afscheid van jullie nemen.

Fysiek dan.

Vorig jaar, toen de censuurplannen van Brussel en Den Haag echt duidelijk werden, richtten we met een klein groepje The Post Offline op. Een papieren krantje waarvan de overheid verspreiding niet kon tegenhouden. En waarvan de overheid niet kon achterhalen wie het leest. Want dat was in onze ogen het grote plan achter die hele ‘nepnieuws’-leugen: de verspreiding van hen onwelgevallig nieuws beperken (via druk op internetbedrijven als Facebook en Twitter) of zelfs helemaal kunnen verbieden (zoals de Franse wet al mogelijk maakt). En mensen die dat nieuws omarmen of zelfs verspreiden criminaliseren (met behulp van de wel door de overheid gesteunde media, zoals de subsidieomroepen en de inlikkranten).

We noemden The Post Offline een ‘verzetskrantje’ en zeiden dat we ‘ondergronds’ gingen. En dat deden we ook. Waar andere krantenbaasjes elke gelegenheid aangrijpen om bij de publieke omroep of elkaar hun kassa via gratis reclame te spekken en hun ego te strelen, bleven wij in dat keldertje in Eesterga een krantje maken.

Tot de laatste week van november.

Toen zaten we met een paar man bij elkaar en hadden het over de Gele Hesjes-beweging in Frankrijk. Die leek ons met het oog op de verkiezingen van 20 maart en 23 mei een ideaal middel om ook hier het verzet tegen de lui die zonder ons ooit iets gevraagd te hebben het Verdrag van Marrakesh en het Klimaatakkoord door onze strot aan het duwen waren een gezicht te geven.

Alleen: we wilden niet dat die beweging kon worden weggezet als “een clubje gekkies”, zoals Prem Radakishun gisteren bij de voormalige arbeidersomroep in het programma DWDD nog deed. Sterker: we wilden keurige, doodnormale burgers die normaal nooit de straat op gaan, omdat ze zich niet veilig voelen of het gezelschap ze te ruw is, de kans geven óók te demonstreren.

Toen bedacht ons Lindnr. #1271 de variant met het liedje ’15 miljoen mensen’ en ik-zei-de-gek mocht die volgens de ‘show, don’t tell’-methode introduceren met het enige andere The Post Offline-lid van wie de identiteit bij iedereen bekend is: erelid Ebru Umar.

Een methode die, je ziet het elke week op de Erasmusbrug, waar Marco de Haas de organisatie van ons overnam, werkt. Daar is de afgelopen vier zaterdagen bij wijze van spreken nog geen papiertje van een snoepje op de grond gegooid. Laat staan geknokt met politiemensen, die door wat minder doodnormale, keurige landgenoten worden neergezet als nieuwe nazi’s, terwijl ze privé minimaal net zoveel last van acht jaar Rutte hebben als de demonstranten zelf.

De enige kritiek die je op de Erasmusbrug-methode kunt hebben, is dat er blijkbaar nog geen duizend man/vrouw op af komt, maar de ene keer 100 en de andere keer 200 mensen. Daardoor zou je kunnen denken dat het wel meevalt met die onvrede.

En het valt niet mee met die onvrede.

Wij zijn ook niet achterlijk. Er is meer nodig dan een paar honderd gele hesjes om te zorgen dat de politieke elite van VVD, CDA, D66, ChristenUnie, GroenLinks en PvdA straks op 20 maart de meerderheid in de Eerste Kamer verliest.

Ze moeten worden weggestemd.

En, minstens zo belangrijk, ál die bezorgde burgers die bij de vorige Provinciale Statenverkiezingen wegbleven, moeten op 20 maart van hun luie reet komen.

We hebben dinsdag in de redactiekelder in Eesterga een plan bedacht hoe we de opkomst op 20 maart kunnen stimuleren en hoe we ‘ze’ weg kunnen stemmen. Internet speelt daarin een rol, maar vanwege het gevaar van overheidsingrijpen via providers en social media-bedrijven kunnen we niet op internet alleen vertrouwen. Dus we gaan ook ‘analoog’. Onze duiven zijn door Kajsa Ollongren en Frans Timmermans niet te stoppen. Je raadt het al: een grote papieren campagne. We willen dat heel Nederland in de weken voor 20 maart geel kleurt.

Alleen: het opzetten van die campagne kost tijd. We moeten een stichting oprichten. We moeten de middelen (lees: het geld) ervoor binnen halen. We moeten concrete acties bedenken. We moeten ze uitvoeren. We moeten mensen mobiliseren om te helpen. We doen het, net als jullie je zaterdagse wandeling, ook maar naast ons ‘gewone leven’.

Kortom: waar halen we de tijd vandaan?

Nou, bijvoorbeeld door niet meer elke zaterdag van Eesterga naar Rotterdam te rijden.

En bovendien: het was altijd als een burgerbeweging bedoeld. Het ging juist niet om ‘bekende’ gezichten. En al helemaal niet om ‘bekende’ gezichten die zoveel vijandjes bij de mainstream media hebben, dat ze eerder de zure, rancuneuze columns haalden dan de voorpagina’s. Het was prima om even de bagger op te vangen en langs de rug te laten afglijden, maar we gingen begin vorig jaar niet voor niets ‘ondergronds’, waar het wel fijn leven is.

De Erasmusbrug ‘staat’. Marco de Haas zorgt in samenwerking met de gemeente Rotterdam en de politie al weken voor een (in onze vreedzame bezorgde burgerogen) perfect verloop. Wij kunnen dus met een gerust hart wegblijven en de zaterdagen tot 20 maart besteden aan de volgende stap: stem ze weg.

Alleen morgen niet.

Want Marco heeft andere belangrijke verplichtingen.

Dus ik loop morgen nog één keer als ‘organisator’ mee en daarna buig ik weer af naar de kelder voor de volgende stap. Waarin ik lekker weer kan weigeren om met media te praten, omdat ze bijna allemaal aan een touwtje zitten bij Rutte of vastgeroest in hun eigen GroenLinkse wereldbeeld, waarin iedereen die ‘Marrakesh’ afwijst een ‘racist’ is en iedereen die aan het gas of in zijn benzineautootje wil blijven een ‘egoïstische klimaatontkenner’. Wie er van de media ook belt of mailt, ze krijgen na morgen weer een ‘nee’ te horen.

Ik hoop dat we morgen met veel zijn.

Maar ik hoop nog harder dat we, jullie, elke week daarna met méér zijn.

Want als we met z’n allen één kans hebben om de Ruttes, de Jettens, de Buma’s, de Segersen, de Klavers en de Asschers een dik verdiend ongenadig pak op hun flikker te geven, dan is het op 20 maart.

En elke stap die jullie op de Erasmusbrug zetten, élke stap, draagt bij aan dat doel: dat er weer een bestuur komt dat er voor de burgers is, in plaats van andersom.

Koester die wetenschap.

Hopelijk tot morgen!

Groet,

JanD

PS. Later vandaag een nieuwe nieuwsbrief. Mis ‘m niet.

Aan de politieke elite (2)

 
Sale Januari 2019

Beste politici,

Daar is ze weer.

Op 4 januari plaatste ik een stuk dat Lidnr. #66 had geschreven over haar motivatie om elke zaterdag vele tientallen kilometers naar Rotterdam te reizen om in een geel hesje de Erasmusbrug over te lopen.

Natuurlijk waren er weer een paar kneusjes die suggereerden dat ik die tekst had geschreven. Want ze schreef in mijn stijl. En ze was gemotiveerd door dezelfde thema’s als ik (Groot Europeesche Rijk, inperking van de vrijheid van meningsuiting, de Klimaatakkoordkolder, de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen). En er waren linkjes naar Bol.com, net als ik dat altijd deed. En dit. En dat. En zus. En zo.

Afgelopen zaterdag was ze weer op de Erasmusbrug, Lidnr. #66 (van The Post Offline dus – en ja, ik heb haar een ander lidnummer aangeboden toen ik me realiseerde dat ‘66’ in kringen van The Post Offline net zoiets is als rij 13 in een vliegtuig). Hoewel ze uit angst voor werkgeversgedoe anoniem wil blijven, maakte ze aan een aantal mensen bekend dat zij Lidnr. #66 en dus de schrijfster was. Maar dat boeit de kneusjes die de Gele Hesjes-beweging (of mij persoonlijk) geen warm hart toedragen niet. Als ze maar weer hun gif kunnen verspreiden.

Zoals anderen maar al te graag suggereren dat die keurige, brave bezorgde burgers die wekelijks onder aanvoering van organisator Marco de Haas zingend de Erasmusbrug over lopen ook maar íets te maken hebben met ‘gele hesjes’ die slechts willen knokken met de politie of die wel ‘Rutte Rot Op!’ en nog veel meer ‘eisen’ willen uitschreeuwen, maar die niet gaan stemmen op 20 maart “omdat dat toch geen zin heeft” of “omdat er toch gefraudeerd wordt bij het tellen” of “omdat ze dan het systeem legitimeren”.

Enfin, Lidnr. #66 heeft na haar ‘coming out’ op de Erasmusbrug aan een aantal andere deelnemers weer een stuk geschreven. En dat plaats ik weer integraal.

“Ik heb veel hartverwarmende reacties gekregen op mijn brief aangehecht aan het ‘Briefje van Jan’. Vaak heb je het gevoel dat je alleen staat in je overtuiging dat de beslissende druppel allang over de emmer is gegaan. Dat we natte voeten hebben en dat het te ongemakkelijk wordt om het te negeren. Nu weet ik dat ik niet alleen sta.

Mijn brief was geen nepnieuws, mevrouw Ollongren. Twitter herbergt schoften, mensen die door de ratten besnuffeld zijn. Twitter kan ook aanvoelen als een warme douche. Dat was op de dag dat mijn brief door Jan aan ‘Briefje van Jan’ werd gehecht. Ik voelde me vereerd, erkend, blij, heb menig traantje gelaten. Ik ben immers ook maar een mens met een mening. En er zullen ook vast op andere media lieve steunbetuigingen hebben gestaan. Dank jullie wel allemaal!

Ik heb mijn meegenomen bloemen afgelopen zaterdag aan Ebru gegeven. Niet alleen omdat ze ook mooie woorden op Twitter had naar aanleiding van mijn brief. Maar vooral omdat zij de dreiging en onderdrukking van een politiek systeem aan den lijve heeft ondervonden toen ze vastzat in Turkije. Toen ze weggetreiterd werd uit ‘die lieve stad’ door enkele mensen die haar de vrijheid niet gunnen om te zeggen wat ze wil. Die zelf wel de vrijheid pakken om met vlaggen de Erasmusbrug op te gaan om hun vaderlandsliefde (aan Turkije) te scanderen.

Ik gun iedereen zijn vrijheid van meningsuiting. Het is soms ongemakkelijk om aan te horen, maar het moet. Zeker nu. Zolang het maar vreedzaam blijft en iedereen de gelegenheid mag pakken om de brug op te gaan en te laten zien dat ze er ook mogen zijn. Wij schreeuwen niet. We hangen geen spandoeken aan de brug, of versperren het verkeer. We zingen, we praten met elkaar. Ebru ging deze keer voorop.

Iemand jogde op de brug voorbij met een Feyenoordsjaal om. Ik kreeg een flashback. Toen Feyenoord kampioen werd, stonden we op het Stadhuisplein. Als je de beelden van die mensenmassa bekijkt, zouden die politieke partijen die bijna alleen uit blanken bestaan (en tegelijkertijd wel diversiteit promoten) hun vingers er bij aflikken. We vielen elkaar om de hals, ook al kenden we elkaar niet. We keken niet naar kleur, afkomst, gender, op wie deze mensen stemden. We liepen polonaise over het plein. Daarna sprongen we zingend hand in hand het fontein in en haalden met plezier een paar natte voeten.

Ik gun elke Nederlander elke dag een kampioenschap van zijn club. Dan voelen we ons (ja ik ga het toch zeggen, ook al kan ik het niet meer horen als het door mensen wordt uitgesproken die zichzelf heel erg vinden deugen en het anderen verwijten dat het aan hen ligt dat er geen verbinding is) met elkaar verbonden. Dan springen we uit de hokjes, waarin we vaak door anderen zijn ingedeeld, en voelen ons vrij met elkaar en onder elkaar.

De essentie is dat we één volk zijn dat uit elkaar gedreven wordt door Social Justice Warriors, politieke partijen, onze regering en door Europese machthebbers die er baat bij hebben. De overgrote meerderheid van de Nederlanders willen hun bijdrage leveren aan de maatschappij. Door betaald en onbetaald te werken, liefde te geven aan hun naasten, door netjes hun boetes en belastingen te betalen.

De reden waarom het nu de verkeerde kant dreigt uit te gaan is dat 2019 1984 lijkt te zijn geworden. ‘Verkeerde’ meningen worden niet meer getolereerd. Moeten het zwijgen worden opgelegd. Moeten worden bestraft door het ineens als ‘hate speech’ te benoemen. Door de bekrachtiging van het Marrakeshpact kunnen MSM worden verplicht om alleen maar positief te berichten over immigranten. Vanuit de MSM is het verrassend stil over deze dwingend opgelegde ‘richtlijnen’. Ook de belangenverenigingen van journalisten hullen zich in stilzwijgen. Why?

Ik kwam via Google terecht op de website van de NVJ. Ik begon te lezen. Daar staat onder het kopje Persvrijheidsfonds: ‘De stichting heeft tot doel juridische procedures met een principieel karakter, die het de journalistieke beroepsgroep mogelijk maken om in zoveel mogelijk vrijheid haar werk te kunnen doen, te beginnen en te ondersteunen’. Mooi toch? Er onder staat een link. De link is dood… Ik hoop dat het een technische storing betreft.

Iemand noemde ons zure, seniele incontinente mensen die, geholpen door een rollator, de brug op gaan. We worden ook wel ‘tokkies’, ‘PVV’ers’ en ‘witte boze mensen’ genoemd.  Het is duidelijk dat die persoon zich nog nooit heeft verdiept in de mensen die er lopen. Nooit aanwezig is geweest. Toegegeven, het is een vast groepje, maar wat is daar mis mee? Afgelopen zaterdag zag ik nieuwe gezichten, meer jongeren sluiten zich aan.

Voor mij is het lopen een verademing. Ik luister naar de verhalen van de mensen. Het zijn mensen, soms met zorgvuldig gekozen woorden, soms ook met spontane mooie verhalen. Ik liep naast iemand die Pim nog heeft gekend en over hem vertelde, over zijn liefde voor Jaguars. Ik liep naast een gepensioneerde fotograaf van Het Vrije Volk. Ik liep naast een mevrouw uit Delft die voor het eerst meeliep. Haar man had haar aangespoord om mee te gaan. ‘Ik kan in de auto blijven wachten, maar ik kan net zo goed meelopen’. Ze wees naar haar man die in een geel hesje voor haar liep en druk in gesprek was met medelopers. ‘Hij kan zijn ei eindelijk aan iemand kwijt’, verzuchtte ze. En even daarna: ‘O, ik zie het al hoor. Volgende week wil hij weer.’ Ik liep naast iemand die lid is van een politieke partij en bewust zijn partijspeldje niet draagt. ‘Ik ben nu even niet van een partij, ik ben één van de mensen van de gele hesjes’.

Als ik naar die mensen luister is het moeilijk om tegelijkertijd het lied ‘15 miljoen mensen’ mee te zingen. Maar onder de brug zingen we allemaal. Na afloop wordt de politie bedankt voor de begeleiding met een applaus. Zo hoort dat. De politie ligt onder vuur. Door eencelligen die menen hun het leven zuur te moeten maken als ze levensreddend bezig zijn. Door politici die het onnodig vinden om hen te belonen met een fatsoenlijk loon. En we bedanken elkaar en zeggen als vanzelfsprekend: ‘Tot volgende week’. Sommigen verexcuseren zich. ‘Ik kan er volgende week niet bij zijn. Ik baal er ook van. Maar ik denk aan jullie. De week erop zie je me weer. Zeker weten’.

Ik roep hierbij de mensen op die elke week met ons meelopen om iemand over te halen om ook mee te wandelen. Wij hebben laten zien dat we nette burgers zijn. Dat we er alles aan doen om ons aan de regels te houden.

Ik weet dat er veel mensen zijn die in gedachten met ons meelopen, die ons vele harten onder de riem steken op Facebook en Twitter. Die vast en zeker redenen denken te hebben om voorlopig nog even thuis te blijven. Ik roep al die mensen op om zich massaal bij ons aan te sluiten. Mee te lopen. Over de brug. Vreedzaam. Zingend. Pratend. Om met elkaar de vrijheid van meningsuiting te vieren. In een geel hesje. Omdat het kan. Omdat het moet.

Dit is mijn tweede en meteen laatste brief. Ik ben niet belangrijker dan iemand anders die daar loopt. Ik heb mijn kop even boven het maaiveld uitgestoken. Omdat ik vond dat iemand in een geel hesje even een gezicht moest krijgen. Om de andere lopers te eren. En de mensen die zich bij ons aan gaan sluiten. Ik duik weer onder in de lopers, in een geel hesje. Tot zaterdag.

Ik groet U.”

Wéér raakte Lidnr. #66 de kern.

Zaterdag is ze er weer.

Ik ook.

Ik mag organisator Marco de Haas, die om prettige redenen een weekend door zijn vrouw wordt ontvoerd, een keertje vervangen.  Dat kan nog net, want vanaf 13 januari duik ik een tijdje onder. “Hij durft het je niet te vragen, Jan”, zei zijn vrouw. “Hij voelt zich verplicht om de taak die hij op zich heeft genomen elke zaterdag uit te voeren.”

Marco de Haas heeft zijn hart op dezelfde plaats zitten als Lidnr. #66.

En als al die anderen die al ruim een maand elke zaterdag om 11.30 uur vanaf het Willemsplein de Erasmusbrug op draaien.

Om verbonden te zijn met soortgenoten. Doodnormale, keurige bezorgde burgers, waarvan zeker 95 procent niet op jullie, de politici van VVD, D66, CDA, GroenLinks, PvdA en ChristenUnie, gaat stemmen.

Niet meer.

Want ze hebben het bijna allemaal meestal wél gedaan… (vooral op PvdA, VVD en D66 trouwens).

Toen ze jullie nog vertrouwden.

Ze hebben geen spandoeken nodig. Ze willen niet woest schreeuwend (of erger) met hun snufferd op de voorpagina van de Telegraaf. Ze zien de politiemensen, die evengoed slachtoffer zijn van jullie desastreuze beleid, niet als vijanden.

Ze wandelen.

Ze zingen een lied.

Ze praten.

Ze voelen zich niet alleen.

En ze rekenen op 20 maart met jullie af!

Groet,

JanD

Aan het College van Bestuur van de VU

 
Studieboeken algemeen

Geacht bestuur,

De legendarische Feyenoord-voorzitter Cor Kieboom zei ooit: “Waar staat geschreven dat ik consequent moet zijn?”

Ik mag die uitspraak altijd graag aanhalen als ik iets zeg of doe wat de mensen niet helemaal in lijn vinden met mijn eerdere uitspraken of daden.

Maar u maakt het wel heel bont.

Ik las dat u theologiedocent Pieter de Vries, een van de opstellers van de Nederlandse versie van de Nashville-verklaring, op het matje roept. De Vries had namelijk, ik citeer nu Het Parool, “dinsdagochtend de Tweede Wereldoorlog erbij gehaald in een verhitte discussie over het manifest”.

De Vries zou hebben gezegd: “Er wordt te weinig onderwijs gegeven over wat de Bijbel zegt over het huwelijk en seksualiteit. We moeten ons geluid laten horen. Toen de nazi-ideologie zich opdrong, zwegen de kerken. Nu dringt de genderideologie zich op en zwijgen de kerken weer te vaak.”

U verklaarde daarop: “Wij zijn geschokt. Er is een grens overschreden. Het faculteitsbestuur zal in een pittig gesprek passende maatregelen aankondigen.”

Ofwel: die gaat er uit.

En dat is natuurlijk uw goed recht, als u het afkoopsomtechnisch allemaal netjes met ‘m regelt althans.

Maar wat mij dan verbaast is dat u een veel gezichtsbepalender medewerker van de VU, iemand die constánt nazi-vergelijkingen maakt, al jaren ongemoeid laat. Iemand die, in tegenstelling tot die malle theologiedocent, wel alle studenten bereikt en daarmee veel meer invloed heeft op de tere studentenzieltjes dan zo’n christenfundamentalist.

Ik zal zijn naam niet opschrijven, omdat mijn laptop dan spontaan zoutzuur in mijn gezicht begint te spuiten, maar met een kleine Google-search komt u er zelf wel achter wie ik bedoel.

U hoeft alleen maar ‘frontaalnaakt.nl’, ‘Wierd Duk’ en ‘nazi’ in te tikken.

Ik zeg niet dat u die mafklapper moet ontslaan, hè. Zeker niet. Ook u moet uw gehandicaptenquotum halen.

Maar misschien zou íets meer respect voor de vrijheid van meningsuiting van die theologiedocent u niet misstaan?

Groetjes,

JanD

Aan de bezorgde burgers

 
Sale Januari 2019

Beste mensen,

Gisteren hebben we een mooi voorproefje kunnen zien van hoe het er tot de verkiezingen van 20 maart aan toe zal gaan.

Ik doel op de kwestie Kees van der Staaij.

Kees van der Staaij had bevestigd wat hij altijd al vond: het heteroseksuele huwelijk heeft qua relatievorm zijn voorkeur. Tamelijk ouderwets standpunt, maar zolang hij homo’s niet ranselt met de zweep, stenigt of van hoge gebouwen afgooit, zoals de aanhangers van dat andere fundamentalistische geloof, mag hij dat natuurlijk vinden.

Dat weten media, dat weten politici, dat weten BN’ers en dat weten politie en justitie.

Toch ontstond er gisteren een shitstorm.

Een extreem goed georkestreerde shitstorm.

Álle traditionele media, van de gesubsidieerde staatsomroepen tot de couranten van de Belgische uitgeefhuizen De Persgroep en Mediahuis, doken op Kees van der Staaij als ware hij een politicus die pleitte voor de herinvoering van de doodstraf voor iedereen die ook maar een beetje van potenstein is.

En in de verte blafte Rob Hoogland.

Álle politici, van het herhaalhomootje van D66 tot de carnavalklaas van de VVD, doken op Kees van der Staaij, met trouwfoto’s, met odes aan de liefde en met gratuite verklaringen waarin werd gesuggereerd dat Nederland dankzij Kees van der Staaij werd teruggeworpen naar de Middeleeuwen.

En in de verte glimlachten de spindocters.

Álle BN’ers, van de A-, de B-, de C- en vooral de D-categorie, doken op Kees van der Staaij, met hun tweets, hun Facebook-berichten, hun hashtags op Instagram en hun handtekening onder elke handtekeningactie die ze maar konden vinden, opdat Nederland toch maar vooral zou horen hoezeer zij –met gevaar voor eigen leven- tegen de verkondigers van een geloof zijn dat het niet zo nauw neemt met de gelijke rechten van hetero’s en homo’s.

En in de verte riep iemand ‘islam!’.

Ophef alom.

En als klap op de vuurpijl was de politie meer dan bereid de aangifte op te nemen van een mevrouw tegen Kees van der Staaij en wist het Openbaar Ministerie metéén dat er een onderzoek gaat komen naar de strafbaarheid van de opvattingen van Kees van der Staaij.

En in de verte huilde Vrouwe Justitia.

Dit ‘Briefje van Jan’ gaat niet over Kees van der Staaij.

Kees van der Staaij kan zich prima redden, geharnast als hij is in zijn ouderwetse opvattingen. En er komt never nooit een proces tegen Kees van der Staaij. Maakt u zich geen zorgen om Kees van der Staaij.

Dit ‘Briefje van Jan’ gaat over hoe media, politici, BN-achtigen én desnoods zelfs politie en justitie samenspannen.

Dit staat politici te wachten die richting 20 maart de politieke elite van VVD, D66, CDA, GroenLinks, PvdA en ChristenUnie gaan bedreigen. Dit staat opiniemakers en columnisten te wachten die dat zogenaamde ‘partijkartel’ niet stiekempjes ondersteunen, maar aanvallen.

Als er ergens in Nederland nog een PVV-raadslid te vinden is die als tiener weleens een meisje heeft klemgezet in het fietsenhok met de bedoeling haar op de wang te kussen, dan zal dat tot ‘Seksschandaal bij PVV’- achtige proporties worden opgeblazen. Als Thierry Baudet ademt, worden we geacht het geluid te horen van treinen die naar het oosten rijden. Als Syp Wynia nog maar aan de eerste drie letters van het woord ‘klimaatterreur’ is begonnen, wordt de moeilijk te ontkrachten suggestie gewekt dat hij zich als nieuwbakken zzp’er laat omkopen door de firma Gazprom en dat de eerstvolgende tsunami toch echt op het conto van hem en zijn ‘guurrechtse’ collega’s mag worden geschreven.

En in de verte zal Mark Rutte het slagveld tevreden gadeslaan.

Om vlak voor de verkiezingen als een ware staatsman nog eens te markrutteën dat hij echt, 100 procent zeker, absoluut niet al jaren aan het voorsorteren is op een baantje in Brussel. Dat dat Verdrag van Marrakesh de volgende generaties helemaal niet opzadelt met honderdduizenden primitieve Afrikaanse beroepsuitkeringsgerechtigen die homo’s willen ranselen met de zweep, willen stenigen of van hoge gebouwen willen flikkeren. Dat dat Klimaatakkoord echt niet betekent dat iedereen voor tienduizenden euro’s extra móet lenen om de natte droom van Jesse Klaver-achtigen te realiseren en dat iedereen duizenden euro’s verliest op waardeloos geworden benzine- en dieselauto’s, want daar gaat de VVD heus nog een stokje voor steken als echte Vroemmm-partij.

En hij, en zijn soortgenoten van D66, CDA, GroenLinks en in mindere mate PvdA en ChristenUnie, krijgen zoveel airtime op de staats-tv, de staatsradio en in de Brusselse couranten en kopen zoveel bereik op Facebook en Twitter, dat u het misschien nog gaat geloven ook.

Zo zal het gaan.

Aan u de nobele taak om de rug recht te houden.

Trap er niet in.

Ga vooral wél stemmen op 20 maart.

En stem ze weg.

Groet,

JanD

Aan Kees van der Staaij

 
Sale Januari 2019

Beste meneer Van der Staaij,

U had ook níet kunnen tekenen.

Zo’n Nashville-verklaring waarin homo’s door christenfundamentalisten nog maar weer eens terug in de kast worden geduwd is gewoon niet handig. Slecht getimed bovendien.

Ik bedoel: er komen in maart en mei verkiezingen aan. Er zijn mensen die nu eens niet willen stemmen op de politieke elite die het Verdrag van Marrakesh heeft omarmd en het Klimaatakkoord door onze strot gaat duwen.

Die snappen dat níet stemmen het domste is dat ze kunnen doen, omdat dat Rutte, Jetten, Klaver en de rest van de burgerhaters alleen maar helpt.

Maar die Thierry te glad vinden.

En de PVV een brug te ver.

Die in uw partij een soort ‘redelijk alternatief’ zien. Niet omdat ze uw beginselen onderschrijven, maar omdat ze zien dat u in de dagelijkse politieke praktijk doorgaans wel precies stemt zoals zij zouden hebben gedaan.

Die gaan nu weer twijfelen.

Persoonlijk vind ik dat jammer.

Baby & kinderkleding algemeen

Ik gun iedereen die op 20 maart en 23 mei naar de stembus gaat om het ‘partijkartel’ van VVD, D66, CDA, GroenLinks, PvdA en ChristenUnie weg te stemmen een zo ruim mogelijke keus.

Maar er is wel iets wat u kunt doen om het alternatief ‘SGP’ ook voor mensen die homo’s heel normaal vinden, zoals ik, levend te houden.

Gisteren gaf u, vanwege de zondagrust, geen commentaar op de ophef die over uw handtekening onder die Nashville-verklaring is ontstaan.

Vandaag moet u echt even de media te woord staan.

Misschien zelfs wel bij Jinek gaan zitten. Hoe onsympathieker de interviewer, hoe beter u over komt.

Ik stel voor dat u dan zegt dat die Nashville-verklaring “alleen maar een papiertje” is. Een “niet-bindend document”. Dat “het de soevereine lidstaten volledig vrij staat om het op te nemen in de eigen wetgeving”.

Dat werkte bij Mark Rutte ook altijd.

Terwijl die altijd liegt en u eigenlijk nooit.

En als u echt wilt shoppen in het PVV- en FvD-proletariaat, kunt u er ook nog fijntjes aan toevoegen dat de ondertekenaars van die Nashville-verklaring geenszins willen dat homo’s voortaan worden gestenigd of van flatgebouwen worden gegooid.

Dan vouwt u uw handen op die zo karakteristieke wijze voor uw borst, kijkt u Jinek recht in haar gezicht aan en zegt: “Wíj niet…”

Succes verzekerd!

Groet,

JanD