Aan alle linkse mensen

Lieve linkse mensen,

Mijn broer Jan stuurde me gisteravond een filmpje en ik wilde dat ik het niet bekeken had.

Niet dat het filmpje eng is, zeker niet.

Maar het is eng hoe extreem-rechts er mee aan de haal gaat.

Kijk hier zelf maar even naar het filmpje. Het komt van Frontex, het Europese grens- en kustwachtagentschap.

Om de denktrant van extreem-rechts bloot te leggen, vroeg ik mijn broer Jan wat ik volgens hem gezien had.

Hij stuurde een mail terug.

“Wat jij gezien hebt, broer, is hoe grote sterke jonge mannen van het Afrikaans continent naar Europa emigreren. Ze kopen voor een paar duizend dollar een plekje op een grote boot en die boot zet ze voor de kust van Lampedusa in een kleinere boot, zodat het lijkt of het vluchtelingen zijn. Maar het zijn gewoon kerels uit veilige landen als Marokko, die met een relatief kleine investering levenslang gratis huisvesting, gratis zorg en gratis geld in West-Europa kopen. Ook voor vrouw en kinderen, met wie ze dankzij linkse advocaten snel weer herenigd zullen worden. Een win-win-win-win-situatie. Die lui een beter leven, de kapitein van de grote boot een sloot geld, de migrantenindustrie van Tineke Ceelen en consorten volop werk en linkse mensen, zoals jij, een warm hart, omdat jullie ze welkom, welkom in ons land heten.”

Ik sms’te mijn broer Jan nog met de vraag of hij mij zat te trollen.

“Nee”, antwoordde hij, “ik geef je de feiten.”

Dat is toch éng?

Dat hij, als het over vluchtelingen gaat, gewoon extreem-rechts is?

Terwijl de waarheid is dat dat grote schip midden op zee één voor één mensen heeft opgepikt die net iets minder goed konden zwemmen dan Maarten. Mensen die gevlucht waren voor oorlog of die vanwege verzet tegen de dictatuur in hun land hun leven niet meer zeker waren. Dat dat grote schip die vluchtelingen naar veilige haven wilde brengen. En dat het water voor – in dit geval – Lampedusa te ondiep is, dus die arme mensen voor de laatste meters moesten worden overgezet op een kleiner schip.

En dat de zee juist op dat moment zo woelig was, dat ze allemaal hun paspoort verloren. Waardoor ze moeilijk kunnen bewijzen welk land ze zijn ontvlucht en ze in vluchtelingenkampen door de autoriteiten als paria’s worden behandeld. Wat weer leidt tot posttraumatische stressstoornis, waardoor ze in hun nieuwe thuisland moeite hebben om aan werk toe te komen.

Enfin, de bekende fuik, die van talentvolle architecten en hersenchirurgen uitkeringsgerechtigden maakt, die weliswaar veilig zijn, maar geen doel meer hebben in hun leven.

En ik ben niet naïef hè, wat extreem-rechts mensen zoals wij ook altijd verwijt.

Er zal best in een énkel geval wel sprake zijn van mensensmokkel. Maar dan denk ik: jij en ik zouden ook een beter leven voor onze kinderen en kleinkinderen willen.

Als ze dan eenmaal hier zijn, dan stuur je ze niet meer terug.

Dan zorg je gewoon dat wij goed integreren.

Want de aarde is van iedereen.

Groetjes,

Kees

PS. Mijn broer schreef trouwens ook nog dat ik hem backers kost. Weten jullie wat hij bedoelt?

 

Van Kees, aan Frans

Sale juli 2019

Goede Frans,

Mailtje gisteravond van mijn broer Jan.

“Hij is niet dood, hij leeft! Frenske gaat Frau Von der Leyen eens goed aan de tand voelen over haar plannen met hem en dan zal meneer er rustig over nadenken of hij eventueel bereid is zitting te nemen in de Europese Commissie, of lekker aan de wachtgeldtiet gaat lebberen. En hij vergelijkt zichzelf met Dylan Groenewegen, de favoriet voor het eerste Nederlandse Tour-geel sinds Eric Breukink. Die viel ook vlak voor de finish. LOL. Wat is het toch een narcistisch zwijn. En geen woord over dat hij bij een nederlaag in het Europees Parlement zou gaan zitten hè, geen woord. Al moet ik toegeven: daar vroeg die verslaggever van de Staatsomroep ook niet naar.”

Pfffff…

Wat een zure witte man is mijn broer toch, hè?

Nee, dan ik.

Ik was zó blij dat je nog leefde!

Dat je niet door een stel van die Hongaarse of Poolse neo-nazi’s naar de hemel was geschoten, om herenigd te worden met je mijnwerkersvoorgeslacht.

En ik was zó trots dat je je zo snel herpakt had!

Dat je binnen vijf dagen nadat je van die ondemocratische regeringsleiders een mes in je rug had gekregen al een uitgebreid interview gaf om die naaistreek rustig en zonder enige rancune te evalueren.

En ik vond het zó stoer dat je meteen vooruit keek!

Dat je duidelijk maakte dat je als eerste, hoogste, beste, grootste Eurocommissaris bij die mislukte Duitse Defensieminister alle belangrijke beleidsterreinen ging opeisen en dat je zo veel effectiever voor de eenwording van Europa kon zijn dan als fractievoorzittertje van de federaal-socialisten in het Europees Parlement.

En ik vond het zó goed dat je jezelf met een groot sportman vergeleek!

Dat je ook voor de gewone mensen, die eerder de sport dan de politiek volgen, duidelijk maakte wat jou was overkomen. Al had je misschien beter Sven Kramer en ‘die tien kilometer’ als voorbeeld kunnen nemen. Torenhoog favoriet. Met afstand de beste. Keihard getraind. Van kinds af aan elke seconde gedisciplineerd toegeleefd naar dat ene moment. Tijdens de race elke klap raak. En dan blind vertrouwend op iedereen die jou al die jaren heeft mogen helpen op weg naar het ultieme goud – en door Gerard Kemkers de verkeerde bocht in worden gestuurd.

Jouw Gerard Kemkers heet Mark Rutte.

Ja, goede Frans, ik twijfel er niet aan dat Rutte écht hoopte dat je voorzitter van de Europese Commissie zou worden.

Zeker na de Europese verkiezingen.

Want Rutte heeft ook gezien dat jij als enige in staat bent om de PvdA weer de grootste partij van dit land te maken. Dat jij in staat bent om de arbeiders, die de afgelopen jaren gevlucht zijn naar de VVD, de SP en de PVV, terug in het rode nest te krijgen.

Zoals jullie in Heerlen in het mijnwerkerscafé zeggen: “Die schijt alleen nog zwarte stront.”

Jij, en jij alleen, kunt Mark Rutte bij de komende Tweede Kamerverkiezingen slopen.

Je kunt de nieuwe Drees worden.

Vadertje Frans.

Dat weet ik. Dat weet jij. Dat weet Rutte.

Dus dat je er voor kiest om niet terug te keren naar Den Haag om Rutte af te straffen omdat hij zijn collega’s jou vlak voor de finish ten val liet brengen, maar besluit om je op te offeren voor het Europese ideaal, in een rol waarin je ondergeschikt bent aan nota bene een vróuw, eentje die jouw schoenveters nog niet mag strikken, neemt mij extra voor je in.

Ik ben niet zo van de tattoos, maar áls ik een tattoo zou nemen, dan nam ik een Frans.

Recht voor mijn rood kloppend hart.

Held!

Groetjes,

Kees

PS. Waarom gaf jij vorig voorjaar in godsnaam een exclusief interview aan mijn broer voor dat nare krantje van ‘m? En ik begreep óók nog een donatie?

 

Van Kees, aan Lilianne

Bouwmarktcampagne 2019

Lieve Lilianne,

Ik kan zo uittekenen wat mijn broer Jan van jouw bezoek aan het zuiden van de Verenigde Staten zou vinden, waar dit jaar strengere abortuswetten zijn ingevoerd.

“Doe eerst maar eens wat aan die genitale verminkingen in eigen land.”

“Zijn de moslima’s die hier achter de voordeur gevangen worden gehouden al bevrijd?”

“Heb je de meisjes die op schoolvakantie naar islamitische landen moeten om te worden uitgehuwelijkt al gered?”

“Wie betaalt dat snoepreisje?”

“Nou, daar zal Donald Trump van wakker liggen…”

En tenslotte: “De Verenigde Staten zijn een democratisch land, dus bemoei je met je eigen poep.”

Het is zó makkelijk allemaal!

Waarom willen mensen als mijn broer Jan toch niet zien hoe gewéldig jij bent?

Dat jij niet, zoals Thierry Baudet, tijdens het reces van de Tweede Kamer op de rand van een infinity pool gaat liggen poseren om stemgerechtigde mokkeltjes te verleiden, maar je daadwerkelijk inzet voor de onderdrukten op aarde en daar een deel van het reces voor opoffert.

Dat jij dat niet doet met een symbolische motie in de Tweede Kamer, maar door met je poten in de modder te gaan staan.

Dat jij niet alle Nederlandse media opzoekt om politiek gewin uit je actie te halen, maar er héél selectief een paar te woord staat, omdat je daarmee de Nederlandse bevolking kan waarschuwen voor het gevaar dat ‘de breinaald van Kees van der Staaij’ heet.

Dat jij heus niet businessclass vliegt, met je man, op kosten van de staat, de partij of een stichting, en even een dagje Alabama aan een vakantie in de Verenigde Staten plakt omdat de reiskosten dan gedekt zijn.

Dit komt allemaal uit je hart.

Een groot hart.

Lieve groet!

Kees

PS. Krantje mee voor onderweg?

 

Van Kees, aan Jesse

Bouwmarktcampagne 2019

Hoi, Jesse!

Mijn broer Jan vaart momenteel met zijn kajak richting Denemarken en kan even niet online, dus hij heeft mij gevraagd de honneurs hier weer waar te nemen.

Nou, dat had niet op een beter moment kunnen komen.

Eén van de jongens of meisjes die jullie Twitter-account beheren, had gisteren namelijk geschreven: “Het is nog geen vier jaar nadat de foto van het Syrische jongetje Aylan rondging. Stop de verharding van de houding naar vluchtelingen. Maak mensenrechten leidend in het vluchtelingendebat.”

Dan weet je het wel weer, hè?

Dan komt er zo’n guur-rechtse horde op je af die zomaar beweert dat die foto in scene was gezet. Dat de familie van Aylan gewoon op weg was naar een luxe leventje in Canada. Dat Aylan trouwens Alan heette.

En, dat vond ik wel de meest ránzige reactie, dat het nog veel korter geleden was dat de foto van Ebba Akerlund rondging.

Jeweetwel, dat 11-jarige Zweedse meisje waar Rakhmat Akilov op 7 april 2017 per ongeluk met zijn truck overheen reed toen zijn TomTom hem om onverklaarbare redenen de Drottninggatan in Stockholm in stuurde.

Ik vind het zó knap van jou dat je niet reageert op dat soort walgelijke reacties!

Echt, petje af!

Net als ik het razend knap vind hoe jij keer op keer bewijst dat politici ook mensen kúnnen zijn.

Mensen met een hart.

Mensen die bereid zijn andere mensen een tweede kans te geven. Of zelfs een derde.

Neem Peter.

Die liet zich, toen hij als persvoorlichter voor je Tweede Kamerfractie werkte, met een heel klein slokje te veel op een heel klein beetje gaan in de richting van een stagiaire.

Natuurlijk moesten jullie maatregelen treffen.

Maar je gaf ‘m meteen een tweede kans. Toen je ‘m uiteindelijk toch moest ontslaan, liet je hem niet vallen, maar gaf je hem een derde kans: als persvoorlichter van jullie wethouder in Den Haag, Liesbeth.

Ook dat vond ik een meesterzet van je.

Je had hem kunnen toewijzen aan jullie nieuwe Eerste Kamerfractie, waarin Farah een belangrijke rol speelt. Die weet hoe je zedenzaken netjes, in stilte, afhandelt om geen verdere onrust te veroorzaken. Daar heeft ze bij Oxfam als directeur ruime ervaring mee opgedaan.

Maar dat deed je niet!

“We zijn de VVD niet”, zei je.

Sale juli 2019

Nee, je besloot dat Peter door Liesbeth verder moest worden begeleid in zijn transformatie tot een goed mens. Liesbeth was in het verleden immers acht jaar directeur geweest van een Blijf Van Mijn Lijf-huis in Australië. Als iemand Peter kon vertellen hoeveel impact aanrandingen op vrouwen hadden, dan was het Liesbeth wel.

En als Peter zich dan ziek zou melden omdat die ratten van De Telegraaf zouden gaan steigeren, had hij altijd nog het vangnet van de Ziektewet. Toch een stuk beter dan de bijstand.

Mensen als mijn broer Jan leggen dit soort zaken allemaal negatief uit. Ik vind het juist getuigen van groot moreel leiderschap. En menselijkheid.

Toen we het daar een keer over hadden, zei mijn broer: “Je hebt het nu over de man die karaktermoord pleegde op Zihni Özdil! Die gewoon liet lekken dat Özdil een drankprobleem heeft.”

Maar ook dat vond ik zo kortzichtig.

Als jij Zihni niet had geconfronteerd met zijn probleem, was het waarschijnlijk van kwaad tot erger gegaan. Je actie was juist een wake-up call. Je hebt deze talentvolle jongen behoed voor een leven in de goot.

En met de wachtgeldregeling voor Tweede Kamerleden (eerste jaar 80 procent, tweede jaar 70 procent) kan Zihni in alle rust werken aan een terugkeer in de maatschappij.

Of een boekje schrijven.

Dus Jesse, laat mensen als mijn broer Jan maar lekker klessebesse.

Ik sta voor honderd procent achter je.

En wens je acht weken héérlijke zomervakantie.

Dik verdiend!

Groetjes,

Kees

PS. Net voor vertrek publiceerde mijn broer Jan nog wel ze nieuwe nieuwsbrief.

 

Aan Ferd Grapperhaus

Bouwmarktcampagne 2019

Meneer Grapperhaus,

Als oudere mensen zinnen beginnen met ‘Ik weet nog wel dat…’ en het gaat niet over de Tweede Wereldoorlog of de Watersnoodramp, dan volgt er meestal een verhaal over iets wat het leven van de mensen mooier heeft gemaakt.

De komst van de telefoon. (Kleuren)televisie. Een autootje voor iedereen. Centrale verwarming. Internet. Koelkast. De mobiele telefoon. De vrije zaterdag. Wasmachines. Het zebrapad. De AOW. Vakanties. Vakanties naar het buitenland. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Er groeit nu een generatie op die later in het ‘Opa, vertel nog eens…’- of ‘Oma, vertel nog eens…’-segment heel andere dingen gaat opnoemen.

Die gaat het hebben over een overheid die in principe over ieders organen kon beschikken.

Over een overheid die iedere ingezetene een nummer gaf.

Over een overheid die vaccinatie verplichtte.

Solden juli 2019

Over een overheid die het contant geld in de ban deed.

Over een overheid die op elke straathoek camera’s heeft opgehangen (die nogal selectief werkten).

Over een overheid die kon meekijken op je computer.

Over een overheid die klokkenluiders aangaf bij de politie.

Over een overheid die misdaadcijfers wegmoffelde.

Over een overheid die oudjes vanaf 70 jaar met een kwaal door een geriater ‘uitbehandeld’ liet verklaren.

Over een overheid die de agressor in een rassenstrijd faciliteerde.

Over een overheid die criminelen gratis huisvesting, gratis zorg en gratis geld gaf.

Over een overheid die huizen binnenviel waar de bewoners weigerden om hun gasafsluiting vrijwillig dicht te draaien.

En, zo bleek gisteren, over een overheid die verplicht DNA ging afnemen en opslaan van mensen die niet eens werden verdacht van een misdrijf, laat staan waren veroordeeld.

Zei ik ‘Opa, vertel nog eens…’ en ‘Oma, vertel nog eens…’?

Dat zijn woorden die je tegen die tijd nooit meer zult horen.

Want die bewakingscamera’s op iedere straathoek zijn dan door de overheid al lang vervangen door meeluister- en meekijk-apparatuur in alle huizen (de overheid noemt dat “slimme apparaten”) die feilloos registreren wanneer opa en oma hun vrijheid van meningsuiting (de overheid vindt die “heel belangrijk”) misbruiken om de overheid te schaden.

Dus opa en oma vertellen tegen die tijd helemaal niets meer.

Als ze zich aan alle regels houden, hebben ze namelijk van de overheid níets te vrezen…

Groet,

JanD