Aan Johan Remkes

Meneer Remkes,

Ik ben benieuwd.

Vandaag treffen de boodschappenjongen van het kabinet en de boodschappenjongen van de boeren elkaar voor het eerst.

Sommigen zien de eerste als ‘onafhankelijk gespreksleider’.

Ik zie u als VVD’er Johan Remkes.

Sommigen zien de tweede als ‘LTO-voorzitter’.

Ik zie hem als CDA’er Sjaak van der Tak.

U moet zorgen dat het stikstofplan van het kabinet, dat gebaseerd is op uw eigen adviezen uit 2019, wordt uitgevoerd voor de ‘boerenopstand’ uitgroeit tot een ‘burgeropstand’.

Van der Tak moet zorgen dat het stikstofplan van het kabinet zodanig wordt aangepast dat de boeren er mee kunnen leven (of de fanatiekere boerenorganisaties worden gemarginaliseerd).

Kabinet en boeren hebben twee volstrekt onverenigbare posities ingenomen.

“Het moet gewoon”.

“Het moet van tafel”.

Dat maakt het nog wel een soort van spannend de komende tijd.

Mag u van D66 de stikstofuitstootdoelen iets verlagen?

Mag u van D66 de einddatum iets verder in de tijd leggen?

Mag u van D66 gedwongen onteigening van boerenbedrijven als optie om de doelen te bereiken van tafel halen?

Mag u van D66 toezeggen dat de stikstofdepositie geméten gaat worden, in plaats van ingeschat op basis van een computermodel?

Mag u van D66 bewijzen dat de overheid wel in staat is tot daden, door de zogenaamde PAS-melders (boeren die zonder natuurvergunning werkten en door de rechter in 2019 plotseling ‘illegaal’ werden verklaard) eindelijk te legaliseren?

En waar ik D66 zei, bedoelde ik niet alleen Sigrid Kaag, maar ook haar tassendrager.

Moeilijk, moeilijk, moeilijk.

Vooral omdat alles onder een vergrootglas ligt.

En boeren trekkers hebben.

Terwijl u er samen met Sjaak van der Tak onder het genot van een borreltje zo uit zou kunnen zijn.

Dan zou u hem met die droeve hondenblik van u aankijken en zou zich het volgende gesprek ontvouwen.

“Sjaak…”

“Ja, Johan.”

“Jij hebt toch acht kinder’n?”

“Ja, zes van mezelf en twee van mijn vriendin.”

“Jij wilt toch ook dat die op zichzelf kunn’n woon’n?”

“Ja, natuurlijk.”

“Nou, daar hebben we bouwvergunning’n en goedkope grond voor nodig.”

“Snap ik.”

“Als we een paar duizend boer’n laten verdwijnen, kunn’n we dat in één keer regel’n.”

“Vinden de boeren niet leuk, Johan. Die hebben soms wel tien genera…”

“Allemaal emoties, Sjaak. Moet’n die acht kinder’n van jou een eigen huis of niet?”

“Ja, natuurlijk.”

“Nou dan. Dit is de kortste klap. De boer’n word’n ruimhartig gecompenseerd, de belastingbetaler betaalt.”

“Snap ik.”

“Ik heb alleen wel de steun van LTO Nederland nodig, Sjaak. Zonder een patriot als jij red ik het niet. Tuurlijk zullen die boer’n je een tijdje uitkots’n. Maar je doet dit voor je acht kinder’n.”

“Ik regel het.”

“Mooi. Ga ik Eric van der Burg bell’n. Even vraag’n waar-ie die AZC’s en aanmeldcentra wil hebb’n. Proost.”

“Ja, proost.”

Maar ja.

Zo eenvoudig zal het wel niet gaan.

Want de ideale wereld van D66 is niet altijd de echte wereld.

Komt door die trekkers.

Die hou je niet binnen als de boeren de rug recht houden.

En om nou hartje zomer al een lockdown en een avondklok te regelen…

Enfin.

Succes!

En zuip niet teveel.

Want voor je het weet moet Sjoerd W. Sjoerdsma u weer voor alcoholist uitmaken van Sigrid Kaag.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! Voor als u het toch weer niet kunt laten.

Disclaimer Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door maandelijkse donaties via Backme en losse donaties via Bunq. Waarvoor mijn dank. En die van mevrouw Dijkgraaf.

(Advertentie)

Aan Barbara Baarsma

Mevrouw Baarsma,

Oh, gelukkig!

Het was slechts de hoogleraar marktwerking en mededingingseconomie Barbara Baarsma.

De Barbara Baarsma die de kloof tussen arm en rijk wil vergroten door de CO2-uitstoot ‘op de bon’ te doen.

Met voor alle burgers een gelijke hoeveelheid bonnen.

Waarbij de rijke helft van Nederland de arme helft een aalmoes kan toewerpen, zodat de arme helft de energierekening kan blijven betalen en de rijke helft kan blijven vliegen zo vaak ze wil.

En als de arme helft de mazzel heeft in een goed geïsoleerd huurhuisje te wonen (en geen auto heeft en niet anderszins te veel CO2 uitstoot), dan mag die aalmoes die de rijke helft haar toewerpt ook worden besteed aan een ijsje.

Misschien wel twee.

Of aan een patatje.

Met.

Dat noemt die Barbara Baarsma een ‘win-win-situatie’.

De hoogléraar Barbara Baarsma.

Dus niet de Barbara Baarsma die in maart 2021 een jarenlange carrière bij de Rabobank bekroonde met een benoeming tot directeur van de Rabo Carbon Bank.

De Rabo Carbon Bank is sowieso niet een onderdeel van de Rabobank dat vorig jaar speciaal werd opgericht voor de handel in CO2-rechten.

Dat verzinnen de mensen maar.

Hoe komen ze erbij?

Dat is een andere Barbara Baarsma.

Ook niet de Barbara Baarsma die in 2021 het gezicht was van de beweging Herstel-NL, die bejaarden en andere kwetsbare mensen tijdens de corona-pandemie gedwongen naar ‘veilige zones’ wilde verplaatsen, zodat de algehele lockdown kon worden beëindigd.

En die al een paar dagen na het bekendmaken van de plannen uit die club stapte, toen er wat kritiek kwam op dat opsluiten van de kwetsbare medemens (als je mensen gedwongen verplaatst en opsluit ligt in dit land de Godwin altijd op de loer).

Dat was ook helemaal niet omdat haar te verstaan was gegeven dat het haar carrière kon schaden, of zelfs de Rabobank.

Nee, dat was wegens ‘bedreigingen’.

Andere Barbara Baarsma bovendien.

Het idee om de rijke helft van het land haar luxe leventje te laten behouden door een jodenfooi aan de arme helft te geven, was óók niet afkomstig van de Barbara Baarsma die meeschreef aan het verkiezingsprogramma van D66.

De partij die het wel prima vindt dat de energieprijs meer dan een miljoen Nederlanders nog voor de Kerst richting armoede gaat duwen, als we partijloos vólksvertegenwoordiger Pieter Omtzigt moeten geloven.

Omdat al die belastingen en accijnzen op energie nu eenmaal nodig zijn om de ambities van één Groot Europeesch Rijk (met zelfs versnelde toegang voor schurkenstaten als Oekraïne) te verwezenlijken.

Andere Barbara Baarsma.

En het was óók niet de Barbara Baarsma die actief is in het World Economic Forum van Klaus Schwab.

Die daar als ‘Agenda Contributor’ bijdragen levert die juist gaan over de handel in CO2-rechten.

Namens de Rabobank.

Oók een andere Barbara Baarsma, uiteraard.

Gelukkig maar!

Dat schandalige plan dat de kloof tussen de haves en de have nots nog verder gaat vergroten, komt niet van de Barbara Baarsma die via de Rabobank, D66 of het World Economic Forum daadwerkelijk invloed heeft.

Er is ook helemaal geen plan.

Het is alleen een ‘gedachte-experiment’ van een nutty professor van de UvA in Amsterdam.

We kunnen rustig gaan slapen.

Er is voorshands nog geen enkele reden om ongerust te zijn.

Mocht een van die ándere Barbara Baarsma’s trouwens haar zin krijgen en de rijkere helft van het land kan haar onbezorgde lekkere leventje blijven leiden omdat de armere helft alle luxe heeft moeten opgeven (behalve dus misschien een ijsje, of een patatje, met)  dan heb ik een voorstel voor u.

Mevrouw Dijkgraaf en ik hebben het er hier in Eesterga al over gehad en zijn het eens.

Laten wij, dus u en uw man Olav en ik en mijn vrouw Thea, eens niet alleen het klimaat ‘redden’, maar ook solidair zijn met de armere helft van Nederland.

Laten wij afspreken tot 2030 nooit meer in een vliegtuig te stappen voor werk of vertier.

Zakelijk kun je alles regelen via applicaties als Zoom.

En met een vakantie in eigen land is ook niks mis.

Van het geld dat we besparen, doen we dan iets wat echt helpt om de CO2-uitstoot te reduceren: spullen kopen voor Afrika.

Zullen we dat doen?

Pas dan geloof ik in uw goede intenties.

Tot die tijd vertrouw ik u voor geen meter.

Groet,

JanD

PS. Cadeau! Probeer het thuis eens met uw mannen.

PS2. De Nare Jongens Podcast staat weer online. Een muzikale fruitmand ter gelegenheid van 4311 dagen ellende: de Mark Rutte Special.

Disclaimer Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door maandelijkse donaties via Backme en losse donaties via Bunq. Waarvoor mijn dank. En die van mevrouw Dijkgraaf.

(Advertentie)

Aan Mark Rutte

Meneer Rutte,

Heel lang geleden werd ik als jeugdbestuurslid van de badmintonclub Blue Sky in Bergambacht geïnterviewd door Frank Hitzert van de Schoonhovense Krant.

Ik was 17.

En een saai potlood.

Uit dat hele interview (dat er later toe zou leiden dat ik een kans kreeg in de journalistiek en ben gaan doen wat ik ben gaan doen) herinner ik me weinig.

Maar één ding wel.

De zin: “Later, als ik bijvoorbeeld kinderen krijg, moet de opvolging wel geregeld zijn.”

Een paar jaar later kwam ik Thea, de tegenwoordige mevrouw Dijkgraaf, tegen.

Ik was net 22, zij 24.

Tijdens een van onze eerste avondjes uit vroeg ik of zij kinderen wilde.

En als ik haar moet geloven (en dat doe ik altijd blind) voegde ik er aan toe: “En wil jij dan een paar jaar thuis blijven om voor de kinderen te zorgen?”

Vrij ongepast natuurlijk.

Ik zou er zelfs aan hebben toegevoegd: “Want anders heeft verkering geen zin.”

In 1989 werd onze oudste zoon Pim geboren, in 1992 onze jongste zoon Bob (en mevrouw Dijkgraaf werd freelance journalist en werkte ‘vanuit huis’ voor ze enige jaren later weer gewoon ‘een baan’ nam).

Wat ik hiermee wil zeggen?

Afgezien van het feit dat ik als jonge twintiger volstrekt ongeëmancipeerd was?

Dat ik per se kinderen wilde.

Ik begreep níets van mensen die géén kinderen wilden.

Die waren er in die tijd echter volop.

Enerzijds was er bij velen paniek in de portemonnee.

Dat kwam door de nasleep van de oliecrisis, de massale werkloosheid en bijvoorbeeld een hypotheekrente van 12 procent.

Anderzijds was er bij velen pijn in het hart.

Dat kwam door de angst voor een kernoorlog, die op 29 oktober 1983 leidde tot de grootste demonstratie ooit in Nederland, met 550.000 deelnemers (op een bevolking van 14,3 miljoen).

Die paniek in de portemonnee had ook mij stress kunnen bezorgen.

Medio 1983, tijdens mijn eerste jaar in dienst bij het Rotterdams Nieuwsblad, ontving ik een ontslagbrief. Er moest bij uitgeverij Sijthoff Pers bezuinigd worden en de ontslagen werden geregeld volgens het LIFO-systeem.

Last in, first out.

Albert IJdens, de secretaris van de hoofdredactie, zei tijdens het overhandigen van die brief: “Maar maak je geen zorgen, het gaat pas over een halfjaar in en zodra er iemand bij een van onze kranten vertrekt, kun jij blijven.”

Al enkele weken later belde hij om me te feliciteren.

Er was een collega overleden.

Gevaar afgewend.

Pijn in het hart over kernwapens heb ik eerlijk gezegd nooit gevoeld.

Dat was zo groot, een kernoorlog, en zo níet beïnvloedbaar door mij, dat ik er heel goed in slaagde om me er van af te sluiten.

Bovendien: het was 1983.

De Tweede Wereldoorlog zat nog vers in ieders geheugen.

We hadden in Europa een Europese Economische Gemeenschap (EEG) van twaalf geciviliseerde landen, die “nooit meer oorlog” als kernwaarde had (de EEG nog wel).

Kortom: mijn kinderwens bleef recht overeind staan.

En gelukkig maar, want Pim en Bob Dijkgraaf hebben ons leven verrijkt.

Kom ik nu bij u.

U viert vandaag een feestje.

U bent de langst zittende premier van Nederland.

Normaal gesproken zou ik u daar, beleefdheidshalve, mee feliciteren.

Maar ik kan het niet.

Ik doe het niet.

Want als ik me ten diepste realiseer welke invloed u op mij persoonlijk heeft gehad, word ik alleen maar heel verdrietig.

Ik vraag me namelijk regelmatig af: zou ik, als ik nú voor de keuze stond, in Nederland nog kinderen op de wereld durven zetten?

Zou ik ze dat aandoen?

Zou ik ze u aandoen?

Het antwoord is: ik weet het echt niet.

U heeft de inwoners van dit land met uw beleid én uw mentaliteit zoveel leed bezorgd, dat ik niet meer onbevangen “Ja” zou zeggen.

Duidelijker dan dit kan ik niet maken wat ik van u vind.

And the worst has yet to come.

Want zelfs nu 82 (!) procent van alle stemgerechtigden (en zélfs een meerderheid van uw eigen VVD-kiezers) zegt dat uw houdbaarheidsdatum verstreken is, in een onderzoek van nota bene uw eigen Staatsomroep, houdt u autistisch vast aan de macht.

Dus een felicitatie met uw record?

Ik krijg het echt mijn strot niet uit.

Groet,

JanD

PS. Het was even zoeken, maar toch gelukt: een cadeautje.

Disclaimer Het ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door maandelijkse donaties via Backme en losse donaties via Bunq. Waarvoor mijn dank. En die van mevrouw Dijkgraaf.

(Advertentie)

Aan Thomas van Groningen

Films en seriesFilms en series

Beste Thomas,

Drie jonge parlementair verslaggevers boden mij de afgelopen tijd enige hoop dat er nog mensen in Den Haag rondliepen die de controlerende functie van de pers serieus nemen.

Die niet kruipen voor de macht.

De eerste twee zijn Merel Ek en Sam Hagens.

Van SBS.

Bij de wekelijkse persconferentie van de minister-president nemen die twee geen genoegen met de door mannetjesmakers voorgekookte antwoorden van Mark Rutte.

Nee, ze vragen ze door.

En dan echt.

Dat dat opvalt, zegt genoeg.

Heel af en toe schudden ze zelfs Wouter de Winther van De Telegraaf wakker, waardoor die zich opeens ook weer realiseert dat hij niet in dienst is van het Vondelparkvriendenclubje rond Mark Rutte, maar van de lezers van de enige echte volkskrant van Nederland.

Ging Wouter Rutte ook opeens in het nauw proberen te drijven.

Jij was de derde.

Jij kwam voor het eerst landelijk op ieders netvlies toen je het ‘niet kruipen voor Rutte’ wel heel letterlijk nam.

Het was de beruchte nacht van 1 op 2 april 2021.

Je rende keihard met dat uit de kluiten gewassen Roel van Velzen-lichaam van je achter de toen in politiek levensgevaar verkerende Mark Rutte aan richting de nationale vergaderzaal en liet niet los.

“Meneer Rutte, wat gaat u nu doen?”

“Vindt u dat u door kunt als premier?”

“Meneer Rutte, ja of nee?!”

Dat was namens BNR.

En iedereen vond dat wel koddig.

En ongevaarlijk.

Er kwam wel een keerpunt.

Je zette je af tegen de collega’s die wel aanschurkten tegen de macht.

“Ik probeer zoveel mogelijk afstand te creëren. Er is tegen de zomer altijd een barbecue met journalisten en politici. Daar ga ik niet naartoe. Het vertroebelt je beeld. Als je er te veel in zit, ga je te veel mee in het verhaal van een ander. Dat is geen kritiek op mijn collega’s, maar dat is hoe ik werk”, zei je.

Natuurlijk was dat kritiek op je collega’s.

Dat ‘meegaan in het verhaal’ is namelijk precies wat je collega’s wel doen.

Je ster rees.

Je werd bij ‘De Oranjezomer’, de voorloper van de dagelijkse SBS-talkshow ‘Vandaag Inside’, vaste tafelgast.

SBS wilde je een contract geven als vaste politiek duider bij ‘Vandaag Inside’.

Dat schudde ze wakker bij de Staatsomroep.

Dat was een stuk serieuzer dan dat marginale BNR.

En dus zochten ze een manier om je in te kapselen.

Om je te ‘sensibiliseren’, zoals ze dat bij het CDA noemen.

Dat werd een contract bij ‘Op1’.

En we kunnen langzamerhand wel vaststellen dat het ‘sensibiliseren’ gelukt is.

Je bent op weg een heuse moraalridder te worden.

Zo spuugde je volkomen onnodig in de bron waaruit je gedronken had door je keuze voor ‘Op1’ boven ‘Vandaag Inside’ te rechtvaardigen door te verwijzen naar de kaarsrel rond Johan Derksen.

Met je: “Nu weet ik zeker dat ik goed gekozen heb.”

En gisteren maakte je het helemaal bont.

Juice channel-eigenaar Yvonne Coldeweijer publiceerde een foto van premier Mark Rutte die op een terras een flesje rode wijn soldaat had gemaakt met een man.

Zij vroeg zich af of dit de opmaat kon zijn naar nieuws over het eventuele liefdesleven van de premier.

Natuurlijk kun je je afvragen waarom Yvonne Coldewijer denkt dat het feit dat Ruttes tafelgenoot een pastelkleurig lichtblauw T-shirt, een witte joggingbroek en roze gympies draagt duidt op homoseksuele geaardheid.

Je had haar desnoods kunnen bevragen op haar vooroordelen.

Maar dat deed je niet.

Jij vindt een eventuele relatie van de morgen langstzittende premier van Nederland blijkbaar pas nieuwswaardig als de Rijksvoorlichtingsdienst er een persbericht over uitbrengt.

Of überhaupt niet nieuwswaardig (maar zó dom schat ik je eerlijk gezegd niet in).

Wat je wel deed?

Je veroordeelde de bron van Yvonne Coldeweijer.

Je maakte het ranzig.

“Zit je dan, vanachter een asbak stiekem foto’s te maken van de premier en die door te sturen naar een juicekanaal.”

Nou, dan weet je zeker aan welke kant Thomas van Groningen inmiddels staat.

Natuurlijk weet ik wel dat het heel goed mogelijk is dat die meneer met die roze gympies gewoon een vriend van die premier met dat Volkert-petje is.

Nou, dat zal dan blijken.

So what?

Waar het mij om gaat is dat jij de moraalridder gaat lopen uithangen.

En dan de manier waarop…

Door zélf die foto te plaatsen en dus een breder podium te geven.

Waardoor Yvonne Coldeweijer nog eerder weet of er brood zit in het ‘Liefdesleven van Markie-projectje’.

Hilarisch!

Ben je echt zo dom?

Of ben je diep van binnen toch nog een rebel?

Ik hoop zó op het laatste.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! Wie het kleine niet eert…

UPDATE Het is zijn neef. Misschien zijn het dan ook wel zijn sneakers 😉

Dank voor jullie donaties!

Aan Nilufer Gündogan

Mevrouw Gündogan,

Het is altijd goed als Tweede Kamerleden tijdens hun vakanties laten zien wat ze allemaal voor volk en vaderland doen.

Dan kunnen ze het in plaats van ‘vakantie’ ‘reces’ noemen.

Zo’n Laura Bromet van GroenLinks maakte op dat gebied onlangs een nogal domme fout.

Weet u nog?

Jullie collega Pieter Omtzigt stelde voor om de grote vakantie twee weken uit te stellen.

Dan konden jullie voorkomen dat nog dit jaar ruim een miljoen extra Nederlanders in armoede zouden komen te leven.

En wat zei Bromet?

“Reces uitstellen? Ik weet niet wat mijn gezin daarvan vindt.”

Kijk, dan wordt dat hele “het is geen vakantie, het is reces”-geleuter in één keer onderuit gehaald.

Gelukkig bent ú er nog.

The hardest working woman in town (nu Caroline van der Plas eventjes al haar openbare en media-optredens heeft afgezegd om te voorkomen dat ze Pim Fortuyn achterna gaat).

U offerde afgelopen week zelfs uw vrijdagavond op om te laten zien dat u tijdens het reces gewoon keihard doorwerkt.

Voor Nederland.

Want wat meldde u?

Dat u een briefje had gekregen het Openbaar Ministerie.

Officier van Justitie mr. G. van der Zee van het Arrondissementsparket Oost-Nederland meldde daarin nieuws over het mailtje dat u 12 juli stuurde met een aangifte tegen uw collega-Kamerlid Gideon van Meijeren.

Het Arrondissementsparket Oost-Nederland in Arnhem bleek uw aangifte te hebben overgedragen aan het Arrondissementsparket in Den Haag.

En daar is mr. D. van der Bel vanaf nu uw contactpersoon.

Fijn hoor, dat we nu weten dat het Openbaar Ministerie zo ruim in de tijd zit dat er weer recherche-officieren kunnen worden vrijgemaakt voor het beschermen van de rechtsstaat.

Want zo moeten we uw aangifte natuurlijk wel zien.

Volgens u is Gideon van Meijeren een Kamerlid dat zich schuldig maakt aan opruiing en aanzetten tot geweld.

“Onze rechtsstaat staat door dit soort rechts-extremistische en populistische types hevig onder druk. Het wordt tijd dat we daar collectief tegen optreden”, zei u destijds in een oproep aan andere Kamerleden om ook aangifte te doen tegen dit staatsgevaarlijke sujet.

Dat die u vervolgens op een schandalige manier in de steek lieten en niets voelden voor een jaren durende showproces bang waren dat Forum-aanhangers met de lange lat over hen heen zouden gaan, heeft u er gelukkig niet van weerhouden om door te zetten.

En nu heeft Justitie mr. D. van der Bel op de zaak gezet.

Dirk.

Dat is bij Justitie geen kleine jongen.

Hield zich onder meer bezig met een zedenzaak waarin een hoofdofficier van justitie betaalde seks had met een minderjarige.

Kortom: iemand die niet te beroerd is om ook in het eigen vlees te snijden als dat het aanzien van de rechtsstaat ten goede komt.

Well done, dame!

Er was trouwens ook wat kritiek op uw Twitter-bericht.

Bijvoorbeeld dat het misschien niet zo sjiek was om de naam van mr. D. van der Bel in dat briefje niet even weg te lakken.

Omdat er onder de aanhang van Van Meijeren altijd mensen zouden kunnen zijn die dan gaan uitzoeken waar ‘Dirk’ woont, zodat ze hem bijvoorbeeld een taart konden bezorgen, terwijl hij door zijn vrouw (of man) net op een streng dieet is gezet.

Of met fakkels, naar het voorbeeld van die leipe christenfundamentalist bij Kaag.

Je weet het tegenwoordig niet, hè.

Maar u zag dit bezwaar niet.

U zag het eerder als eens kans om uw aangifte kracht bij te zetten.

“Dat zou dan hun post-fascisme alleen maar verder aantonen.”

Iedereen die daarna nog vond dat het niet aan u, maar aan het Openbaar Ministerie is om de identiteit te openbaren van de officier van justitie die samen met uw ‘advocatenteam’ de jacht op Gideon van Meijeren gaat openen, kreeg daarna onder uit de zak van u.

“Post-fascist.”

“Vijftig tinten bruin.”

“Bruinhemd.”

“Smerige racist.”

“Te dom voor woorden.”

“Bruin fascistisch brein.”

Enzovoort, enzovoort, enzovoort.

Gelukkig hield u het niet bij schelden.

Dat zou wat ordinair zijn.

Dus deed u ook uw opvoedkundige werk.

“Wordt tijd dat mensen als jij Nederlands leren”, adviseerde u zo’n AVG-zeikerd die een taalfoutje maakte.

Om er vrij rap en minder vriendelijk aan toe te voegen: “En nou zouten uit mijn TL bruin type dat je bent.”

Ik weet eerlijk gezegd niet of u dat expres doet, zo’n taalfouten met ‘zouten’ in plaats van ‘opzouten’.

Dat u dan hoopt dat zo’n “post-fascistisch, racistisch bruin type” dan reageert met de mededeling dat u beter niet kunt twitteren als u gezopen heeft.

Maar ik waag de gok.

Dus bij deze.

Misschien kunt u beter niet meer twitteren als u gezopen heeft.

Groet,

JanD

PS. Cadeau! Dan kunt u daarna weer verder gaan met schelden.

(Advertentie)

Tijdelijk voor slechts 19,45 euro