Van Kees, aan Lilianne

Bouwmarktcampagne 2019

Lieve Lilianne,

Ik kan zo uittekenen wat mijn broer Jan van jouw bezoek aan het zuiden van de Verenigde Staten zou vinden, waar dit jaar strengere abortuswetten zijn ingevoerd.

“Doe eerst maar eens wat aan die genitale verminkingen in eigen land.”

“Zijn de moslima’s die hier achter de voordeur gevangen worden gehouden al bevrijd?”

“Heb je de meisjes die op schoolvakantie naar islamitische landen moeten om te worden uitgehuwelijkt al gered?”

“Wie betaalt dat snoepreisje?”

“Nou, daar zal Donald Trump van wakker liggen…”

En tenslotte: “De Verenigde Staten zijn een democratisch land, dus bemoei je met je eigen poep.”

Het is zó makkelijk allemaal!

Waarom willen mensen als mijn broer Jan toch niet zien hoe gewéldig jij bent?

Dat jij niet, zoals Thierry Baudet, tijdens het reces van de Tweede Kamer op de rand van een infinity pool gaat liggen poseren om stemgerechtigde mokkeltjes te verleiden, maar je daadwerkelijk inzet voor de onderdrukten op aarde en daar een deel van het reces voor opoffert.

Dat jij dat niet doet met een symbolische motie in de Tweede Kamer, maar door met je poten in de modder te gaan staan.

Dat jij niet alle Nederlandse media opzoekt om politiek gewin uit je actie te halen, maar er héél selectief een paar te woord staat, omdat je daarmee de Nederlandse bevolking kan waarschuwen voor het gevaar dat ‘de breinaald van Kees van der Staaij’ heet.

Dat jij heus niet businessclass vliegt, met je man, op kosten van de staat, de partij of een stichting, en even een dagje Alabama aan een vakantie in de Verenigde Staten plakt omdat de reiskosten dan gedekt zijn.

Dit komt allemaal uit je hart.

Een groot hart.

Lieve groet!

Kees

PS. Krantje mee voor onderweg?

 

Van Kees, aan Jesse

Bouwmarktcampagne 2019

Hoi, Jesse!

Mijn broer Jan vaart momenteel met zijn kajak richting Denemarken en kan even niet online, dus hij heeft mij gevraagd de honneurs hier weer waar te nemen.

Nou, dat had niet op een beter moment kunnen komen.

Eén van de jongens of meisjes die jullie Twitter-account beheren, had gisteren namelijk geschreven: “Het is nog geen vier jaar nadat de foto van het Syrische jongetje Aylan rondging. Stop de verharding van de houding naar vluchtelingen. Maak mensenrechten leidend in het vluchtelingendebat.”

Dan weet je het wel weer, hè?

Dan komt er zo’n guur-rechtse horde op je af die zomaar beweert dat die foto in scene was gezet. Dat de familie van Aylan gewoon op weg was naar een luxe leventje in Canada. Dat Aylan trouwens Alan heette.

En, dat vond ik wel de meest ránzige reactie, dat het nog veel korter geleden was dat de foto van Ebba Akerlund rondging.

Jeweetwel, dat 11-jarige Zweedse meisje waar Rakhmat Akilov op 7 april 2017 per ongeluk met zijn truck overheen reed toen zijn TomTom hem om onverklaarbare redenen de Drottninggatan in Stockholm in stuurde.

Ik vind het zó knap van jou dat je niet reageert op dat soort walgelijke reacties!

Echt, petje af!

Net als ik het razend knap vind hoe jij keer op keer bewijst dat politici ook mensen kúnnen zijn.

Mensen met een hart.

Mensen die bereid zijn andere mensen een tweede kans te geven. Of zelfs een derde.

Neem Peter.

Die liet zich, toen hij als persvoorlichter voor je Tweede Kamerfractie werkte, met een heel klein slokje te veel op een heel klein beetje gaan in de richting van een stagiaire.

Natuurlijk moesten jullie maatregelen treffen.

Maar je gaf ‘m meteen een tweede kans. Toen je ‘m uiteindelijk toch moest ontslaan, liet je hem niet vallen, maar gaf je hem een derde kans: als persvoorlichter van jullie wethouder in Den Haag, Liesbeth.

Ook dat vond ik een meesterzet van je.

Je had hem kunnen toewijzen aan jullie nieuwe Eerste Kamerfractie, waarin Farah een belangrijke rol speelt. Die weet hoe je zedenzaken netjes, in stilte, afhandelt om geen verdere onrust te veroorzaken. Daar heeft ze bij Oxfam als directeur ruime ervaring mee opgedaan.

Maar dat deed je niet!

“We zijn de VVD niet”, zei je.

Sale juli 2019

Nee, je besloot dat Peter door Liesbeth verder moest worden begeleid in zijn transformatie tot een goed mens. Liesbeth was in het verleden immers acht jaar directeur geweest van een Blijf Van Mijn Lijf-huis in Australië. Als iemand Peter kon vertellen hoeveel impact aanrandingen op vrouwen hadden, dan was het Liesbeth wel.

En als Peter zich dan ziek zou melden omdat die ratten van De Telegraaf zouden gaan steigeren, had hij altijd nog het vangnet van de Ziektewet. Toch een stuk beter dan de bijstand.

Mensen als mijn broer Jan leggen dit soort zaken allemaal negatief uit. Ik vind het juist getuigen van groot moreel leiderschap. En menselijkheid.

Toen we het daar een keer over hadden, zei mijn broer: “Je hebt het nu over de man die karaktermoord pleegde op Zihni Özdil! Die gewoon liet lekken dat Özdil een drankprobleem heeft.”

Maar ook dat vond ik zo kortzichtig.

Als jij Zihni niet had geconfronteerd met zijn probleem, was het waarschijnlijk van kwaad tot erger gegaan. Je actie was juist een wake-up call. Je hebt deze talentvolle jongen behoed voor een leven in de goot.

En met de wachtgeldregeling voor Tweede Kamerleden (eerste jaar 80 procent, tweede jaar 70 procent) kan Zihni in alle rust werken aan een terugkeer in de maatschappij.

Of een boekje schrijven.

Dus Jesse, laat mensen als mijn broer Jan maar lekker klessebesse.

Ik sta voor honderd procent achter je.

En wens je acht weken héérlijke zomervakantie.

Dik verdiend!

Groetjes,

Kees

PS. Net voor vertrek publiceerde mijn broer Jan nog wel ze nieuwe nieuwsbrief.

 

Aan Frans Timmermans

Bulk 10-daagse

Meneer Timmermans,

Het is u weer gelukt: slappe lach in Eesterga.

Namelijk toen u gisteren twitterde: “¡No pasarán! I will not accept the support of the extreme right to become President of the EU Commission, because I will not be an accomplice to racists, sexists or homophobes.”

¡No pasarán!

I will not accept the support of the extreme right to become President of the @EU_Commission, because I will not be an accomplice to racists, sexists or homophobes.@PSOE @sanchezcastejon @ximopuig @astro_duque @anabarcelochico @PES_PSE pic.twitter.com/Hqq8AYAxc4

— Frans Timmermans (@TimmermansEU) 25 maart 2019


U beloofde niet de steun van ‘extreem rechts’ te accepteren in uw poging om de koning van het Groot Europeesch Rijk te worden. Liever geen stem van partijen als Vlaams Belang, de FPÖ, het Rassemblement National, Lega Nord, de Vijfsterrenbeweging en de PVV dan de positie van de hoogste baas van ‘Europa’, zoals mensen zoals u de EU abusievelijk blijven noemen.

ROFLOL.

De gedachte dat de ‘extreem rechtse’ partijen uw kandidatuur zouden steunen is zó lachwekkend, dat ik meteen allemaal volstrekt ridicule dingen ging verzinnen die ik zou weigeren.

Het hoofdredacteurschap van de Joop.

Een uitnodiging voor de Amsterdamse politie-iftar.

Excuses van Peter Breedveld.

Het redacteurschap van de derde ‘roman’ van Eus.

Een lintje.

Koffie met Joris Demmink.

“¡No pasarán! I will not accept the job offer to become the psychiatrist of Sylvana Simons, because I will not be an accomplice to racists, sexists or whitophobes.”

Grapjes, meneer Timmermans, grapjes.

Tot ik me realiseerde dat waar ik zat te dollen, u zat te liegen.

Iemand die bereid is zich vier jaar lang te laten vernederen door de dronkenlap Jean-Claude Juncker, die zich voor het oog van de camera’s op zijn hoofd laat zoenen door de Grote Leider (kun je nagaan wat er achter gesloten deuren gebeurt), doet álles voor een baantje.

Iemand die bereid is om de nabestaanden van de slachtoffers van de aanslag op de MH17 te schofferen door live op televisie een mondkapjesverhaal te verzinnen, doet álles voor een baantje.

Iemand die bereid is om de pensioenpotten van zijn landgenoten te stelen, om er een bindend Verdrag van Marrakesh door te drukken, om de grenzen open te zetten voor honderdduizenden zich ‘vluchtelingen’ noemende grote sterke kerels uit Afrika, iemand die voor ruim 400 miljoen euro Klimatjugend inhuurt om de centen van de klimaatindustrie en de stemmen van de klimaatsekteleden mee binnen te halen, doet álles voor een baantje.

Dus als u straks bij de verkiezing van de ‘President of the EU Commission’ één stem nodig heeft en die moet komen van de partij van Marine Le Pen, Matteo Salvini, Geert Wilders, Heinz-Christian Strachte of Filip de Winter, dan pákt u die stem. Sterker: dan vraagt u bij wie van de vijf u eh… de ster mag likken.

Dat is helaas geen grap, dat is uw karakter.

Groet!

JanD

PS. Elke avond -exclusief!- het ‘Toetje van Jan’ ontvangen? Dat kan!

 

Van Kees, aan de rechtse mensen

Beste rechtse mensen,

Rellen in Franse steden nadat Frankrijk wereldkampioen voetbal was geworden? Winkelruiten ingegooid en winkels geplunderd? Politie bekogeld met glas en stenen? Traangas en waterkanonnen ingezet om ‘het tuig’ te stuiten? De Champs-Élysées schoongeveegd om de orde te herstellen?

Mijn broer Jan stuurde gisteravond allemaal Twitter-berichten naar me door met die strekking.

Ik word daar zo moedeloos van.

Het was een feest!

Neem de New York Times.

Prima krant toch?

Veelvoudig winnaar van de Pulitzer Price.

Met als motto: “The truth demands our attention”.

Vannacht om twee uur Nederlandse tijd verscheen bij die krant Het Definitieve Verhaal over Frankrijk. Geschreven door liefst drie verslaggevers, Elian Peltier, Alissa J. Rubin en Aurelien Breeden.

Ik raad iedereen die gelooft dat Frankrijk gisteren een soort oorlogsgebied was aan om verder te lezen.

“The cheers could be heard all the way from Calais to Marseille when the final second ticked past and France was the indisputable victor of the 2018 men’s soccer World Cup final on Sunday.

Cars honked, noisemakers went off and smoke bombs sent blue, red and white streams into the air. French flags appeared at windows, thrown over people’s shoulders and flying out of car windows, against the backdrop of an enormous one rippling from the Arc de Triomphe. People jumped onto car roofs, and crowds filled the Champs-Élysées.

But it was in low-income suburbs outside Paris with names like Bondy, Suresnes and Lagny-sur-Marne, places that many of the French team’s star players call home, that the elation seemed to be about more than winning the game.

“Once in a while, we are united, we are one country, one people,” said Linda Bourja, 41, who postponed her summer vacation in Brittany to watch the final in Bondy, a predominantly immigrant suburb outside Paris where the 19-year-old soccer superstar Kylian Mbappé grew up.

“That doesn’t happen too often, true — it should happen more, true,” she added. “But today is a day for all of us, for Mbappé, for Bondy, for France, wherever we’re from.”

Women in hijabs cheered alongside a priest; families with children in their arms and teenagers with the red, white and blue of the French flag painted on their cheeks jumped up and down. People broke into “La Marseillaise,” the national anthem; some hugged one another; and others climbed onto rooftops, waving flags.

On the Champs-Élysées, young men clambered onto bus stop shelters and kiosks as police officers in riot gear kept a watchful eye at intersections. Television crews trying to conduct an interview were mobbed by joyous fans who crowded into the shot. Fans walking from Place de la Concorde toward the Arc de Triomphe chanted, “We are the champions.”

Hours after the match ended, the crowds were still shoulder to shoulder, cheering and re-energized by the projection of each player’s name, face and hometown onto the Arc de Triomphe.

There was near delirium.

A crowd almost 100,000 strong in front of the Eiffel Tower looked from a distance like a vast patchwork quilt on the move as it flowed toward the Champs-Élysées, where it was so crowded that it was hard to walk.

Spectators flocked to bars and cafes, as well as to the 230 “fan zones” across France, some with more than a half-dozen giant screens showing the game. The one on the Champ de Mars, at the base of the Eiffel Tower, accommodates 90,000 people.

Set up in small towns as well as in the larger cities of Paris, Lyon, Marseille and Bordeaux, the zones were a way for almost anyone to have a free seat to view the game, even those who could never afford to attend one in person.

With so many in the streets and excitement at a fever pitch, some urban bus lines halted service to stop people from trying to ride on the bus roofs, and many taxis stayed home for the same reason. In Paris, the police used tear gas to disperse overflow crowds near the fan zones.

France had put almost its entire security forces on duty, said Interior Minister Gérard Collomb, including 12,000 on the streets of Paris and around 110,000 deployed nationwide.

In Marseille, fans had gathered on the Vieux-Port, the Mediterranean city’s natural harbor, and some jumped into the water when France won.

Further inland, in Aix-en-Provence, the usually tranquil Cours Mirabeau was packed with supporters. In Lyon, fans flooded the central Place Bellecour, even as a rainstorm threatened to dampen the city. And with vacation season in full swing, travelers at campsites and rental homes on the French Riviera crowded around televisions to watch the game.

Aussan Benaissa, 40, who watched the match in Paris with his 8-year-old son, said he felt a special pride in the star turns by the young players from the suburbs. It was a moment to be proud of being an immigrant — his father was from Algeria — instead of feeling like an outsider.

“These are young men whose parents were from northern Africa,” Mr. Benaissa said. “We feel more French with them.”

In Bondy, even before the final whistle blew, Wael Benzoura, 8, anticipated the joy: He started dancing on his mother’s shoulders. She had painted the number 10 and the name Mbappé on his back in honor of her son’s favorite player.

“We are champions,” said Wael’s mother, Fatima Benzoura, 29, smiling. “I just can’t believe what’s happening.”

“What a message to the world,” Ms. Benzoura added. “Look at what Kylian has done. Look at what the French have just accomplished.”

Zie je wel? Eén heel groot feest dat van alle inwoners van Frankrijk één maakte. En een heel klein beetje traangas ingezet om fans te verspreiden bij fanzones waar het te druk was.

Liberté, Égalité, Fraternité.

Vrijheid, gelijkheid, broederschap.

Al het andere: rechts wensdenken.

Angst voor mensen met een ander geloof en een ander kleurtje.

Het wordt tijd dat Europa die ophitsmedia eens een beetje gaat indammen. Dat is geen censuur, dat gebeurt dan uit liefde voor de Europese bevolking.

Maar maak dat mijn broer Jan maar eens wijs.

Hartelijke groet,

Kees Dijkgraaf