Aan Sjoerd Sjoerdsma

Beste meneer Sjoerdsma,

 

Gisteren noemde uw baas, Alexander Pechtold, een eventueel referendum in Nederland over uittreding van ons land uit de Europese Unie opeens een ‘Wilders-referendum’.

 

Dat is een vuil politiek trucje en aangezien dat (meer dan het bewaken van de kroonjuwelen van D66) de core-business is van uw baas, dacht ik: ik gooi er ook maar even een zuigend tweetje uit. “Als je spreekt over een ‘Wilders-referendum’ ben je echt een ongelooflijke hoop vuilnis #pechtold #intveld”. Ik weet dan namelijk dat er altijd wel een trouwe vazal van de vroegere veilingmeester het Pavlov-hondje wil spelen.

 

Die rol vervulde u gisteren, tijdens het Tweede Kamerdebat over de ‘Brexit’. “van vuilnis(zakken) weet u gelukkig alles…”, twitterde u binnen zes minuten (!) terug. U refereerde daarmee aan de vuilniszak die een fotograaf en verslaggever van het weekblad Weekend voor het politieke roddelblad Binnenhof, waarvan ik als toenmalig HP/De Tijd-hoofdredacteur een van de drie initiatiefnemers was, in 2010 voor een reportage leenden van Alexander Pechtold.

 

Da’s mooi, die Pavlov-reactie, want die biedt mij weer eens de gelegenheid te vertellen wat er in die maand voor de Tweede Kamerverkiezingen van 2010 precies gebeurde tussen Alexander Pechtold en mij.

 

Er was op 12 mei 2010 in Tripoli een vliegtuig neergestort (vlucht 771 van Afriqyah Airways) met 104 mensen aan boord, onder wie 70 Nederlanders. Er was één overlevende, het Nederlandse jongetje Ruben. Alle politieke partijen (behalve de marginale Piratenpartij) besloten uit piëteit met de slachtoffers en nabestaanden tot een campagnestop. Op zondag 16 mei ging bij mij in Eesterga de telefoon. “Met Alexander Pechtold. De campagnestop naar aanleiding van de vliegramp loopt binnenkort af. Hoe gaan u en ik dat met die vuilniszakken in de media doen?”

 

Ofwel: meneer Pechtold dacht even politiek gewin te kunnen halen uit het feit dat de redactie van Binnenhof (in navolging van keurige bladen als Propria Cures en Nieuwe Revu) in zijn vuilnis had zitten graaien en kon met het regelen van zijn moment van glorie niet wachten tot de campagnestop echt ten einde was.

 

Ik heb natuurlijk bedankt voor de eer. Als ik me laat gebruiken, wil ik er wel zelf ook een beetje van kunnen genieten. Bovendien: “PIËTÉIT!!!”

 

Maandag 17 mei 2010 zat dus een van de twee andere hoofdredacteuren van Binnenhof, Marc van der Linden van Royalty, bij Knevel en Van den Brink in een door Pechtold geregisseerd onderdeel van de uitzending tegenover uw baas.

 

Het is niet erg dat Pechtold zo’n opportunistische rat is. Ik wil alleen wel dat heel Nederland het weet.

 

En trouwens: omdat ik inderdaad een van de drie hoofdredacteuren van Binnenhof was, heb ik destijds besloten iedereen die opmerkingen in mijn richting over vuilnis maakte een halfjaar z’n goddelijke gang te laten gaan. Wie er daarna nog op terug zou komen (doorgaans zijn dat de zwaar gefrustreerde dwangbuiskandidaten) gaf ik een block. U bij deze dus ook.

Kunnen we niet meer DM’en.

 

Groet,

JanD