Aan Piet Dijkgraaf

Pa,

Het is vandaag precies negen jaar geleden.

We waren de dag ervoor met de camper terug komen racen uit Noorwegen. We waren gebeld. Het ging niet goed. Zeg maar: slecht. We verzamelden die donderdag met z’n allen in het ziekenhuis in Gouda en nadat u daar “Het is goed zo” had gezegd, zorgde morfine voor de eerste echte tegenslag in mijn leven. Ik zie die vreselijke film negen jaar later nog beeldje voor beeldje voor me.

Afgelopen nacht, toen de 10e juli net begonnen was, reed ik met een lege bus weg bij het huis van Petra. Ik had er de laatste spullen gebracht uit het huis van ma.

Haar huis was niet ons ouderlijk huis, want ze ging er pas een halfjaar na uw dood wonen. Het was wel het huis waar u nog samen met ma had wíllen wonen; u had de folders zelf opgehaald toen het appartementencomplex nog in aanbouw was. Maar die kutziekte voorkwam dat.

En sinds gisteren staat het dus leeg.

Op 9 juni kwam ze u namelijk achterna. Zij geloofde richting hemel, u zou zeggen: richting urn.

Ze heeft het die bijna negen jaar alleen geweldig gedaan. Beter dan iedereen verwachtte. Haar zaakjes op orde. Toch weer genoten van het leven. Een geweldig sociaal netwerk gehouden.

U kneep er destijds tamelijk onverwachts tussenuit. Zonder mensonterende lijdensweg, gelukkig. Zij deed het nog sneller. Van optimistisch het ziekenhuis in voor een vaatoperatie binnen negen dagen in een kist.

En ik?

Ik jank en ik jank en ik jank.

Wees worden is, als je ouders zelf niet verlangden naar de dood, zo ontzettend klote. Want je rouwt niet om één ouder, je rouwt om béide ouders.

Je bent opeens niemands kind meer.

En ik schrijf hier wat ik toen in Gouda in het ziekenhuis tegen u zei en onlangs in het ziekenhuis in Nieuwegein: tegen u ik ben trots op je, ik ben je dankbaar en ik hou van je.

 

Want zo leg dat.

x

JanD

PS. Dat boekje komt er!

 

5 thoughts on “Aan Piet Dijkgraaf

  1. Zoveel liefde in woorden vatten blijft lastig, maar ik lees het er doorheen. Sterkte Jan!

     
  2. Jan heeeeel vroeger ging ik naar een bioscoopje tegenover Loe Lap en niet altijd voor de films, die daar vertoond werden, maar in de pauze kwam er ene Willy Alfredo. Dit was een sneldichter, maar tussen al zijn gezongen dichtsels, zaten soms pareltjes en zeker als het zijn ouders betrof. De warmte in zijn kort gezang raakte een ieder, maar aan de andere kant werd hij door de “serieuze gutmenschen” verguisd en met Nar betiteld. Wanneer ik maar kon ging ik naar hem luisteren, misschien ben ik ook wel een Nar, maar door die empathie in zijn gezongen gedichtjes werd ik altijd geraakt, ja net zoals bij jouw Briefjes af en toe, gelukkig meer af dan toe. Weet je wat Willy altijd zei vooraf aan zijn optreden; “Beste Mensen, ik zing wat U mij toewerpt.” Vaak begon hij, nadat de mensen hem woorden toewierpen, die niet makkelijk te rijmen & dichten waren met- We zitten hier gezellig en we zitten hier Oké- en in die tijd van dat opstarten had hij zijn zanggedicht al klaar. Volgens mij worden die Briefjes van jou je ook toegeworpen, bedankt Jan want ik zit hier ook weer gezellig en Oké.

     
  3. Hr. Dijkgraaf, ik ben een ‘grote vent’ van 73 dan zit je aan de emotionele kant van het leven,
    wat achter je ligt raakt steeds verder verwijderd, het voorland wordt steeds korter, maar tóch ben ik blij dat ik nog steeds in tranen kan gaan na het lezen van dit persoonlijke stukje. U bent staat gevoeligheden te combineren met harde feiten, ik hoop er nog lang van te kunnen genieten!

     
  4. Jan, doe het een beetje rustig aan ? Neem de tijd. Niet stoer doen en gewoon rouwen en probeer je woede over allerhande debielen ( je weet wie ik bedoel ) even los te laten.
    Want bij dit soort typjes komen jouw briefjes tóch niet over. En dan bedoel ik niet Jan Roos.
    Ondertussen ben je goed en eerlijk bezig en komen briefjes zoals deze prima over bij mensen die net als jij in de fase verkeren met oude, zieke en overleden ouders.
    Sterkte, maar ook eigenlijk niet: Soms hoeven mensen ( m/v) helemaal niet sterk te zijn, maar gewoon verdrietig.
    Verwerk je verdriet, dat is menselijk.

     

Comments are closed.