Aan mijn trouwe Twittervolgers

Beste volgers,

Sorry voor mijn grapje over het tv-programma van Jeroen Pauw.

Ik schreef gisteren op Twitter dat ik ‘s avonds met Frans Timmermans in debat zou gaan bij Pauw. Velen van jullie geloofden dat. Enkelen van jullie besloten tegen hun gewoonte in een keer te gaan kijken. En anderen sloegen zelfs popcorn in.

Dat snap ik wel, want jullie hadden natuurlijk ook gelezen dat NPO-baas Shula Rijxman wilde dat de NPO ook het andere geluid eens zou laten horen – en dan doelde ze niet zozeer op drie boze PVV’ers.

Maar een confrontatie tussen mij en mijn politieke rode lap (alles is slecht aan die man) bij Pauw? Never!

Ten eerste: denken jullie nou echt dat de grote Frans Timmermans, die er zelf in is gaan geloven dat hij de onderkoning van een compleet continent is, op de dag dat er ophef ontstaat over zijn levensbedreigende mes in de rug van de Gülen-beweging zich door een gewone Hollandse jongen K.O. zou laten slaan? Terwijl diezelfde avond bij dezelfde omroep (VARA, uiteraard) juist een liefdesverklaring aan hem wordt uitgezonden? Niks te winnen.

Ten tweede: de redactie van Pauw zit helemaal niet te wachten op een slachtpartij op de PvdA-coryfee. En nog minder als die redactie richting 15 maart de PvdA’ers aan tafel nog hard genoeg nodig heeft om de schade voor links te beperken.

Ten derde: ik weiger al een paar jaar bij Pauw te zitten. Dat is een verhaaltje met een geschiedenis. Ik zat namelijk ooit wel bij Pauw (en Witteman). Bijvoorbeeld een keer om mijn oud-collega Jolande van der Graaf te verdedigen, een keer (in de tribune) omdat ik sidekick was van het eerste boek van Marianne Zwagerman (de Bleker en Mauro-uitzending) en een keer met mijn eigen zoons omdat ik (net als Jesse Klaver gisteren) een boek te verkopen had.

Ik had altijd prima contact met redacteur Rachel Franse, maar meldde haar toen ik voor de tweede of derde keer rond half zes na uitgebreide voorgesprekken werd afgebeld omdat “toch voor andere onderwerpen was gekozen” dat ze me niet meer hoefde te bellen. Dat had niks met ego te maken, maar alles met efficiency. Als je om elf uur ‘s ochtends denkt dat je ’s avonds bij Pauw zit, ben je je daar de hele dag op aan het voorbereiden (los van het kappersbezoek). En mijn tijd is kostbaar. Bovendien: andere programma’s (hoi, Humberto! hoi, Bert Huisjes! hoi, Paul van Liempt!) schieten meteen met een kogel in plaats van met hagel en ik heb met Metro al een podium waarmee ik dagelijks meer mensen bereik dan Pauw, dus waarom zou ik willen?

Eén keer, bij de presentatie van de biografie van oud-ADO-hooligan Henk Bres, kon ik wraak nemen voor die paar keer dat ik werd afgebeld. We konden naar RTL Late Night én naar Pauw en hoewel ik al lang wist wat het zou worden (ik ben een doelgroepdenker), liet ik dat pas eind van de middag weten. “We hebben toch voor Humberto gekozen, Rachel…” Ja, niks kinderachtigs is mij vreemd.

Sindsdien belt Rachel niet meer en dat is prima. Nou ja, twee jaar geleden spraken we af ‘wyn’ te gaan drinken, en dat is er nooit van gekomen, maar dat wijd ik maar aan onze drukke agenda’s.

Ten vierde: er is geen ten vierde.

Pauw heeft mij niet nodig, ik heb Pauw niet nodig. Je mag alleen nooit uitsluiten dat er omstandigheden komen waaronder Rachel opeens wel weer belt. Mijn gabbertje Ebru Umar weet er alles van – en is lovend over hoe ze destijds door Pauw behandeld werd. Ik zeg er alleen wel bij: alleen als het moet van mijn baas en hij (of zij) mij hoogstpersoonlijk bij de studio gaat afleveren.

Zo’n baas moet ik nog tegenkomen.

Groet,

JanD

PS. Excuses aan hen die er voor opbleven. Het was wat Pritt zei.