Aan mijn moeder

Solden

Ma,

Om acht minuten over tien was het drie weken geleden.

Ik had schone nachthemden opgehaald in Bergambacht en reed vlak voor Ammerstol toen dat telefoontje kwam van het ziekenhuis. “Uw moeder zit in de reanimatiefase. Het is het beste als u hierheen komt. Rij voorzichtig…”

Het weekje ‘bijkomen bij Jan en Thea in Friesland’, na een op zich geslaagde vaatoperatie, zou er niet meer van komen.

Nooit meer.

In de rollercoaster waarin ik toen kwam, besloot ik herinneringen aan jou, pa en mijn jeugd op te gaan schrijven. Daarop kreeg ik uitsluitend positieve reacties (ja, ik schrok er zelf ook van). Diverse lezers drongen er op aan dat ik die moest bundelen. Ik dacht: laat ik nu eens niet naar een uitgever gaan die het dan ergens in 2018 in de brochure kwijt kan, maar laat ik het zelf uitgeven. En laat ik er eens geen gewoon boekje van maken, maar een boekje dat met extra veel zorg vormgegeven en gedrukt wordt, op extra mooi papier.

En toen maakte ik een fout.

Ik ging er geld voor inzamelen via crowdfunding, bij Voordekunst. Mooi systeem is dat. Het doet me vreselijk goed om te zien wie er allemaal al geld hebben gedoneerd voor ‘jouw’ boekje, want dat kun je zien in het systeem. Ze komen soms uit totaal onverwachte hoek. En het is –in het kader van de reality-check- ook goed om te zien dat mensen van wie je eigenlijk wel een bijdrage verwacht, bijvoorbeeld omdat ze eindelijk eens iets kunnen terugdoen voor de zakelijke steun en adviezen die ik ze de afgelopen jaren gratis gaf, er, laat ik het vriendelijk zeggen, ‘nog niet aan zijn toegekomen’.

Maar goed, na zes dagen was al bijna een kwart van het geld dat ik nodig had om dat boekje te maken binnen, dus de keuze voor crowdfunding was de fout niet.

Nee, de fout was dat je zo’n project niet op die manier moet maken als je kwetsbaar bent.

Want waar normaal gesproken net als bij jou alles wat mensen tegen me zeggen dat me niet bevalt van me afglijdt als water van een eend, ben ik er nu wel gevoelig voor.

Niet voor zo’n sneuneus van EenVandaag die welbewust onjuiste informatie over mijn historie met crowdfunding Radio 1 op gooit. Dat raakt me niet, want dat is zakelijk. Maar wel wat ene Coen Peppelenbos van het literaire weblog Tzum schreef en dat iemand me gisteren toestuurde. De kop boven zijn ‘nieuwsbericht’ luidde: “Gesjeesde politicus Jan Dijkgraaf probeert voor’boekje’ 10.000 euro af te troggelen van publiek”. En in de tekst schreef hij: “Deze ex-presentator heeft nu een nieuwe bron van inkomsten gezocht: een ‘boekje’ schrijven, want moeder dood.”

‘Aftroggelen…’

‘Boekje schrijven, want moeder dood…’

Veel ranziger wordt het niet.

Ik heb dus besloten dat ik niet meer fanatiek ga werven voor de crowdfundingactie. Die is besmeurd. Ik hoop nog altijd dat ie slaagt, maar dat zal dan voornamelijk ‘organisch’ moeten gebeuren. Lukt het niet, dan krijgt iedereen van Voordekunst zijn geld terug. En ik heb besloten dat ik op mijn website 99woorden.nl vanaf morgen door ga met het schrijven van de ‘herinneringsstukjes’, zonder daarvoor iemand een cent ‘af te troggelen’.

En dat boekje, dat komt er hoe dan ook, desnoods uit eigen zak.

Want je kent me: uiteindelijk ben ik alleen echt te raken door de mensen die er voor me toe doen.

En laat ik eerlijk zijn: het schrijven van die stukjes verschaft me telkens weer een alibi voor tranen of een glimlach.

Kus,

JanD

PS. En aangezien je in de hemel toch niet op linkjes kunt klikken: deze is voor Coen Peppelenbos.

Solden

 

12 thoughts on “Aan mijn moeder

  1. Schijnt een docent te zijn, die de jeugd van normen en waarden moet voorzien…

     
  2. Jan,
    Hoe triest dat je op deze manier door iemand wordt beschadigd. Sommige mensen zijn echt gevaarlijker dan keukentrapjes en alles wat daar tegenwoordig voor staat.
    Dikke knuffel en kus, en blijf schrijven, ik lees je werk met veel plezier (nou ja, soms ook ontsteek ik in woede, maar dat ligt meer aan waarover het gaat en niet aan jou).
    Ga door alsjeblieft!
    Een fan

     
  3. Ik wil me geen voorstelling maken van zijn kop als hij klaar komt met rukken: Coentje de Rukkaboutert uit het Peppelenbos! Wat een lelijke kop hebt die vent…

     
  4. Niks is lager als nabestaanden een trap na te geven omdat je zelf wilt egotrippen.
    De ziekelijke verhalen hoor je steeds vaker.

    Persoonlijk zeg ik altijd tegen dat soort “mensen” voor jou is er ook nog plaats in de lijkenwagen.
    Iedereen verwerkt zijn verdriet op een andere manier.
    Als het schrijven van deze stukjes jou, je familie en anderen helpt ga ervoor.
    Laat je niet tegenhouden door dat soort vullis

     
  5. Beste Jan,

    Doorgaan, altijd doorgaan……het wordt een goed, mooi verhaal over jou en je moeder en het tijdsgewricht……..dus ook foto,s erbij…….

    Je moeder was een knappe vrouw en verdient aandacht. Zo….dus doorgaan.

    Schrijven kost geen geld, drukken ook niet heel veel. PR…..ik ken iemand die daar goed in is, heet geloof ik Jan of zo……

    De klok is nu aan het beieren in midden Frankrijk, dus de hemel is met je…..
    Plus oordelen over sommigen, ach laat maar zelfs dat is teveel eer.

    In Amerika zei iemand de historische woorden. Revenge is best served cold……dus jou mega succes is de leukste optie.

    Groet en schrijfplezier
    Elsedien

     
  6. Mijn gedachte ‘Ik hoop dat zijn moeder zich dood schaamt voor haar zoon.’ Is misschien wat grof, maar hij verdient hem wel, die Coen.

     

Comments are closed.