Aan Kajsa Ollongren

Gezondheid

Mevrouw Ollongren,

Minister zijn is eigenlijk een simpel baantje.

Met als allersimpelste taak: corvee.

Het moment dat je naar de Tweede Kamer wordt geroepen voor het Vragenuurtje.

Een Kamerlid mag dan een vraag stellen over een probleem.

De minister gaat uitleggen dat er geen probleem is.

Alle Kamerleden mogen vervolgens voortborduren op de vraag en zeggen dat er een probleem is (behalve de Kamerleden van de coalitie, die zien tijdens de zittingsperiode van het zittende kabinet ook het probleem niet).

De minister herhaalt in een ‘beantwoording’ nog een keer dat er geen probleem is. Hooguit een heel klein probleempje. En de minister zegt “dat het de aandacht heeft”.

De Kamervoorzitter dankt de minister voor de komst naar de Tweede Kamer.

En… klaar.

Als je het ziet als een toneelstukje, is het heel soms wel aardig om te zien.

Maar als je in één van de 3.299.639 Nederlandse huurwoningen woont, en je houdt maandelijks aan het eind van je geld inmiddels dankzij het kabinetsbeleid in het algemeen of de coronacrisis in het bijzonder geen paar dágen, maar hele weken over, dan ligt dat anders.

Dan zou je een minister die dat toneelstukje zo arrogant, zo gevoelloos en met zoveel afstand tot de echte wereld opvoert als u gisteren deed het liefst door de televisie trekken en op zijn (m/v) bek timmeren.

Dedain heeft een gezicht.

U ziet het elke morgen in de spiegel.

Groet,

JanD

PS. U kent me: ik besteed altijd de nodige zorg aan het vinden van een passend cadeautje.

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)