Aan Jesse Klaver

Beste Jessepesse,

Zo, dat was het dan.

Te hoog spel gespeeld.

Jezelf vastgeklonken aan de PvdA in de verwachting dat “Sigrid” die ‘Kaag-coalitie’ wel even zou regelen met Mark Rutte.

Maar “Sigrid” regelde helemaal niets.

Zelfs niet toen jij en Lilianne Ploumen ten koste van de ledendemocratie bereid waren het ultieme offer te brengen: het in gang zetten van het verdwijnen van jullie partijen om op te gaan in een nieuwe club.

Toen zeiden Mark ‘Machiavelli’ Rutte en Wopke Hoekstra: “Hohoho, allemaal leuk en aardig en van harte welkom enzo, maar ga eerst maar eens regelen dat die nieuwe club er officieel is, want een aanzet tot een opzet voor een fusieakkoord stelt natuurlijk geen ene flikker reet voor.”

“Of kom in je eentje.”

Wat ze eigenlijk de hele tijd al zeiden.

Maar dat pad, beste Jesse, heb je zelf afgesloten doordat je je bij dat etentje bij “Sigrid” in de luren hebt laten leggen.

Als je, voor later tijdens ‘Opa vertelt’, de exacte datum wilt weten: googel op ‘Taliban’, ‘innemen’ en ‘Kabul’.

Er is geen weg terug.

Géén minister.

Wat je nu rest is: met Jolein gaan zitten.

Met Jolein gaan zitten, de rekenmachine erbij pakken en de keiharde feiten onder ogen zien.

Dan druk je op de 8, de 4, de 3, de 1, de komma, de 2, de x, de komma, de 8 en de = en schrijf je op wat je op het schermpje ziet.

Daarna druk je op AC.

GezondheidGezondheid

Daarna druk je op de 8, de 4, de 3, de 1, de komma, de 2, de x, de komma, de 7 en de = en schrijf je op wat je op het schermpje ziet.

Boven dat eerste getal (er moet een getal uitkomen, anders deed je iets fout) schrijf je: ‘Jaar 1’.

En boven dat tweede getal (ook daar moet een getal uitkomen, lager dan het andere getal) schrijf je: ‘Jaar 2 en 3 en de eerste twee maanden van jaar 4’.

Wat die getallen zijn?

Je uitkering.

Maar je kunt natuurlijk ook altijd, net als dat vunzige voorkennisvrouwtje van de VVD, Cora van Nieuwenhuizen, je zakken gaan vullen bij een of andere sneue lobbyclub.

Of rapper worden.

Groet,

JanD

PS. Afscheidscadeautje! Omdat je nooit weet of je zo’n ding nog eens echt nodig hebt.