Aan Guy Verhofstadt

Meneer Verhofstadt,

Het is me lang gelukt u te negeren.

Maar nu is het genoeg geweest.

Met “Europe is the way to make the life of our citizens safer #BerlinAttacks” sloot u gisteren een serietje ‘meer, meer, meer EU’-tweets af.

Op dat moment voelde ik een ongekende woede in me opkomen.

Het is dat ik niet kan photoshoppen, anders had ik een foto van u gezocht met uw handpalmen naar voren en er líters bloed tegenaan gekwakt.

U bent de fractievoorzitter van ALDE, de gezamenlijke club van liberalen en democraten in het Europees Parlement. U bent daarmee de voorman van de VVD- en D66-leden in het Europees Parlement.

En op het moment dat de slachtoffers van de zoveelste aanslag van Islamitische Staat op Europees grondgebied nog niet eens de laatste eer is bewezen en er in Berlijnse ziekenhuizen mensen voor hun leven vechten, komt u met uw stokpaardje: méér Europa (u bedoelt: meer EU).

U dacht: het ijzer smeden nu de lijken nog heet zijn.

Misschien is het u ontgaan, meneer Verhofstadt, maar mij niet: die EU van u, die EU van de VVD en D66 (en van de PvdA, van GroenLinks en van het CDA), die EU zette in de zomer van 2015 de grens wagenwijd open voor mogelijke terroristen. Dat was toen iedereen (lees: elke jonge kerel in de kracht van zijn leven) maar kon doorlopen naar het land van zijn eigen keuze (of die van zijn IS-bazen). Omdat er aan de Europese buitengrenzen niet werd gecontroleerd en omdat mutti Merkel het Verdrag van Dublin buiten werking stelde.

‘Europa’ heeft het leven van onze burgers niet veiliger gemaakt, maar onveiliger.

Ik kan het helaas niet anders zeggen.

En dit vond ik gisteren al, toen ik De Telegraaf van vandaag nog niet gelezen had. Die krant meldt dat in januari uit een rapport van de Inspectie Veiligheid & Justitie zal blijken dat in Nederland immigranten tot op de dag van vandaag (!) niet goed worden doorgelicht op terrorisme.

Al anderhalf jaar staan de sluizen wagenwijd open, meneer Verhofstadt.

U moet zich kapot schamen. En met u de Ruttes, de Pechtolds, de Asschers, de Klavers en de Buma’s van deze wereld.

Groet,

JanD