Aan Gloria Wekker

Beste mevrouw Wekker,

Weet u hoe fijn het is om op het Friese platteland te wonen?

Dat komt door de ruimte. De frisse lucht. De weidsheid van het landschap. En niet in de laatste plaats: doordat de mensen er normaal zijn.

Ik realiseer me dat eens te meer als ik word geconfronteerd met mensen zoals u. Mensen die de thans levende autochtone Nederlander niet alleen een schuldgevoel willen aanpraten over het slavernijverleden van ons land, maar die ook nog eens vinden dat we eeuwig schuldig blijven. Toen Elsevier-columnist Syp Wynia u vroeg of er ooit eventueel wellicht misschien in een heel verre toekomst sprake kon zijn van bevrijding van de kaaskop van die oude schuld, antwoordde u: “Ik kan het wel, maar ik wil het niet”.

Buiten het Friese platteland (lees: in 020, het zelfbenoemde epi-centrum van de wereld) kan zo’n uitspraak van u nog wel tot enige ophef leiden.

Hier, op het Friese platteland, halen we na zo’n uitspraak van u onze schouders op. “Dan niet, joh.” En we gaan de kippen voeren. Of het hooi binnenhalen.

Heerlijk!

Groet, ook aan Quinsy en Sylvana,

JanD