Aan Elis Ligtlee

Beste Elis,

Eén meter vijfentachtig. Negentig kilo. Eén meter vijfentachtig. Negentig kilo. Eén meter vijfentachtig. Negentig kilo.

Ik weet niet wat er aan de hand is met de Nederlandse sportjournalistiek, maar overal hoorde en las ik gisteravond je lengte en je gewicht. En niet omdat ze gering zijn, zullen we maar zeggen. Bij de NOS, bij het ANP, overal. Alsof je die gouden medaille op het onderdeel keirin bij het baanwielrennen te danken hebt aan je lengte en je gewicht. Ik vond het eh… opmerkelijk.

Net als het feit dat jouw huldiging als Olympisch kampioen niet rechtstreeks bij de NOS te zien was. De samenvatting van Vitesse-ADO kon bij de Nederlandse staatsomroep niet even onderbroken worden voor de enige gouden medaille die een Nederlandse sporter gisteren haalde. Die werd dus met een vertraging van tien minuten uitgezonden, volgens de jokkebrokjes van de NOS ‘live’.

Zootje.

En dat woord, zootje, brengt me op Ranomi Kromowidjojo. Drie finales. Vierde, vijfde, zesde. En op de hele zwemdelegatie. Nul medailles. Met gouden randje, uiteraard. Echt heel goed dat de zwemmers een maand voor de Spelen technisch directeur Joop Alberda tot opstappen dwongen. Net die extra boost die ze nodig hadden…

Anyway: gefeliciteerd!

Groet,

JanD

PS. Over dat vage gedoe over de blessure van Dafne Schippers kom ik nog te spreken.